chapter 12

“ไม่ถึงห้านาทีคุณก็ได้กินแล้ว ทนรออีกนิดละกัน แต่ถ้าทนรอไม่ไหวหิวจนลงแดงตายก่อนก็ถือว่าช่วยไม่ได้นะ” กันติชาข่มความโมโหที่มันพลุ่งพล่านอยู่ในกระแสเลือดพูดตอบกลับไปแบบมะนาวไม่มีน้ำ พร้อมจิกกัดไปในตัวหน้าตาเฉย เพราะเธอไม่ใช่คนโง่สักเท่าไหร่เพียงแค่ไม่เฉลียวและทันคนเท่านั้นเอง แต่ก็ยังพอจะเข้าใจความหมายในการมองของชายหนุ่มได้แม้ไม่หมดทุกอย่าง เอ่ยถามแทรกขึ้นมาในความเงียบงัน

“ถ้าฉันทนไม่ไหวขึ้นมาแล้วเผลอกินเธอเข้าไปจะว่าไงล่ะ เธอจะยอมให้ฉันกินแทนอาหารพวกนั้นหรือเปล่า” นภดลตอบกลับไปอย่างยียวนและกวนประสาทอีกฝ่ายเหมือนกัน ด้วยอยากรู้ว่ายายแม่ครัวที่น่าจับปล้ำตรงหน้าจะรับมือกับพฤติกรรมห่ามๆ ที่เพิ่งจะเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ เมื่อได้มาเจอเธอของเขาอย่างไรกัน

กันติชาหน้าร้อนผ่าวกับคำพูดสองแง่สองง่ามของคนตรงหน้า ที่กวนประสาทเธอเหลือหลาย แล้วยังจะมีรอยยิ้มหวานนุ่มมีเสน่ห์ส่งมอบมาให้อีก ไหล่กว้างเลิกขึ้นสูง ลืมไปได้ไงกัน พวกคนรวยๆ น่ะมีอารมณ์แปลกประหลาดปรวนแปรง่าย เดี๋ยวก็ยิ้มหวานไม่ทันถึงห้านาทีก็โมโหซะแล้ว

“ฉันไม่ใช่อาหารของใครและไม่เคยคิดจะเป็นด้วย ถ้าคุณอยากได้อาหารแบบที่ว่า ก็ไปขอจากผู้หญิงที่คุณพามาด้วยละกัน แต่ถ้าหิวมากหาที่ลงไม่ได้ก็ไปหาเอาตามข้างถนนละกัน คงจะมีให้คุณเลือกไม่อั้นเลยละ”

เอาซิบ้ามาเธอก็บ้าไป เรื่องอะไรจะยอมเป็นเบี้ยให้ถูกโขกสับอยู่ฝ่ายเดียวละ ไม่ใช่คนจ่ายเงินให้เธอเสียหน่อย ถ้าราชันย์ว่าก็ไปอีกอย่างหนึ่ง อันนั้นต้องหงอไว้ก่อน เดี๋ยวไม่ได้เงินละแย่เลย

‘หึ...ปากจัดใช่เล่นเลยนะยายแม่ครัวหัวป่า แล้วก็รู้ทันฉันด้วย  อย่างนี้ก็สนุกซิ’

รอยยิ้มผุดขึ้นตรงมุมปากด้านหนึ่งแล้วจางหายไปอย่างรวดเร็วจนกันติชาไม่ทันจะได้เห็น และยิ่งร่างโปร่งบางหันหลังเดินไปหยิบเอาอาหารที่บรรจุใส่กล่องอย่างสวยงามน่ารับประทานออกมาอย่างช้าๆ เพื่อเลือกดูว่าอันไหนจะเหมาะและพอให้ชายหนุ่มจอมก่อกวนได้รับประทานแบบพอกิน ไม่เหลือทิ้งให้ต้องเกิดความเสียดาย ทำให้นภดลกวาดตามองหญิงตรงหน้าได้อย่างถนัดถนี่ ลมหายใจชายหนุ่มถึงกับหอบแรง ความกระหายในตัวมันพลุ่งพล่านอย่างไม่มีสาเหตุ

ร่างหนาเดินไปหาแม่ครัวสาวเหมือนคนที่โดนสะกดจิต ก็พอดีกับที่ร่างเล็กหันมาพอดี สองร่างจึงปะทะกันอย่างเต็มและด้วยความที่ไม่ทันระวังตัว บวกกับความหนาของคนชนทำให้ร่างโปร่งบางถึงกับกระเด็นหงายไปด้านหลัง ประจวบกับพื้นห้องครัวยังมีหยดน้ำจากการถูกพื้นเมื่อครู่หลงเหลืออยู่นิดๆ เลยทำให้กันติชาถึงกับหน้าเหวอลื่นล้มก้นกระแทกพื้นอย่างไม่เป็นท่า

“โอ๊ย!!!!”

“ทำอะไรกัน?”

กันติชาถึงกับสะดุ้งเฮือก เจ็บก้นกบยังไม่ทันจะจางหาย ใบหน้าที่นิ่วเหยเก ดวงตากลมโตยิบหยี พร้อมเสียงสูดปากและโอดโอยหยุดชะงัก เมื่อมีเสียงแข็งกร้าวและดุแข็งดังมาจากไหนก็ไม่รู้ ที่ได้ยินแล้วก็ให้นึกถึงคนบางคนที่ก่ออารมณ์ต่างๆ ให้อย่างไม่มีวันหยุดนิ่ง

