บทที่ 2 เจ้าคือราชินีที่ข้าจะบูชาทั้งหัวใจ

เสียงพิณบรรเลงคลอเบาๆ จากเรือนดนตรีด้านนอกลมทะเลทรายยามราตรีพัดผ่านม่านผ้าลินินบางสีทอง สะบัดช้า ๆ คล้ายละอองแสงดาวไหลลงมาในห้องหอ

ห้องหอของราชวังถูกประดับด้วยผอบทองคำ น้ำมันหอมกลิ่นดอกบัว และเทียนร้อยเล่ม แสงนวลของมันสะท้อนผิวหินอ่อนสีครีมจนดูราวกับอยู่ในโลกของเทพเจ้า

กลางห้องบนเตียงกว้างปูผ้าลินินขาวปักดิ้นทอง เนทาเรียนั่งก้มหน้างามในชุดเจ้าสาวที่บางเบา ริมฝีปากเธอสั่นน้อย ๆ ด้วยทั้งความประหม่าและความสุข ดวงตาฉ่ำน้ำตาเมื่อคิดถึงภาพฟาโรห์ที่สาบานรักต่อหน้าประชาชนทั้งแผ่นดิน

ประตูบานใหญ่เปิดออก ราเมเซสเสด็จเข้ามา ทรงคลุมเพียงผ้าลินินสีขาว พระอังสาและแผ่นอกเปล่งประกายแกร่งอย่างนักรบ ดวงเนตรเข้มที่เคยมองด้วยความเย็นชา บัดนี้กลับอ่อนโยนเหมือนสายน้ำไนล์

“เนทาเรีย… นี่คือคืนของเรา”

เขาก้าวเข้ามานั่งตรงหน้า ยกพระหัตถ์แตะปลายคางเธอแผ่วเบาก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผาก อุ่นจนเธอสะท้าน สองมือที่เคยเย็นจากทองคำและดาบศึก ลูบไล้ต้นคอและแผ่นหลังของเธออย่างคนรักมากกว่ากษัตริย์

เนทาเรียหลับตารู้สึกว่าทุกสัมผัสเป็นเพลิงอุ่นที่ละลายหัวใจ เธอค่อย ๆ ยื่นมือแตะอกเขา รับรู้จังหวะเต้นแรงของหัวใจผู้ครองสองแผ่นดิน

เสียงพิณแผ่วลง… เหลือเพียงเสียงลมหายใจสองคนในห้องหอราเมเซสเอื้อมปลดสายชุดบางของเธออย่างแผ่วช้า เผยผิวขาวเนียน ที่สะท้อนแสงเทียนราวกลีบบัว นางสั่นเบา ๆ แต่ไม่ถอย ดวงตาสบกัน สั่นระริก

“อย่ากลัว ข้าจะอ่อนโยน” เขากระซิบ

ริมฝีปากเขาแตะบนไหล่ไล่ลงมาถึงอกอ่อน มือใหญ่ลูบแผ่นหลังและเอวบางในจังหวะที่หัวใจเต้นแรงขึ้น ความอุ่นร้อนจากกายเขาแผ่ซ่านเข้ามา ทำให้เธอแทบละลาย

หญิงสาวหายใจแรง ยกมือจับแขนเขาแน่น เสียงครางเบา ๆ หลุดจากริมฝีปากอย่างห้ามไม่อยู่ ความหวานและความร้อนคละคลุ้งอยู่ในอากาศราวน้ำผึ้งและไฟ

ดวงตาของเขามองนางอย่างไม่มีอะไรซ่อนเร้น ไม่ใช่เพียงตัณหาแต่คือแรงอารมณ์ของคนที่รักจนแทบทำลาย

“เนธาเลีย…”

“ข้ารอมานานเหลือเกิน… เพื่อได้สัมผัสเจ้าด้วยความรัก ไม่ใช่เพียงพิธี ไม่ใช่เพียงอำนาจ…”

นางยิ้มบาง ๆ ปลายนิ้วนางสั่นแต่หัวใจเต้นแรง

“คืนนี้… ข้าเป็นของท่านแล้ว ราเมเซส” “ยอดรักของข้า…”

เขาช้อนมือใต้คางนางก้มลงจูบแรก… อ่อนโยนและเนิ่นนานจนเหมือนลมหายใจถูกถ่ายเทกันผ่านปลายลิ้นเขาเลียริมฝีปากนางก่อนจะกดจูบอีกครั้งลึกกว่าเดิมและนางก็จูบตอบ ใจเต้นระรัว มือโอบหลังเขาไว้แน่น

จ๊วบ... อืมมม... จ๊วบ...

