เพลิงรักใต้เงาแค้น ตอนที่ 6

แสงโคมสีแดงของหอชิงเฟิงส่องวาบไปทั่วถนนใหญ่ในยามราตรี กลิ่นเหล้าหอมอบอวลปะปนไปกับเสียงพิณและเสียงหัวเราะของเหล่านักการค้าและขุนนางที่ผลัดกันเข้าออก

ลู่หยางกับเหวินซางต่างแต่งกายด้วยชุดสามัญชน เดินปะปนไปท่ามกลางฝูงชนโดยไม่ให้สะดุดตา สายตาคมกริบของลู่หยางกวาดมองไปรอบ ๆ ท่ามกลางแสงสลัว

“เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าคืนนี้เราจะพบตัวนางที่นี่”

“จากที่ข้าลอบสังเกต การแต่งกายของนางไม่เหมือนนางคณิกา หากแต่เหมือนสาวใช้ อีกทั้งนางยังสามารถผ่านประตูลับของหอชิงเฟิงได้ ข้าเกรงว่านางต้องมีอะไรเกี่ยวพันกับที่นี่เป็นแน่”

ลู่หยางหรี่ตาลงเล็กน้อย ราวกับจะจดจำทุกแสงเงาที่กระทบอยู่เบื้องหน้า

“หอชิงเฟิงไม่เคยให้คนธรรมดาเข้าออกประตูลับ หากนางเป็นเพียงสาวใช้... เหตุใดต้องใช้ทางนั้น?”

เหวินซางยกยิ้มมุมปาก “นั่นล่ะที่ข้าสงสัย นางผู้นี้อาจไม่ใช่ใครที่เราคิด”

เสียงหัวเราะแผ่วกังวานดังลอดออกมาจากหอคณิกา ประตูไม้ทาสีชาดค่อย ๆ แง้มเปิด มีหญิงในชุดแพรไหมเดินผ่านกลุ่มแขกเหรื่อไปอย่างอ่อนช้อย แต่สายตาลู่หยางจับจ้องไปที่ร่างเล็กในเงามืดด้านหลัง หญิงผู้นั้นแต่งกายเรียบง่าย สวมผ้าคลุมศีรษะปิดบังใบหน้า แต่แววตาที่ชำเลืองออกมาเพียงแวบเดียวกลับทำให้หัวใจเขาสะท้าน

              “เป็นนาง” เหวินซางกระซิบ เสียงแน่นราวกลืนลงคอ

ลู่หยางเหลียวมองตาม “เจ้าแน่ใจหรือ?”

ก่อนคำตอบจะถูกเปล่งออก ร่างนั้นได้หายลับไปทางทางเดินเล็กที่ทอดเข้าสู่หลังหอคณิกา ลู่หยางไม่รอช้า ก้าวแทรกฝูงชนตามไป เสียงฝีเท้าเหวินซางตามมาติด ๆ

ทางเดินแคบทอดยาวไปสู่ความมืด เงาโคมแดงจากด้านหน้าแทบไม่ส่องถึง ลู่หยางกับเหวินซางย่ำเท้าอย่างระมัดระวัง เสียงฝีเท้าถูกกลบด้วยเสียงพิณและหัวเราะที่เลือนหายไปตามระยะทาง

ร่างหญิงลึกลับเลี้ยวหายไปตรงหัวมุม ลู่หยางเร่งฝีเท้าตามไปอย่างไม่รอช้า ทว่าเมื่อเลี้ยวตาม กลับพบเพียงกำแพงเปลือยเปล่าไร้วี่แววผู้คน เหลือไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อนละมุนของดอกเหมยที่ยังลอยอวลอยู่ในอากาศ

“นางหายไปไหนกันแน่...” เหวินซางขมวดคิ้ว มองหาช่องทางอื่นด้วยความระแวดระวัง

ในห้วงเงียบงันนั้นเอง เสียงสนทนาแผ่วทุ้มของใครบางคนดังลอดออกมาจากความมืดเบื้องหน้า ทำให้สองสหายชะงักงันไปในทันที ลู่หยางเผลอเอื้อมมือแตะด้ามดาบที่เอวโดยสัญชาตญาณ

แสงริบหรี่จากตะเกียงซึ่งแขวนอยู่ห่างไกลค่อย ๆ เปิดเผยเงาร่างสูงใหญ่ในชุดขาดวิ่น ชายผู้นั้นยืนนิ่งไม่ไหวติง หากแต่ทุกลมหายใจที่เปล่งออกมากลับหนักหน่วงราวกับแรงกดจากอีกภพหนึ่ง

