เพลิงรักใต้เงาแค้น ตอนที่ 5

ลู่หยางมองเห็นประกายความสุขในดวงตาของอวิ๋นซูแล้วก็ยิ้มตาม ในช่วงเวลาสั้นๆ ที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันนี้ เขาได้พบว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่เพียงแค่ผู้ช่วยชีวิตของเขา แต่เป็นแสงสว่างที่เข้ามาเติมเต็มหัวใจที่แห้งแล้งให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

“ข้าไม่เคยนึกมาก่อนเลยนะเจ้าคะ ว่าในเมืองจะมีเทศกาลที่งดงามเช่นนี้ด้วย” อวิ๋นซูเอ่ยอย่างตื่นเต้น

“เจ้าไม่เคยเห็นหรือ”

“ข้าอยู่แต่ในป่า อย่างมากก็เคยเห็นแค่ดวงดาวในยามค่ำคืน แต่ตอนนี้ข้ารู้สึกราวกับว่ากำลังถูกโอบล้อมด้วยดวงดาวนับร้อยนับพัน”

ลู่หยางหยุดเดินและหันมาสบตากับอวิ๋นซู “ดาวพวกนั้นยังงามสู้สิ่งที่อยู่ตรงหน้าข้าตอนนี้ไม่ได้ เพราะแสงในดวงตาของเจ้านั้นงดงามยิ่งกว่า" 

คำพูดของเขาทำให้อวิ๋นซูเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ใบหน้าของนางแดงก่ำด้วยความเขินอาย ลู่หยางจึงรีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อคลายความประหม่าของนาง เขาพาอวิ๋นซูเดินเข้าไปในตรอกเล็กๆ ที่ผู้คนไม่พลุกพล่านนัก ก่อนจะหยุดอยู่หน้าแผงขาย เครื่องประดับหยก ที่มีของวางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด

"เจ้าชอบชิ้นไหนหรือ" ลู่หยางเอ่ยถาม

ลู่หยางยิ้มบางๆ เขาไม่ได้ตอบอะไร แต่กลับหยิบบางสิ่งออกมาจากสาบเสื้อด้านใน

"นี่เป็นหยกที่ข้าสั่งให้ช่างทำขึ้นเพื่อเจ้าโดยเฉพาะ" เขาเอ่ย พลางยื่นหยกชิ้นนั้นให้แก่อวิ๋นซู

"เจ้าคู่ควรกับมัน" หยกสีขาวนวลถูกแกะสลักเป็นลายดอกเหมยอย่างปราณีต ประดับด้วยไข่มุกและพู่ระบายที่ทำจากเส้นไหมเนื้อดี 

อวิ๋นซูรับหยกมาไว้ในมือด้วยความรู้สึกที่ตื้นตันใจ นางมองดูลวดลายดอกเหมยบนหยก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับลู่หยางอย่างมีความหมาย

ลู่หยางค่อยๆ โน้มตัวลงมาใกล้ ดวงตาของเขาจ้องมองนางอย่างลึกซึ้ง ใบหน้าของคนทั้งคู่ค่อยๆเคลื่อนเข้าหากันอย่างช้าๆ แต่ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งสองจะสัมผัสกัน เสียงฝีเท้าขององครักษ์คนสนิทก็วิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“เรียนท่านเจ้าเมือง ฝ่าบาทมีรับสั่งให้ท่านนำทัพออกปราบกบฏที่ชายแดนเดี๋ยวนี้ขอรับ”

หลังจากที่องครักษ์รายงาน ลู่หยางก็ผละออกจากอวิ๋นซูทันที สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมราวกับพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำ เขารับราชโองการมาอ่านอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพยักหน้าให้องครักษ์เป็นเชิงรับทราบ "สั่งการไปเตรียมไพร่พลให้พร้อม ข้าจะตามไปเดี๋ยวนี้"

องครักษ์คารวะแล้วรีบจากไป ทิ้งให้ลู่หยางยืนอยู่กับอวิ๋นซูเพียงลำพัง บรรยากาศเมื่อครู่ที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งรัก พลันมลายหายไปสิ้น เหลือไว้เพียงความเงียบงันที่แสนอึดอัด

อวิ๋นซูมองลู่หยางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล นางรู้ดีว่าการออกศึกครั้งนี้คงไม่ใช่เรื่องธรรมดา

