chapter 14

“คุณ...จะทำอะไร ถอยไปนะ ไม่งั้นหนูร้องเรียกให้คนช่วยจริงๆ ด้วย” กันติชาขู่เสียงเบาหวิว จนแทบจะกลายเป็นเพียงแค่ลมเบาๆ ที่ออกจากเรียวปากอวบอิ่ม ด้วยคิดว่าคนอยู่กันเต็มบ้านแบบนี้ ถึงจะมึนเมาและยุ่งอยู่กับผู้หญิง แต่ก็ต้องมีใครสักคนแหละน่าที่ได้ยินเสียงร้องของเธอ และออกมาให้ความช่วยเหลือได้ทันท่วงที

ราชันย์อยากจะหัวเราะให้ดังก้องลั่นห้อง นี่แม่สาวน้อยตรงหน้าไม่รู้เลยหรือไงกัน เขาไม่เคยกลัวเกรงใคร ขืนร้องแรกแหกกระเชอ ก็มีแต่จะทำให้ตัวเองนั่นแหละที่ขายหน้า

“เธอคิดว่าฉันจะกลัวหรือไงแม่สาวน้อย รู้ไหมว่ายิ่งเธอทำแบบนั้นฉันยิ่งอยากจะลอง แล้วเธอจะทำอะไรได้ถ้าฉันทำแบบนี้หือ...แม่ตัวดี...”

ราชันย์ถามและแกล้งโฉบใบหน้าลงไปคลุกเคล้ากับลำคอระหง แต่พอได้สัมผัสกับความนุ่มหอม ความอยากแกล้งเลยกลับกลายเป็นความต้องการ ริมฝีปากหนาร้อนขบเม้มจุดที่แอ่งชีพจรแม่ครัวหัวป่าด้วยความรื่นเริง ก่อนไล่ขึ้นไปตามปลายคางและสิ้นสุดบนเรียวปากนุ่ม ที่เผยอ้าไว้รอต้อนรับพอดี

อ๋อ...พูดผิด ไม่ได้เผยอ้าไว้รอรับจุมพิตเขาหรอก แต่อ้าเพื่อจะร้องเรียกให้คนอื่นมาดูโชว์สดๆ ต่างหากละ หึหึ...แม่หนูน้อยแสนหวานนี่ช่างไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ทำยิ่งกระตุ้นความปรารถนาในกายเขาให้ลุกโชติช่วง จนยากที่จะระงับเอาไว้ได้

เรือนกายโปร่งบางสั่นสะท้านเหมือนกิ่งไผ่ไหวไปตามสายลมแรง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เมื่อริมฝีปากที่กำลังเผยออ้าร้องขอความช่วยเหลือถูกปิดลงด้วยริมฝีปากหนาอุ่นร้อนเหมือนกับเปลวเพลิงไฟ จะเบือนหน้าหนีก็ไม่ได้เมื่อถูกตรึงปลายคางไว้ด้วยมือที่ยื่นมาจับรั้งตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ราชันย์ใช้ความช่ำชองกว่ากดรัดบดคลึงสลับขบกัดกลีบปากบนล่างอย่างหยอกเย้า ในขณะปลายลิ้นสากระคายก็สอดแทรกเข้าไปเกี่ยวเกาะกับลิ้นเล็ก ปลุกเร้าอารมณ์สาวน้อยที่ลุกไวเหมือนกับน้ำมันเจอสะเก็ดไฟจนลุกพรึบทันควัน มือใหญ่ขยับเคลื่อนสอดเข้าไปใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวกายเนียนนุ่มดุจใยไหม จากหน้าท้องแบนราบเรียบไร้ไขมันส่วนเกิน ไล่ไปตามสีข้าง แล้วค่อยๆ ย้อนกลับอย่างช้าๆ เพื่อเข้าครองสองก้อนเนื้อที่เขารู้ดีว่าเต่งตึงและนุ่มหยุ่นมือเพียงใด

“ร้องซิจ๊ะสาวน้อย ร้องเพราะๆ นะยาหยี ฉันอยากได้ยินเสียงเธอร้องครางครวญใต้ร่างฉัน ร้องดังๆ เลยยิ่งดีนะหนูน้อย” ฝ่ามือใหญ่และร้อนผ่าวฟอนเฟ้นกดคลึงปทุมถันอวบอิ่มหนักสลับเบา

“อืม...” กันติชาร้องครางครวญในลำคอ จากที่ต่อต้านก็กลายเป็นให้ความร่วมมือ มือที่พยายามผลักดักร่างหนาใหญ่ออกไปเมื่อครู่ กลับค่อยแปลเปลี่ยนเป็นการขยับเคลื่อนไปตามกล้ามเนื้อแข็งแกร่งและสากระคายอย่างกึ่งกล้ากึ่งกลัว แต่ก็อยากรู้และอยากลอง แม้จะไม่ได้ไว้เล็บยาวแต่เมื่อความวาบหวิวและปั่นป่วนรุมเร้า เธอก็จิกปลายเล็บบนแผ่นหลังกว้าง และลากแรงๆ จนราชันย์ถึงกับแสบร้อนได้เหมือนกัน

“อืม...เบาๆ ซิยาหยี เรานี่อารมณ์ร้อนเร็วและรุนแรงใช่เล่นเลยนะสาวน้อย” ชายหนุ่มตอบกลับเสียงแหบพร่านุ่มทุ้มและกระเส่า สองมือใหญ่สอดกระชับและยกร่างโปร่งบางขึ้น โดยให้สองขาเรียวยาวเกี่ยวกับสะโพกสอบ ก่อนสอดกลับไปลูบไล้ผิวเนื้อเนียนนุ่มอีกครั้ง พร้อมทำการปลดตะขอเสื้อชั้นในปลดปล่อยสองเต้าสวยให้เป็นอิสระ อย่างลืมตัวไปว่ากำลังอยู่ที่ใด เพราะใจมัวเมาในรสหวานล้ำที่ได้ลิ้มรส

