เพลิงรักใต้เงาแค้น ตอนที่ 10

"พวกนั้นคงจะส่งคนตามมาแล้ว" เหวินซางกระซิบเบา ๆ

"รู้ดี" ลู่หยางตอบสั้น ๆ

"แต่พวกมันจะไม่มีทางหาเราเจอ"

จิ้นเหอหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้บานหนึ่ง เขาใช้กริชขนาดเล็กกรีดลงบนบานประตูอย่างรวดเร็ว กรีดเป็นลวดลายบางอย่างที่มองเห็นได้ยาก ประตูนั้นค่อย ๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินอีกสายหนึ่งที่ทอดลงไปสู่ใต้ดิน

"ไปกันเถอะ" จิ้นเหอเอ่ยชวน "นี่เป็นทางที่ใช้สำหรับหนีภัยฉุกเฉินเท่านั้น"

ลู่หยางพยักหน้า ก่อนจะก้าวเข้าไปในทางเดินใต้ดินพร้อมกับเซียวอวี้และเหวินซาง จิ้นเหอเดินปิดท้ายและปิดประตูอย่างรวดเร็ว ทางเดินใต้ดินมืดมิดจนมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากเงาร่างของกันและกัน กลิ่นดินและกลิ่นเหม็นอับคลุ้งไปทั่ว แต่ทุกคนก็ยังคงเดินไปอย่างไม่ลังเล

"ขอบคุณเจ้ามาก" เซียวอวี้เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ "แต่ท่านไม่น่าเสี่ยงเลย"

"เป็นมิตรก็ต้องช่วยกัน" ลู่หยางตอบ "แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะพูดคุย"

พวกเขาเดินไปตามทางเดินใต้ดินอย่างเงียบ ๆ อีกหลายนาที ก่อนที่จะมาถึงทางแยก ลู่หยางหยุดยืนแล้วหันมามองเซียวอวี้

"เราจะแยกกันตรงนี้" เขาบอก "จากนี้ไป ข้ากับเหวินซางจะพาเจ้าไปส่งที่ปลอดภัย"

เซียวอวี้พยักหน้า เขารู้ดีว่าหากไปด้วยกันทั้งหมด การหลบหนีจะยิ่งยากขึ้นไปอีก ลู่หยางเหลือบมองจิ้นเหอแล้วพยักหน้าให้

"ระวังตัวด้วย" ลู่หยางบอก

จิ้นเหอยิ้มรับ "เช่นกัน"

เซียวอวี้ก้าวตามลู่หยางเข้าไปในทางเดินใต้ดินที่มืดมิด เขาอยากรู้เหลือเกินว่าเหตุใดพ่อค้าหนุ่มผู้นี้จึงยอมเสี่ยงอันตรายเพื่อช่วยชีวิตเขา

"ข้าจำได้ว่าเจ้าไม่ได้ฝักใฝ่ฝ่ายใด" เซียวอวี้เอ่ยขึ้นในที่สุด "แต่เจ้ากลับมาช่วยข้า"

ลู่หยางชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย "ท่านเคยบอกข้าว่า ไม่มีสิ่งใดในใต้หล้าที่ไร้ที่มา" เขาตอบ "ข้ากำลังมองหาเบาะแสบางอย่าง และเบาะแสที่สำคัญที่สุดนั้นอยู่กับท่าน"

เซียวอวี้ขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ "เบาะแสอะไร?"

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าใครนำเจ้ามาขายที่ตลาดมืดแห่งนี้”

คำถามของลู่หยางทำให้เซียวอวี้หยุดชะงัก สายตาที่เคยระแวดระวังถูกแทนที่ด้วยความตกใจอย่างเห็นได้ชัด

“เจ้า... เจ้ากำลังหมายถึงอะไร?"

"ข้าหมายถึง 'การค้าทาส'" ลู่หยางตอบเสียงต่ำ "ในความมืดมิดของตลาดแห่งนี้ ไม่ได้มีแค่การค้าสมบัติล้ำค่า แต่ยังรวมถึงการซื้อขายผู้คนด้วย"

เซียวอวี้เงียบไป เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าตัวเขาเองจะถูกนำมาขายในฐานะทาส "ข้าไม่รู้... ข้าตื่นขึ้นมาก็อยู่ในห้องขังแล้ว"

"แต่เจ้าต้องจำได้ว่าใครเป็นคนจับกุมเจ้า" ลู่หยางยังคงจี้จุดต่อ "ผู้ที่จับกุมเจ้าไม่ได้นำตัวเจ้าไปประหารตามคำสั่ง แต่กลับนำเจ้ามาขายในที่แห่งนี้ นั่นหมายความว่าพวกเขามีแผนการบางอย่างที่ต้องการให้เจ้ายังมีชีวิตอยู่"

เซียวอวี้พยายามนึกย้อนถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น "ข้าจำได้เพียง... ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากสีทอง"

ลู่หยางขมวดคิ้ว "หน้ากากสีทอง"

"ใช่..." เซียวอวี้ตอบ "ข้าเคยเห็นหน้ากากนั้นมาก่อน... ในงานเลี้ยงวันประสูติของไทเฮา"

“เจ้าจะบอกว่าเรื่องนี้พัวพันกับราชสำนักงั้นหรือ”

