chapter 13

“เปล่า แค่มาหาอะไรดื่มแก้กระหายเท่านั้นเอง พอดีเห็นแกเข้า มันก็อดสงสัยไม่ได้ เข้ามาทำอะไรในครัวดึกๆ ดื่นๆ ก็เท่านั้นเอง” ราชันย์ตอบพร้อมไหล่กว้างที่เลิกขึ้น ก่อนปล่อยร่างโปร่งบางที่ยืนขยุกขยิกดิ้นไปมา กับความพยายามพาตัวเองให้ห่างไกลจากเขา เมื่อทำไม่ได้ดังใจก็หาทางประทุษร้ายสร้างความรำคาญจากมดตัวเล็กๆ จิกกัดอยู่ตลอดเวลา

กันติชาเป่าพ่นลมหายใจแรงๆ ออกจากปอดเมื่อได้รับการปล่อยตัว และรีบกระเถิบร่างหนีแต่ก็ไม่พ้น มือแกร่งยังยื่นมาสอดรัดจับแขนเอาไว้ นิ้วใหญ่และอุ่นร้อนไล้วนบริเวณหลังมือ ทำเอาขนกายสาวลุกชัน ริมฝีปากแห้งผากอย่างกะทันหัน จนต้องรีบส่งปลายลิ้นออกมาไล้เลีย อีกทั้งกระไอร้อนไม่รู้ว่ามาจากทิศทางใด พุ่งสู่พวงแก้มอิ่มเต็มจนเธอคิดว่ามันคงจะแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุกไปเรียบร้อยแล้ว

“เอ่อ...คุณ...หนู...” อยากจะเอ่ยบอกให้ชายหนุ่มหยุดทำแบบนั้นเสียที แต่กลับต้องชะงัก เมื่อถูกสายตาคมดุที่ตวัดมองมาอย่างห้ามปรามให้อยู่นิ่งเฉย ถ้าอยู่กันตามลำพังคงจะตอบโต้กลับไปบ้างแล้ว แต่นี่ยังมีสายตากึ่งดูถูกเหยียดหยามปนหวานเศร้าอีกคู่หนึ่งที่คอยจับตามองอยู่ เลยทำให้เกิดความรู้สึกอยากที่จะเอาชนะ และเลือกปล่อยเลยตามเลย แต่ก็ยังมีอาการสะบัดสะบิ้งเป็นครั้งคราว

คิ้วโก่งได้รูปขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยครามครัน ทำไมผู้ชายคนตรงหน้าถึงได้ทำท่าทางเหมือนกับเกลียดเธอนัก แต่บางคราก็เหมือนกับว่าต้องการเสียเหลือเกิน แต่ไม่ว่าเขาจะอยู่ในอารมณ์ใด เธอก็ไม่อยากเข้าใกล้อยู่ดีนั่นแหละ คนบ้าๆ แบบนี้อยู่ด้วยเดี๋ยวจะบ้าตาม

“แกออกไปคอยข้างนอกดีกว่าดล เดี๋ยวฉันคุยธุระกับแม่ครัวก่อน แล้วจะตามไปพร้อมอาหารของนาย” แม้พูดกับนภดล แต่ราชันย์กลับปรายสายตามามองกันติชาอย่างหงุดหงิดและไม่ชอบใจ บวกกับความรู้สึกอีกอย่างที่ครอบคลุมร่างกายตั้งแต่แรกเจอสาวน้อยตรงหน้า

ดวงตาคมกริบไล่มองไปตามเรือนกายโปร่งบางแต่อวบอิ่มและกลมกลึงไปทุกสัดส่วน รวมถึงหอมหวานเพียงไหน มีแต่เขาเท่านั้นที่รู้ดี ด้วยความไม่ค่อยชอบใจสักเท่าไหร่ เพราะจำได้ว่าสั่งห้ามไม่ให้นุ่งกางเกงขาสั้นมาทำงานนี้ แล้วยายตัวดีนี่ดันขัดคำสั่งเขาเอาเสียได้ เลยทำให้ไอ้พวกเพื่อนหนุ่มๆ ที่แฟนเผลอตวัดสายตามองอย่างโลมเลียและหื่นกระหายเอาเสียบ่อยครั้ง เห็นแล้วมันทำให้เขาหงุดหงิดจนอยากจะตั๊นหน้าทุกๆ คนให้ล้มนอนหงายทั้งยืน

นภดลตวัดค้อนส่งให้คนเป็นทั้งเพื่อนและนายอย่างไม่พอใจสุดๆ ที่ถูกกีดกันออกไปอย่างไม่เต็มใจเลยสักนิด แต่ก็จำต้องยอมฟังคำสั่ง เพราะคำสั่งของเจ้านาย...เจ้านายเฮงซวย แต่ก่อนไปก็ไม่วายหันไปทิ้งสายตาไม่พอใจให้กับอีกหนึ่งสาว ที่ตอนนี้ยืนหน้าตาแดงก่ำเหมือนกุ้งถูกต้มสุกด้วย

“ได้ นายรีบๆ เอาไปให้หน่อยแล้วกัน ฉันหิวจนจะกินยายแม่ครัวนี่ได้หมดตัวแล้ว” แม้กระทั่งจะไปแล้วนภดลยังไม่วายหย่อนระเบิดลูกโตไว้ให้กันติชา

“ทำไมถึงไม่เชื่อฟังกัน”

หลังหนุ่มผู้มาขออาหารทานแก้หิวยังเห็นอยู่ไวๆ กันติชาก็ต้องสะดุ้งเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ได้แล้วในคืนนี้ เพราะน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะราบเรียบจนเกินไปของเจ้าของบ้านร่างใหญ่ ที่เธอรู้ดีว่าภายในคงไม่เงียบดั่งเสียงที่เอ่ยออกมา ดูได้จากดวงตาคู่ที่คมวับวาวเหมือนจะเปล่งแสงสีแดงเรืองรองออกมา

“คะ?” กันติชาตอบกลับอย่างไม่เข้าใจ

อะไรหว่า? อยู่ดีๆ ก็ถามขึ้น แล้วเราจะไปเข้าใจความหมายของคำถามนี่ไหมล่ะ?