“ลู่หยาง... เจ้าก็เห็นใช่หรือไม่” เหวินซางเอ่ยเสียงสั่น ดวงตาเบิกกว้างจนแทบไม่เชื่อสายตา

ลู่หยางเพ่งมองตรงหน้า หัวใจเต้นสะท้านจนแทบหลุดอก ใบหน้าที่ปรากฏพ้นเงามืดนั้น เขาจำได้ไม่ผิดแน่นอน

“จิ้นเหอ...” เสียงเขาแผ่วพร่า ขขณะเรียกชื่อออกมาอย่างยากลำบาก

เบื้องหน้าคือสหายร่วมรบ ผู้ที่ทั้งเขาและเหวินซางต่างเชื่อว่าถูกฝังอยู่ใต้ผืนทรายกลางสมรภูมิเมื่อหลายปีก่อน แม้ร่างกายผู้นั้นจะไม่องอาจดังวีรชนในวันวาน หากแต่ใบหน้ายังคงเป็นจิ้นเหอผู้เดียวกับที่เคยเคียงบ่าเคียงไหล่ร่วมรบมา

“เป็นไปไม่ได้... ไม่มีทาง...” ลู่หยางพึมพำ มือที่กำดาบแน่นกลับสั่นระริกไม่อาจห้ามได้ ภาพความทรงขำในวันวานหวนย้อนคืนราวกับสายน้ำไหล

จิ้นเหอ คือ วีรบุรุษผู้คนเคยขนานนามว่า หอกอสนี แห่งกองทัพตะวันตก บุรุษผู้ยืนหยัดอยู่แถวหน้าทุกศึก ด้วยหอกยาวที่เคลื่อนพลิ้วประดุจสายฟ้าฟาด ทุกย่างก้าวของเขาเปี่ยมด้วยกลิ่นอายแห่งความองอาจ และรอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าก็เปรียบดั่งเพลิงที่โหมให้หัวใจสหายทั้งปวงเรืองโรจน์มิรู้โรย

ในยามนั้น เสียงกลองศึกดังประหนึ่งฟ้าคำรน ก้องสะท้อนทั่วผืนทะเลทรายอันเวิ้งว้าง เกลียวลมพัดหอบเม็ดทรายเชี่ยวกราก ฟาดซัดหน้าและดวงตาจนพร่าเลือน หากแต่ดวงเนตรของจิ้นเหอยังคงเปล่งประกายกร้าวกล้า ประดุจแสงดวงดาวที่ไม่หวั่นไหวแม้กลางพายุราตรี

ลู่หยางยังจำได้ชัดว่าตนยืนเคียงข้าง ร่างเหวินซางอยู่ไม่ไกล โล่ในมือของเขาโอบอุ้มหลังสหายทั้งสองไว้ดุจปราการมั่นคง

ศัตรูทะลักเข้ามาดุจคลื่นทะเลคลั่ง แต่หอกในมือของจิ้นเหอกลับโลดแล่นว่องไว แสงหอกสะท้อนตะวันบ่ายแปรเปลี่ยนเป็นประกายฟ้าแลบ แทงทะลุเกราะเหล็กและกรีดผ่านฝูงชนประหนึ่งสายลม มิพักแม้ครึ่งลมหายใจ ทุกย่างก้าวของเขาคือเสาหลักแห่งกองทัพ

ทว่าโชคชะตาโหดร้ายกว่าความกล้า

หลุมทรายกลศึกถูกขุดรอไว้เบื้องหน้า ผืนดินแตกแยกพังทลายต่อสายตา ลู่หยางยังคงจำได้แม่นยำ เสี้ยววินาทีที่ร่างจิ้นเหอถูกทรายกลืนหายไป พร้อมเสียงตะโกนที่ขาดหายกลางพายุทราย เสียงเพรียกหาสหายถูกกลบด้วยเสียงทรายถล่ม สุดท้ายเหลือเพียงโลหิตที่ผุดซึมขึ้นมาเหนือผืนดินโล้นราวดอกไม้แดงแปร่งชูช่อ

“ไม่ได้พบกันนานนะ...ท่านเจ้าเมืองลู่หยาง” จิ้นเหอเอ่ยทัก น้ำเสียงต่ำลึกจนทำให้บรรยากาศทั้งตรอกหนักอึ้ง

