เพลิงรักใต้เงาแค้น ตอนที่ 4

กลางหุบเขาเล็ก ๆ ในเขตตะวันตกเฉียงเหนือ มีหมู่บ้านห่างไกลความเจริญชื่อว่า หมู่บ้านชิงอวิ๋น

นั่นคือบ้านเกิดของ อวิ๋นซู เด็กหญิงที่สูญเสียบิดามารดาตั้งแต่อายุเพียงแปดขวบ พ่อแม่ตายเพราะโรคระบาด เหลือเพียงพี่สาว ซูเหยียน เป็นผู้ดูแล

ตั้งแต่เล็ก อวิ๋นซูต้องช่วยพี่สาวทอผ้า ทำอาหาร และหาสมุนไพรบนเขา นางเป็นเด็กเงียบ ๆ แต่จิตใจดีงาม นางเคยบอกพี่สาวเสมอว่าอยากเรียนหมอเพื่อช่วยคนในหมู่บ้าน

“ซูเอ๋อร์” ซูเหยียนเอ่ยเสียงนุ่ม “ข้ารู้เจ้าชอบขึ้นเขาเก็บสมุนไพร แต่ข้าขอ...อย่าไปไกลนักได้หรือไม่”

“ข้ารู้เจ้าค่ะพี่เหยียน” อวิ๋นซูยิ้มบาง “แต่ถ้าไม่ไปลึกหน่อย สมุนไพรที่ต้องใช้ก็หาไม่ได้”

ซูเหยียนถอนหายใจ “เจ้าช่วยหมอหลวงในหมู่บ้านจนคล่องแล้ว แต่ก็อย่าเสี่ยงอันตรายมากนัก เจ้ารู้หรือไม่ว่าพี่ห่วงเจ้าแค่ไหน”

อวิ๋นซูเงยหน้ามองพี่สาว ดวงตากลมใสทอประกายจริงจัง “ข้าจะระวังตัว ข้าสัญญา”

“เช่นนั้นก็ดี เจ้ารีบไปเถิดประเดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อน”

“เจ้าค่ะ ข้าไปแล้วนะเจ้าคะ พี่เหยียน” อวิ๋นซูบอกลาพลางโบกมือ ขณะมุ่งหน้าเข้าป่าลึก

แสงอาทิตย์รำไรยามเย็นส่องผ่านยอดไม้ลงมายังเส้นทางที่นางเดินผ่าน อวิ๋นซูเดินลัดเลาะไปตามทางเดินแคบ ๆ ที่ปกคลุมไปด้วยใบไม้แห้ง ก่อนจะถึงเนินเขาที่นางจำได้ว่ามีต้นโสมป่าซึ่งมีสรรพคุณสูงขึ้นอยู่ หากแต่ยังไม่ทันที่จะเข้าใกล้ ก็มีเสียงครวญครางของชายคนหนึ่งดังมาจากพุ่มไม้ใกล้ ๆ

อวิ๋นซูชะงักฝีเท้า นางเดินเข้าไปใกล้พุ่มไม้นั้นอย่างระมัดระวัง ก่อนจะพบชายหนุ่มคนหนึ่งนอนหมดสติอยู่บนพื้นดินที่ชื้นแฉะด้วยเลือด เลือดที่แดงฉานไหลไม่หยุดบ่งบอกว่าเขาบาดเจ็บสาหัสเพียงใด

หัวใจของอวิ๋นซูเต้นระรัวด้วยความตกใจ นางลังเลอยู่ชั่วครู่ว่าจะทิ้งเขาไว้หรือจะช่วยเหลือดี แต่จิตใจที่เปี่ยมด้วยความเมตตาก็ทำให้นางตัดสินใจได้ในที่สุด

"ท่าน... ท่านเป็นอย่างไรบ้าง” นางเขย่าตัวชายหนุ่มเบา ๆ แต่เขาก็ยังไม่รู้สึกตัว

อวิ๋นซูรีบตรวจดูบาดแผลบนร่างกายของชายหนุ่ม นางมองเห็นบาดแผลฉกรรจ์บนแผ่นหลังของเขา ซึ่งน่าจะเป็นสาเหตุให้เขาหมดสติไป เลือดที่ไหลไม่หยุดทำให้นางต้องรีบปฐมพยาบาลในทันที

นางฉีกชายเสื้อของตัวเองออก ก่อนจะนำไปกดทับบนแผล เพื่อห้ามเลือดที่ไหลไม่หยุด แล้วใช้ผ้าอีกส่วนพันแผลไว้ชั่วคราว จากนั้นจึงใช้กำลังทั้งหมดที่มี พยุงร่างของชายหนุ่มที่ตัวใหญ่กว่านางเกือบเท่าตัวกลับไปยังกระท่อมกลางป่าของนางกับพี่สาว

“กลับมาเสียมืดค่ำเชียว แล้วนั่นเจ้าพาใครมาด้วยน่ะ”

ซูเหยียนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวล เมื่อเห็นน้องสาวกำลังพยุงร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งเข้ามาในกระท่อม แสงไฟจากตะเกียงทำให้เห็นใบหน้าของเขาได้ไม่ชัดนัก แต่เพียงแค่เห็นเลือดที่เปรอะเปื้อนตามตัวของอวิ๋นซูก็ทำให้หัวใจของผู้เป็นพี่สาวแทบหยุดเต้น

“อย่าพึ่งถามข้าตอนนี้ รีบมาช่วยข้าพยุงเขาเข้าไปในบ้านก่อนเถิด”

ซูเหยียนรีบเข้ามาช่วยทันที ทั้งสองพี่น้องช่วยกันพยุงร่างของชายหนุ่มเข้าไปในกระท่อมและวางเขาลงบนเตียงฟางที่ทำขึ้นอย่างง่าย ๆ แสงไฟจากตะเกียงที่สว่างขึ้น ทำให้ใบหน้าที่หล่อเหลาแต่ซีดเซียวของเขาปรากฏชัดขึ้น ลู่หยางนอนหมดสติอยู่บนเตียงโดยมีบาดแผลเหวอะหวะบนแผ่นหลัง

“บาดแผลใหญ่ขนาดนี้เชียวหรือ” ซูเหยียนอุทานด้วยความตกใจ “เจ้าไปเอาสมุนไพรมาให้ข้าเถิด ซูเอ๋อร์”

อวิ๋นซูพยักหน้าอย่างรวดเร็ว นางรีบหยิบสมุนไพรในถุงยาที่เก็บมาได้เมื่อช่วงบ่ายออกมา แล้วนำมาตำอย่างรวดเร็ว ก่อนจะนำไปพอกลงบนบาดแผลของชายหนุ่มอย่างเบามือ

ซูเหยียนมองน้องสาวที่กำลังง่วนอยู่กับการรักษาชายแปลกหน้า ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความกังวล แม้ว่าอวิ๋นซูจะดูเชี่ยวชาญด้านการแพทย์ แต่การรักษาคนบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

"พี่เหยียน... ท่านช่วยต้มยาให้เขาได้หรือไม่" อวิ๋นซูเงยหน้าขึ้นมาขอร้อง "เขาเสียเลือดมาก ข้าเกรงว่าจะเป็นอันตรายถึงชีวิต"

ซูเหยียนรีบลุกขึ้นไปต้มยาให้ตามที่น้องสาวขอร้อง เมื่อยาต้มเสร็จ อวิ๋นซูก็ค่อย ๆ ป้อนยาให้ลู่หยางอย่างระมัดระวัง แม้เขาจะหมดสติแต่ก็ยังสามารถกลืนยาลงไปได้บ้าง

คืนนั้นทั้งคืน อวิ๋นซูไม่ได้หลับไม่ได้นอน นางคอยเช็ดตัวและเฝ้าดูอาการของเขาอย่างใกล้ชิด ซูเหยียนเองก็ไม่ได้หลับเช่นกัน นางนั่งเฝ้าน้องสาวอยู่ห่าง ๆ ด้วยความเป็นห่วง จนกระทั่งรุ่งเช้า ลู่หยางก็เริ่มได้สติ

ลู่หยางลืมตาขึ้นช้า ๆ ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าของเด็กสาวที่กำลังนอนหลับอยู่ข้าง ๆ เตียงของเขา เขามองดูนางอย่างพิจารณา ใบหน้าของนางดูอ่อนโยนและบริสุทธิ์ยิ่งนัก

อวิ๋นซูรู้สึกตัวตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงขยับตัวของเขา นางรีบยันกายลุกขึ้นด้วยความดีใจ

“ท่านฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ ท่านรู้สึกดีขึ้นหรือไม่”

ลู่หยางพยักหน้าเล็กน้อย “ข้าดีขึ้นมากแล้ว” เขาพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่อาการบาดเจ็บก็ทำให้เขาต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

“ท่านอย่าเพิ่งขยับตัวเลยเจ้าค่ะ” อวิ๋นซูรีบห้าม “แผลของท่านยังไม่หายดี”

“ข้าเป็นหนี้ชีวิตเจ้าแล้ว” ลู่หยางกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เจ้าชื่ออะไร”

“ข้าชื่อ อวิ๋นซู เจ้าค่ะ ส่วนคนนี้คือพี่สาวของข้า ซูเหยียน” อวิ๋นซูหันไปทางซูเหยียนซึ่งเพิ่งเดินออกมาจากครัว

“ขอบคุณเจ้าทั้งสองมาก” ลู่หยางกล่าวด้วยความจริงใจ

“แล้วท่านเป็นใครมาจากไหน เหตุใดถึงได้ถูกทำร้ายจนบาดเจ็บเช่นนี้” ซูเหยียนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงระแวง

“ข้าชื่อลู่หยาง เป็นเจ้าเมืองของแคว้นเป่ยหลาน” ลู่หยางตอบเสียงเรียบ สีหน้ายังคงราบเรียบ ทว่าดวงตากลับทอประกายคมกริบ ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์

อวิ๋นซูกับซูเหยียนมองหน้ากันด้วยความตกใจอย่างยิ่ง สองพี่น้องไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าชายหนุ่มที่พวกนางช่วยเหลือจะเป็นถึงเจ้าเมืองผู้สูงศักดิ์

“ข้าน้อยคารวะท่านเจ้าเมืองเจ้าค่ะ” อวิ๋นซูกับซูเหยียนรีบคุกเข่าลงอย่างนอบน้อม

“พวกเจ้าไม่ต้องมากพิธี” ลู่หยางกล่าว “ลุกขึ้นเถิด พวกเจ้าเป็นผู้มีพระคุณของข้า ต่อไปนี้หากพวกเจ้าขาดเหลือสิ่งใดจงบอกข้า ข้าจะจัดหามาให้พวกเจ้า”

“ขอบคุณในความเมตตาเจ้าค่ะ”

หลังจากที่ลู่หยางฟื้นตัวแล้ว เขาก็เอ่ยปากชวนสองพี่น้องให้ไปอาศัยที่จวนในเมืองเพื่อดูแลแผลต่อ ซูเหยียนลังเลเพราะกลัวความวุ่นวายในเมือง แต่เมื่อเห็นแววตาแน่วแน่ของลู่หยางและคำขอร้องของอวิ๋นซูที่อยากไปเปิดหูเปิดตา นางก็ยอมตกลง

เมื่อมาถึงจวน อวิ๋นซูได้แสดงความสามารถทางการแพทย์ของตนอย่างเต็มที่ นางดูแลลู่หยางอย่างพิถีพิถันด้วยความรู้และจิตใจที่มุ่งมั่น ไม่เพียงแต่รักษาบาดแผลภายนอก แต่ยังปรุงยาบำรุงภายใน ทำให้ลู่หยางฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วกว่าที่คาดไว้มาก ระหว่างที่รักษาตัวอยู่นั้น ลู่หยางได้มีโอกาสพูดคุยกับอวิ๋นซูมากขึ้น เขาได้รู้ว่าภายใต้ความเงียบขรึมนั้นมีจิตใจที่เมตตาและงดงามเพียงใด ลู่หยางที่เคยมีแต่ความระแวงและเย็นชา ค่อยๆ ถูกความบริสุทธิ์ของอวิ๋นซูแทรกซึมเข้ามาในหัวใจ

ไม่นานนัก อวิ๋นซูก็ได้กลายเป็นที่ปรึกษาทางการแพทย์ประจำจวน นางใช้ความรู้สมุนไพรช่วยรักษาอาการเจ็บป่วยของทหารและคนรับใช้ ทำให้ทุกคนต่างนับถือนาง

ยิ่งได้ใกล้ชิดกันมากเท่าไหร่ ความรู้สึกของลู่หยางก็ยิ่งเติบโตขึ้นเรื่อยๆ เขาพบว่าตัวเองเฝ้ารอคอยที่จะได้เห็นรอยยิ้มของนาง และรู้สึกสบายใจทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้นาง เช่นเดียวกับอวิ๋นซูที่หัวใจเริ่มหวั่นไหวกับความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเย็นชาของเจ้าเมืองหนุ่ม

ในยามค่ำคืนที่ดาวพร่างพรายบนฟากฟ้า เทศกาลวันชีซี ณ แคว้นเป่ยหลาน ถูกเนรมิตให้งดงามราวกับภาพวาดจากพู่กันของจิตรกรชั้นครู ลู่หยางกับอวิ๋นซูเดินเคียงคู่กันไปตามถนนสายหลักที่ประดับประดาด้วย โคมไฟกระดาษหลากสีสัน ที่แขวนเรียงรายเป็นทิวแถว แสงเรืองรองจากโคมไฟส่องกระทบใบหน้าของทั้งสอง ทำให้รอยยิ้มที่อ่อนโยนของอวิ๋นซูดูงดงามจับตา

เสียงเพลงจากเครื่องดนตรีโบราณ อย่างกู่เจิงและขลุ่ยไม้ไผ่ดังแว่วมาตามสายลม ผสมผสานกับเสียงหัวเราะและบทสนทนาของผู้คนที่เดินขวักไขว่ในตลาด บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุขและความผ่อนคลาย

อวิ๋นซูมองไปรอบตัวด้วยความตื่นตาตื่นใจ นางไม่เคยเห็นภาพเช่นนี้มาก่อนในชีวิตที่ผ่านมาในหมู่บ้านอันห่างไกล แผงขายของกินส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ ทั้งซาลาเปานึ่งร้อนๆ ขนมน้ำตาลปั้นรูปสัตว์ต่างๆ และผลไม้เชื่อมที่เคลือบด้วยน้ำตาลใสวาววับ