“อู๊ย...มันเรื่องอะไรกันนักหนานะ ทำไมวันนี้ถึงได้มีแต่เรื่องบ้าๆ ห่วยๆ จังเลยวุ้ย” ริมฝีปากอวบอิ่มขยับบ่นพึมพำทั้งที่ดวงตากลมโตยังขยุกขยิกจะลืมก็ไม่ใช่จะปิดก็ไม่เชิง เลิกขึ้นช้าๆ จากที่ตวัดมองคนที่ทำให้เธอล้มก้นจ้ำเบ้าอย่างไม่พอใจ ต้องไพล่ไปหาต้นเสียงที่ชวนให้หวาดหวั่น

แสงจากหลอดไฟนีออนที่ส่องสว่างทำให้เธอเห็นเงาที่ทาบลงมาบนพื้น ลมหายใจสาวน้อยถึงกับติดขัด เมื่อเห็นหน้าคนถามถนัดๆ ตา

‘โอ๊ย...พระเจ้าช่วยกล้วยทอด ใครก็ได้ช่วยลูกช้างที’

“พอดีฉันหิวน่ะ เลยคิดจะมาขออะไรแม่ครัวแกกินสักหน่อย” นภดลตัดบทพูดขึ้นก่อน ไม่แคร์แม้จะได้เห็นสายตาไม่พอใจจากเพื่อนกึ่งเจ้านายส่งมาก็ตาม อีกทั้งยื่นมือใหญ่ไปหวังจะช่วยคนร่างเล็กกว่าให้ลุกจากพื้น แต่ก็ไม่ทันราชันย์ที่เดินเข้ามาแทรกอย่างรวดเร็ว ดึงเอาร่างแม่ครัวหุ่นอวบอัดน่าปรารถนาขึ้นไปกกกอดหน้าตาเฉย

ใบหน้าคมคร้ามผุดรอยยิ้มเหนือมุมปากเล็กน้อยอย่างรู้เท่าทันคนเป็นเพื่อน แขนแกร่งสอดรัดร่างโปร่งเข้ามาหาจนแนบชิด แสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย สายตาผู้ชายด้วยกันมองกันออก นภดลให้ความสนใจกันติชาอย่างออกนอกหน้า ถึงได้พยายามตะล่อมถามเรื่องราวของหญิงสาวจากเขาและคนในบ้าน รวมถึงคอยสอดส่ายสายตามองอยู่อย่างไม่คลาดคลา

“แล้วได้หรือยังล่ะของกิน” ราชันย์ถามเรียบๆ ทั้งที่ความจริงเขามาทันเห็นนภดลกำลังจะทำอะไรกับแม่ครัวแสนหวานที่เขาจับจ้องเป็นเจ้าของตั้งแต่แรกเห็น ที่มันทำให้ความรู้สึกหวงแหนพุ่งขึ้นสู่สมองและหัวใจทันควัน อย่างไม่ทันจะรู้ตัวด้วยซ้ำ เรียกได้ว่าตอนที่เห็นลมร้อนแทบจะพวยพุ่งออกจากหูด้วยซ้ำ เกือบถลาไปฝากรอยหมัดไว้บนวงหน้าหล่อหวานละมุนของเพื่อนแล้วด้วย แต่เมื่อกันติชาถลาลื่นล้มก็ให้เป็นห่วงแทน จนต้องรีบนำตัวเองสอดเข้ามาขวางลำเสียก่อน

“คุณ...หนูเจ็บนะ” กันติชาร้องบอกราชันย์เสียงเบา วงหน้าสวยเบะออกด้วยความเจ็บ เมื่อแขนแข็งแกร่งกลายตัวเป็นคีมเหล็กรัดเสียจนเอวเธอแทบจะหักขาดเป็นสองท่อน อีกทั้งการได้อยู่กับราชันย์ก็ยังดีกว่าชายหนุ่มอีกคนที่เป็นคนอารมณ์ไม่คงที่ เหมือนกับผู้หญิงวัยใกล้หมดประจำเดือน เลือดจะไปลมจะมา หาทิศทางไม่เจอ

ใบหน้าสวยเหยเกเล็กน้อย ปลายมือจิกลงไปบนกล้ามเนื้อแข็งแกร่งแรงๆ เพื่อให้เขารู้ตัวว่าทำให้เธอเจ็บ แต่ดูเหมือนว่าแรงเท่ามดตะนอยจะสร้างความเจ็บปวดและรู้สึกตัวให้อีกฝ่ายไม่ได้เลย เพราะยิ่งปฏิเสธและขยับกายหนีห่างเท่าไหร่ แขนกำยำก็ยิ่งรัดแน่นขนัดมากขึ้น จนเรือนกายโปร่งบางแนบชิดไปกับเรือนกายอันทรงพลังและแข็งแกร่งของอีกฝ่ายทั่วทั้งสรรพางค์

“ยังเลย ว่าแต่แกเถอะมาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้ นึกว่าจะอยู่กับสาวๆ ที่คลอเคลียออดอ้อนเหมือนแมวพวกนั้นเสียอีก ของชอบไม่ใช่หรือไง”

นภดลถามพร้อมแขวะกัดไปเล็กน้อย ตามอารมณ์โกรธที่ปะทุขึ้นด้วยความอิจฉา ที่จำต้องข่มกลั้นสะกดเอาไว้ในทรวง ทุกคนต่างให้การยกย่องเชิดชูราชันย์ แม้ชายหนุ่มจะแสดงท่าทางไม่แคร์ใคร พูดจาหมาไม่รับประทานก็ตามที แต่ทุกคนก็ยังต้องพึ่งพาเพื่อนคนนี้ ไม่เว้นแม่แต่เขาเองที่ต้องพึ่งพาทั้งเรื่องงานที่ทำอยู่และเรื่องเงินที่อีกฝ่ายยอมควักออกจากกระเป๋าอย่างง่ายดาย ไม่ว่าจะมากมายเพียงไหนก็ไม่มีบ่นเลยสักคำ ที่ไม่เคยพอสักครั้ง ที่ความอยากเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