“ข้าต้องไปแล้ว เจ้าจงรักษาตัวให้ดี”

”ท่านต้องไปจริงๆหรือเจ้าคะ”

“ราชโองการของฝ่าบาท มิอาจขัดได้ หยกชิ้นข้าขอให้เจ้าเก็บเอาไว้ รอข้ากลับมา ข้าจะแต่งงานกับเจ้า ให้เจ้าเป็นฮูหยินเจ้าเมือง รอข้านะ”

“เจ้าค่ะ ข้าจะรอท่าน”

ลู่หยางยกมือขึ้น ลูบแก้มอวิ๋นซูเบา ๆ ราวกับกำลังฝากความอบอุ่นครั้งสุดท้ายไว้ที่นาง ก่อนจะหันหลังออกไปด้วยก้าวเดินที่หนักแน่นและเด็ดเดี่ยว ทิ้งให้อวิ๋นซูยืนแน่นิ่งอยู่กลางแสงโคมไฟที่ส่องสว่างราวกับจะปลอบประโลมใจนาง

หลายเดือนผันผ่านไป เสียงศึกยังคงดังก้องสะเทือนปฐพี ท้องฟ้าเหนือชายแดนถูกย้อมด้วยควันไฟและกลิ่นเลือด ทุกย่างก้าวของลู่หยางล้วนแบกทั้งเกียรติศักดิ์และชีวิตผู้คนนับหมื่นไว้บนบ่า

ทว่าในส่วนลึกที่สุดของหัวใจ เขายังคงโหยหาภาพรอยยิ้มอันอบอุ่นของสตรีเพียงผู้เดียวในใจเขา

คืนหนึ่ง ยามแสงจันทร์ต้องม่านกระโจมรบ องครักษ์คนสนิทคุกเข่าลงเบื้องหน้า เสียงเอ่ยรายงานสั่นสะท้านราวกับต้องตัดหัวใจตนเองออกมา

“เรียนท่านเจ้าเมือง สายของเรารายงานมาว่า พบสายลับของกบฏแฝงตัวอยู่ในเมือง เมื่อสืบสวนจึงทราบว่า เป็นแม่นางอวิ๋นซู”

“เหลวไหล อวิ๋นซูจิตใจดี นางไม่มีทางเป็นสายลับของกบฏ”

องครักษ์ก้มศีรษะต่ำลง เสียงยิ่งหนัก

“ข้าเองก็ไม่เชื่อ หากแต่พบสายของเราพบหลักฐานพวกนี้ในห้องของแม่นางอวิ๋นซู”

ลู่หยางยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน ราวกับคำรายงานเมื่อครู่ได้กระชากวิญญาณเขาออกไปครึ่งหนึ่ง ดวงตาคมเข้มที่เคยเด็ดเดี่ยวบัดนี้สั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่มีทาง...ต้องมีคนใส่ร้ายนางแน่ สั่งการลงไปให้นำตัวแม่นางอวิ๋นซูไปขัง รอข้ากลับไปไตร่สวน”

“ขอรับ”

ภายในจวนของเจ้าเมือง ประตูเรือนของอวิ๋นซูถูกกระแทกเปิดออกอย่างรุนแรง ทหารในชุดเกราะครบมือกรูกันเข้ามาในเรือนราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก อวิ๋นซูที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ริมหน้าต่างสะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจและสับสน

“มีเรื่องอันใดหรือ เหตุใดพวกท่านถึงบุกเข้ามาในเรือนของข้าในยามวิกาลเช่นนี้”

“จับตัวแม่นางอวิ๋นซูเดี๋ยวนี้!”

              ทหารกรูกันเข้ามาล็อกแขนทั้งสองข้างของอวิ๋นซู นางดิ้นรนสุดกำลังแต่ก็ไม่อาจต้านแรงของชายฉกรรจ์ได้ น้ำเสียงสั่นพร่าดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล

“เหตุใดพวกท่านจึงจับข้า! ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด!”