หัวคิ้วโค้งมนได้รูปค่อยๆ ขมวดเข้าหากันจนเป็นปมขนาดเล็ก ในดวงตาก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

“ฉันบอกให้เธอซื้อเสื้อผ้าตัวใหม่และดีๆ มาใส่ในงานใช่ไหม แล้วทำไมยังใส่ชุดเสื้อผ้าเก่าๆ และขาดวิ่นราวกับผ้าขี้ริ้วนี่อยู่อีก”

ราชันย์เอ่ยถามเสียงเข้ม พร้อมจ้องสาวน้อยตรงหน้าแววตาคมดุราวกับมีดโกนขณะตอบคนที่กำลังอึ้ง ถึงแม้งานนี้จะมีคนเพียงแค่สิบคน ที่ล้วนแล้วแต่เป็นคนมีชื่อเสียง อีกทั้งบางคนยังคิดจะร่วมทุนทำธุรกิจกับเขาด้วย ที่เหลือก็เพื่อนสนิทที่เขาไม่ชอบให้ทุกคนไขว้เขว

มือใหญ่ยื่นไปจับแขนเรียวยาวดึงเข้าหาตัว เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพยายามที่จะถอยกายหนี “ว่าไง ทำไมถึงไม่เชื่อฟัง”

ชายหนุ่มออกแรงบีบแขนเรียวเมื่อไม่ได้รับคำตอบ จนอีกฝ่ายหน้าเบ้ มีน้ำตาหยดออกมาจากเบ้าตาเล็กน้อย มือที่ว่างเลยพยายามแกะมือใหญ่ออกไปจากแขนสลับกับทุบตี เพื่อให้ราชันย์รู้สึกตัวว่าทำคนอื่นเจ็บแค่ไหน แต่ยิ่งพยายามก็เหมือนกับเป็นการกลั่นแกล้ง เพราะแรงบีบที่หนักมือมากขึ้น แถมยังมีการขู่สำทับมาอีก

“อยู่เฉยๆ อย่าเรื่องมาก แค่ตอบคำถามมา เข้าใจไหม”

“แต่...หนูเจ็บ...นี่คะ” กันติชาบอกน้ำเสียงสั่นน้อยๆ ในหัวใจเต้นตึกตักๆ ด้วยความตกใจกลัวและไม่เข้าใจ เพียงแค่เธอไม่แต่งตัวตามคำสั่ง เพราะเสียดายเงินที่ต้องนำไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ๆ ทั้งที่ไม่จำเป็นเลยสักนิด เพราะเสื้อผ้าชุดเก่าๆ ของมันยังดีอยู่ ไม่ได้สกปรกและโป๊เปลือยเหมือนกับพวกสาวๆ ที่มางานเสียหน่อย ทำไมต้องโกรธขนาดนี้ด้วย

“ทำให้เจ็บ วันหลังจะได้ไม่กล้าขัดคำสั่งฉันอีก” ชายหนุ่มเหวี่ยงร่างเล็กโปร่งบางและดันไปจนติดกับผนังห้อง ตรงส่วนที่เป็นฝาโล่งๆ ไม่มีอะไรมาวางเกะกะให้รำคาญสายตา มือใหญ่สอดเข้าไประหว่างเอวเล็กคอด กางกั้นด้วยร่างที่ทั้งหนากว่าให้หญิงสาวตกอยู่ใต้อาณัติ

“เธอรู้ไหม ฉันไม่ชอบให้ใครขัดคำสั่ง และมีเธอคนแรกที่กล้าขัดคำสั่ง ฉันควรจะลงโทษอย่างไรดีหือ...”

ราชันย์ลากเสียงยาวนุ่มทุ้มและแหบพร่า ด้วยความปรารถนาที่ลุกพรึบขึ้นมาตั้งแต่เห็นชุดของกันติชา ทั้งที่ไม่ได้เปิดเปลือยเนื้อหนังมังสาสักนิด บวกกับกลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นกายสาวที่ไม่ได้ปรุงโฉมด้วยเครื่องสำอางและน้ำหอมราคาแพงแม้แต่นิดเดียว แต่มันกลับเย้าอารมณ์เขาให้ลุกโชนเป็นไฟ เพียงเธอเดินผ่านไปมาเท่านั้นเอง ไฟปรารถนาเอ่อล้นอาบไล้ทั่วร่างกายจนแทบจะข่มกลั้นเอาไว้ไม่ไหว อยากจะดึงร่างโปร่งบางมากดกอดและมอบสัมผัสพิศวาสอันเร่าร้อนให้อย่างถึงใจโดยเร็วไว

ดวงตากลมโตไหววูบไปมาเหมือนจะหวาดกลัว แต่ซอกลึกในหัวใจกลับเต้นเป็นจังหวะรัวเร็วเหมือนกับดนตรีเพลงแร็บที่แอบซุกซ่อนอารมณ์บางอย่างไว้ สองมือที่วางทาบไปบนอกกว้าง เพราะต้องการผลักร่างหนาใหญ่ให้ออกห่างสั่นระริก เมื่อพบกับกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ และไรขนสากระคายชวนเสียววูบจากศีรษะจรดปลายเท้า สร้างความปั่นป่วนทั้งร่างกายและจิตใจ