มือใหญ่ซอกซอนกลับมาด้านหน้า แกะกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวยาวใหญ่ที่กันติชาสวมติดกายออก พร้อมกดฝังใบหน้าระหว่างสองเต้าที่ชูช่อไสวเหมือนดอกไม้แรกผลิ ริมฝีปากหนาร้อนกำลังจะคีบตัวเสื้อชั้นในให้เคลื่อนขึ้นไปอยู่เหนือปทุมถันก็พอดีกับหูแว่วได้ยินเสียงคนเดินมาทางที่เขายืนอยู่

ราชันย์สบถเสียงขุ่นเขียว รีบวางร่างโปร่งบางลง พร้อมกับรีบกลัดกระดุมให้อย่างเร็วรี่ ด้วยไม่ต้องการให้ใครได้เห็นกายสาวที่เขาจับจองตั้งแต่แรก มือใหญ่สอดรัดดึงร่างกลมกลึงมาแนบอกและหันไปมองด้านหลัง พร้อมตวัดสายตาคมกริบเหมือนกับมีดโกนหันไปทางผู้บุกรุก

“ฉันเห็นแกหายมานานแล้ว เลยตามออกมาดู” นภดลบอกอย่างไม่หวั่นเกรงกระแสความโกรธเกรี้ยวที่แผ่กระจายมา

คิ้วหนาปลายหางตาด้านหนึ่งตวัดเฉียงขึ้นไปด้านบนเลิกขึ้นเล็กน้อยพร้อมไหล่กว้างเลิกขึ้นอย่างไม่แคร์ ก็เขาตั้งใจมาขัดจังหวะการพลอดรักของทั้งสองคนจริงๆ นี่นา แล้วจะไปสนใจทำไม ทำให้ใครโกรธบ้าง ดวงตาคมหวานจับจ้องที่กันติชาอย่างดูถูกเหยียดหยาม จากสภาพที่เห็น รู้ได้โดยไม่ต้องเดาเลย สองคนนี้ไม่ได้คุย แต่กำลังทำอย่างอื่นกัน

แขนใหญ่สอดกระชับร่างโปร่งบางเข้ามาแนบอก เอียงใบหน้าแนบกับบ่ากว้างของคนร่างเล็กกว่าที่ยืนตัวสั่น ก้มหน้างุดเพราะความกระดากอายและโกรธเกรี้ยว จากมือเล็กๆ ที่ประทุษร้ายร่างกายเขาทุกส่วนเท่าที่จะทำได้ แถมยังมีเสียงขู่ฟ่อๆ เหมือนงูบอกให้ปล่อยตัวเธอเสียที แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นให้เขาอยากเอาชนะ ปลายนิ้วยาวใหญ่ลากไล้ผิวกายเนียนนุ่มบริเวณเอวเล็กคอด

“เผอิญเรื่องที่คุยกันมันยาวและนานไปหน่อยใช่ไหมว่าว” ราชันย์ตอบพร้อมเสียงหัวเราะหึหึในลำคอ กายใหญ่สะดุ้งเล็กน้อย เมื่อถูกคนตัวเล็กกว่าหยิบหนังหนาๆ ขึ้นมาและบิดแรงๆ เขาเลยตอบแทนด้วยการเคลื่อนมือขึ้นไปหาบางส่วนของเรือนกายสาวอย่างเชื่องช้า อย่างต้องการให้หญิงสาวรู้ ควรทำร้ายเขาหรือเปล่า แต่สายตากลับจ้องไปยังนภดลที่ดูเหมือนจะจับตามองเขาอยู่ทุกอิริยาบถ

‘อ๋อ...ยายแม่ครัวนี่ชื่อว่าว สงสัยโดนมนต์สะกดของราชันย์จนลอยลมบนไปเรียบร้อยแล้ว ถึงได้ยืนก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาใครแบบนั้น เฮอะผู้หญิง...ร้อยทั้งร้อยต้องมาตายด้วยผู้ชายหล่อและรวยเสมอ นภดลค่อนแคะเหยียดหยามกันติชาอยู่ในใจ’

“ดูท่านายจะหิวมากจริงๆ นั่นแหละดล งั้นหาอะไรกินเอาเองละกันนะ เพราะฉันยังมีธุระกับว่าวอีกหลายเรื่องที่ยังไม่ได้เคลียร์”

ไม่รอให้คนที่กำลังยืนงงอ้าปากค้างงวยงงตั้งแต่ถูกเขาจู่โจมด้วยเพลิงพิศวาสที่ช่ำชองได้ตั้งตัว แขนใหญ่สอดกระหวัดกระชับร่างโปร่งบางจนสัดส่วนเรือนกายนุ่มหยุ่นทาบไปกับลำตัวกว้าง และบังคับให้เดินตามไปด้วยท่วงท่าสบายๆ พร้อมรอยยิ้มนิดที่ผุดขึ้นบนมุมหนึ่งของปาก

กว่าที่จะรู้ตัวว่าทำอะไรอยู่ก็พอดีกับที่ประตูห้องใหญ่ปิดลงดังปัง ใบหน้าสวยหันไปมองประตูห้อง ก่อนหันกลับมาหาคนที่พาเธอเข้ามาในห้องอันมืดมิด แต่ครู่เดียวไฟในห้องก็สว่างไสวด้วยมือราชันย์ซึ่งยืนอิงตัวเองกับโต๊ะทำงานสีดำสนิท ที่มองมาเหมือนกำลังสะกดจิต