“ข้าเองก็ยังไม่รู้แน่ชัด หากแต่ถ้าให้ข้าเดา เกรงว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังถ้าไม่ใช่ขุนนางก็อาจจะเป็นเชื้อพระวงศ์”

การคาดเดาของเซียวอวี้ทำให้ลู่หยางนิ่งไปครู่หนึ่ง สีหน้าของพ่อค้าหนุ่มฉายแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง ไม่ว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวพันกับใคร มันก็ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลยแม้แต่น้อย

"ถ้าเป็นอย่างที่เจ้าว่า..." ลู่หยางเอ่ยเสียงเบา "เรายิ่งต้องเร่งมือ"

พวกเขายังคงเดินหน้าต่อไปในความมืดมิดของทางเดินใต้ดิน บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าของพวกเขาสองคนที่ดังก้องกังวาน ทุกก้าวเดินเต็มไปด้วยความระมัดระวังและความตึงเครียด

ในที่สุด ทางเดินก็สิ้นสุดลงด้วยบันไดหินที่ทอดสูงขึ้นไป ลู่หยางใช้มือสัมผัสผนังหินเบา ๆ ก่อนจะกดลงไปที่จุดหนึ่งอย่างชำนาญ พลังบางอย่างหมุนวนรอบผนัง ก่อนที่ผนังหินที่ดูแข็งแกร่งจะแยกออกจากกัน เผยให้เห็นทางออกที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์และใบไม้หนาทึบ

"เราจะออกไปตรงนี้" ลู่หยางบอก ขณะที่ก้าวเท้าออกไปสู่โลกภายนอก

เซียวอวี้ก้าวตามออกไป แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาทำให้เขาต้องหรี่ตาปรับสายตาเล็กน้อย พวกเขาอยู่ในสวนลับแห่งหนึ่งที่รายล้อมไปด้วยพุ่มไม้และต้นไม้ใหญ่ มองเห็นกำแพงเมืองที่สูงใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ไกล ๆ ลู่หยางพยักหน้าให้เหวินซางที่รออยู่ก่อนแล้ว เหวินซางเดินนำไปยังจุดที่ม้าสองตัวถูกเตรียมเอาไว้ ม้าสีดำสนิทตัวหนึ่งและม้าสีขาวอีกตัวหนึ่ง

"ข้ากับเหวินซางจะไปอีกทางหนึ่ง" ลู่หยางกล่าว พลางส่งบังเหียนม้าสีดำให้กับเซียวอวี้ "เจ้าควบม้าตัวนี้ไป อย่าได้หันกลับมา"

เซียวอวี้รับบังเหียนมาไว้ในมือ "แล้วเจ้าล่ะ"

"ข้ายังมีธุระที่ต้องสะสาง" ลู่หยางตอบอย่างมีเลศนัย "ถ้าเจ้าต้องการจะค้นหาความจริง จงมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ จะมีผู้คอยช่วยเหลือเจ้าอยู่ที่หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งนอกเมือง"

เซียวอวี้รู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของสหายเก่า เขาพยักหน้าด้วยความเข้าใจ ก่อนจะขึ้นควบม้า ลู่หยางยกมือขึ้นตบบ่าของเขาเบา ๆ

"ขอให้โชคดี" ลู่หยางเอ่ย

เซียวอวี้ควบม้าออกไปในความมืดมิดของยามค่ำคืน หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่นที่จะไขปริศนาที่กำลังเกิดขึ้น เบื้องหลังการถูกจับกุมและการถูกนำมาขายเป็นทาสของเขา มีอะไรบางอย่างที่น่ากลัวกว่าที่เขาคิด และไม่ว่ามันจะเป็นอะไร เขาจะต้องหาคำตอบให้ได้

หลังจากที่เซียวอวี้จากไป ลู่หยางหันไปทางเหวินซาง เหวินซางยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก

"เจ้าแน่ใจหรือว่าไม่ให้ข้าไปกับเขา" เหวินซางถาม

"ไม่ต้อง" ลู่หยางตอบเสียงเรียบ "คนที่จะช่วยเขาได้ก็คือตัวของเขาเอง"

"แล้วแผนของเราล่ะ"

ลู่หยางมองไปยังเส้นทางที่เซียวอวี้ควบม้าจากไป

"เราจะยังคงอยู่ที่นี่" เขาตอบ "จนกว่า 'ผู้เล่น' คนสำคัญจะปรากฏตัว"

เหวินซางพยักหน้าอย่างเข้าใจ พวกเขาทั้งสองไม่ได้เป็นเพียงแค่พ่อค้าหนุ่มและองครักษ์ แต่ยังเป็นผู้ที่มีอำนาจเหนือกว่าใครในยามราตรีนี้ และเกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น

"เจ้าต้องการให้ข้าส่งข่าวไปบอกจิ้นเหอหรือไม่" เหวินซางเอ่ยถาม

ลู่หยางส่ายหน้า "ยังไม่ใช่ตอนนี้ รอให้พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวก่อน"

พริบตาต่อมา ทั้งลู่หยางและเหวินซางก็หายไปในเงามืดอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบของสวนลับที่ปกคลุมไปด้วยความมืดมิด