ลู่หยางขยับดาบในมือแน่นขึ้น หัวใจบีบคั้นกับภาพในอดีต “เป็นไปได้อย่างไร...เจ้าควรตายไปแล้วมิใช่หรือ”

จิ้นเหอหัวเราะแผ่ว ๆ แต่เสียงนั้นสะท้อนก้องราวกับไม่ได้ออกมาจากเพียงปากเดียว

“เรื่องมันยาว หากเจ้าอยากรู้ เช่นนั้นก็จงตามข้ามา”

เขาหันหลังช้า ๆ เดินลึกเข้าไปในตรอกที่คับแคบและมืดมิด ราวกับจะนำพาทั้งสองเข้าสู่เส้นทางที่ไม่อาจย้อนกลับได้

ลู่หยางกับเหวินซางสบตากันเพียงแวบเดียวเท่านั้น ก่อนที่ลู่หยางจะก้าวตามไปโดยไม่ลังเล เพราะไม่ว่าเงาร่างนั้นจะเป็นสหายเก่า หรือปีศาจที่สวมหน้ากากของสหาย เขาก็จำเป็นต้องเผชิญหน้าอยู่ดี 

ลู่หยางและเหวินซางก้าวตามจิ้นเหอผ่านตรอกแคบ ๆ จนความมืดค่อย ๆ จางลง เสียงทรายที่เคยกระซิบอยู่รอบกายเริ่มหายไป ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นไม้เก่า ๆ และกลิ่นสมุนไพรแผ่ว ๆ จิ้นเหอเดินช้า ๆ เหมือนคนคุ้นเคยกับทุกก้าวของทาง เส้นทางคดเคี้ยวพาพวกเขาไปยังประตูไม้เก่าที่ซ่อนอยู่หลังต้นไผ่หนา

“บ้านพักของข้าเอง” จิ้นเหอเอ่ย น้ำเสียงเยือกเย็น แต่แฝงความอบอุ่นเล็กน้อย เขากดมือบนวงกบประตูเพียงเบา ๆ และประตูไม้ก็เปิดออกโดยไม่ส่งเสียงดัง

ด้านในบ้านพัก แสงจากโคมไฟเล็ก ๆ สลัว ๆ ทำให้เห็นภาพเก่าแก่ของโต๊ะไม้ขรุขระ ม้วนกระดาษและสมุดบันทึกวางเรียงรายอยู่ราวกับไม่ได้ถูกเคลื่อนย้ายมานานหลายปี กลิ่นไม้เก่าและสมุนไพรทำให้ลู่หยางรู้สึกเหมือนเวลาได้หยุดชะงักไป

“เจ้าคงได้รับจดหมายแล้วล่ะสิ”

“จดหมายฉบับนั้น หรือว่าเจ้าเป็นคนส่งมันมาอย่างนั้นหรือ” ลู่หยางเอ่ยถาม

“ใช่ ข้าแค่ทำตามความปรารถนาสุดท้ายของแม่นางอวิ๋นซูก็เท่านั้น”

“นี่มันเรื่องอะไรกัน เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดเจ้าถึงยังมีชีวิตอยู่แล้วอวิ๋นซูเล่า นางอยู่ที่ใด”

ลู่หยางเอ่ยถามอย่างร้อนรน ภายในใจหวังเพียงว่าสตรีอันเป็นที่รักของตนยังคงมีลมหายใจอยู่

“นางตายแล้ว ในคืนนั้นที่นางถูกประหาร ข้าพยายามจะเข้าไปช่วยหากแต่สายเกินไป”

ลู่หยางก้มหน้าลง มือสั่นเล็กน้อยเมื่อแตะโต๊ะไม้ เสียงทุ้มพร่าหลุดออกมาแทบไม่เป็นคำ

“อวิ๋นซู...นางตายแล้วจริงหรือ”

เหวินซางโน้มตัวไปข้างหน้า เค้นเสียงถามอย่างไม่ไว้ใจ “แล้วเจ้าล่ะ จิ้นเหอ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เจ้าไม่ได้ตายในสนามรบในครานั้นหรอกหรือ แล้วเหตุใดเจ้าถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้”

จิ้นเหอนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาฉายแสงหม่นคล้ายกำลังรื้อฟื้นความทรงจำที่ฝังลึก เขาเอื้อมมือไปแตะรอยแผลเป็นที่ลำคอ ก่อนเอ่ยเสียงต่ำและแผ่วช้า