              หัวหน้าทหารก้าวออกมาข้างหน้า ใบหน้าทึบทึมไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ เขาชูจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นตรงหน้านาง กระดาษเก่าแก่วางทับด้วยผังแผนที่ละเอียดลออ

              “นี่คือหลักฐานที่พบในเรือนของท่าน เป็นจดหมายที่แนบแผนที่ตั้งแคว้น แสดงตำแหน่งค่ายทหาร เส้นทางลำเลียงเสบียง และเมืองสำคัญ หากสิ่งนี้รั่วไหลไปยังพวกกบฏ ผลลัพธ์จะไม่ต่างจากหายนะ”

               อวิ๋นซูเบิกตากว้าง เลือดในกายพลันเย็นเยียบ นางส่ายหัวสุดแรง น้ำเสียงสั่นสะท้าน

                “ไม่จริง! ข้าไม่เคยเห็นแผนที่เช่นนี้ ของพวกนั้นมิใช่ของข้า!”

                 แต่เสียงร้องของนางกลับไร้ซึ่งผู้ฟัง ทหารเหล่านั้นไม่ไยดีต่อคำอธิบาย รีบลากนางออกจากเรือนท่ามกลางความวุ่นวาย ข้าวของกระจัดกระจายไปทั่วพื้น

                  เมื่อประตูคุกเหล็กหนักหน่วงปิดลงหลังร่างบอบบางของนาง ความเงียบมืดทึบเข้าครอบคลุม อวิ๋นซูทรุดตัวลงกับพื้นเย็นเฉียบ น้ำตาเอ่อคลอไม่อาจกลั้นได้อีก

               ภายในคุกมืดทึบ แสงตะเกียงน้ำมันส่องวูบไหวไปตามแรงลมที่ลอดเข้ามาจากช่องหน้าต่างเล็ก ๆ เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนกระทั่งร่างของขุนนางชราผู้หนึ่งปรากฏขึ้นหน้าซี่กรงเหล็ก

              เขายกตะเกียงขึ้นสูง เผยให้เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความเคร่งขรึม น้ำเสียงเย็นชาดังก้องอยู่ในห้องคุมขัง

              “แม่นางอวิ๋นซู...เจ้าเตรียมตัวไว้เถิด วันพรุ่งนี้ยามเฉิน เจ้าจะถูกนำขึ้นลานประหาร คำสั่งนี้...เป็นคำสั่งตรงจากท่านเจ้าเมืองลู่หยางเอง”

               อวิ๋นซูสะดุ้งเฮือก หัวใจเหมือนถูกกดทับ นางยกมือขึ้นกำหยกดอกเหมยแน่น พลางส่ายหัวไม่ยอมเชื่อ

               “ไม่จริง...ท่านลู่หยางไม่มีวันทำเช่นนั้น เขาสัญญากับข้าว่าจะกลับมาแต่งงาน เขามอบหยกนี้ให้ข้าแล้วพูดด้วยตาของเขาเอง ว่าให้ข้ารอ... เขาไม่มีวันตัดสินข้าเช่นนี้!”

              ขุนนางชรามองนางด้วยสายตาเวทนา แต่ก็ยังคงพูดเสียงเรียบ

              “ความผิดฐานครอบครองแผนที่ตั้งแคว้นเป็นโทษใหญ่ ไม่มีผู้ใดลบล้างได้ ต่อให้ท่านเจ้าเมืองรักเจ้าสักเพียงใด แต่เพื่อแผ่นดิน เขาก็ต้องยอมสละเจ้า”

               อวิ๋นซูหัวเราะทั้งน้ำตา เสียงหัวเราะนั้นแผ่วเบาแต่สั่นสะท้าน

               “ไม่...ท่านลู่หยางอาจถูกบังคับให้ลงชื่อในคำสั่ง แต่ข้ารู้ เขาไม่มีวันทรยศต่อหัวใจของเรา”

                นางยกหยกขึ้นแนบอก ดวงตาแดงก่ำแต่ยังคงมุ่งมั่น

                “ตราบใดที่หยกนี้ยังอยู่ในมือข้า มันย่อมเป็นพยานว่าความจริงต้องถูกเปิดเผยสักวันหนึ่ง”

                ขุนนางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาวแล้วหันหลังกลับออกไป ทิ้งให้อวิ๋นซูนั่งคุกเข่าอยู่ในความมืด มือน้อยยังคงกอดหยกแนบอกเหมือนสิ่งสุดท้ายที่เชื่อมโยงหัวใจนางกับลู่หยาง