เสียงจูบดังในห้องเงียบมือเขาลูบผมของนาง แล้วเลื่อนลงไหล่ แล้วมาหยุดที่อกที่สั่นเบา ๆ ใต้ผ้าบาง

“เจ้าสั่น… เจ้ากลัวข้าหรือ?”

“ข้า… สั่นเพราะอยากให้ท่านแตะข้าเหลือเกิน…”

เขาหัวเราะนุ่มมือเขาเลื่อนผ่านผ้าบาง ถอดชิ้นสุดท้ายของอาภรณ์แห่งเจ้าหญิงออกจากร่างนุ่มนวลและเมื่อเนื้อนางเปลือยเปล่าต่อหน้าเขาเขาก็เปล่งเสียงในคอ คล้ายคำสวดแทบกระซิบ

“เจ้าคือบทกวีของข้า… ทุกส่วนของเจ้าคือถ้อยคำที่ข้าอยากเลียทุกรสหวาน” เขาก้มลง จูบไหล่นางเลื่อนลงจูบยอดอกข้างหนึ่ง ก่อนจะเปิดริมฝีปาก ดูดดึงอย่างแนบแน่น

“อ๊าาา… ราเมเซส…”

“ยอดรัก… ท่าน…”

เขาใช้ลิ้นวนรอบยอดอก ก่อนจะกัดเบา ๆ และดูดอีก

มือหนึ่งขยี้อกอีกข้าง ราวกับปรนเปรอให้นางสั่นสะท้านทั้งร่าง เขาไล้ลิ้นลงกลางลำตัว ผ่านหน้าท้องแบนราบ ลงไปที่เนินนุ่มกลางกลีบหอมที่เริ่มเปียกชื้นนางบิดตัวด้วยแรงเสียวที่ยังไม่เคยได้รู้มาก่อน

“ข้าจะยังไม่ครอบครองเจ้า… แต่ข้าจะปรนเปรอเจ้าจนเจ้าขอร้องให้ข้าเข้าไปด้วยใจของเจ้าเอง…”

เขาแยกขานางออกเบา ๆ จูบดอกไม้กลางกายอย่างรักใคร่แล้ว ใช้ลิ้นร้อนแตะกลางกลีบเปียกแฉะ อย่างอ้อยอิ่ง เขาไม่รีบร้อน เขาเพียงละเลียดกลีบดอกนุ่มด้วยปลายลิ้น

“อ๊า… อ๊าาา… ข้า… ข้าจะขาดใจ…”

“ยอดรัก… เจ้า… ทำให้ข้าหวั่นไหวเกินไป…”

เขายิ้มบนต้นขานาง แลบลิ้นเลียขึ้นทีละเส้นกลีบวนบนเม็ดเสียวจนเสียงนางสั่น

จ๊วบ... แจะะ... จ๊วบบบ…

เขาดูดแรงสลับเบา เลียวนแล้ววนอีก แตะ… ขยี้… ลึกแต่ไม่สอดและนางตัวสั่นไปหมด สะโพกยกขึ้นรับลิ้นเขาเองโดยไม่รู้ตัว

“ข้า… ข้าจะ อ๊า อา เรซ… อือ…!!”

เขายังไม่หยุด ยังเลียต่อจนเธอเสร็จซ้ำอีกครั้ง น้ำใสทะลัก กลีบเปียก มือจิกผ้าปูลมหายใจขาดห้วง ร่างเกร็ง เขาคลานขึ้นมา ปากยังเปื้อนน้ำรักของเธอ ริมฝีปากเขาแนบกับหน้าผากนางเบา ๆ

“ข้าอยากเห็นเจ้าปลดปล่อยจากปากข้าอีกสักครั้งก่อนเจ้าจะยอมให้ข้า…เพราะเจ้าคือยอดรัก ไม่ใช่เพียงหญิงที่จะถูกครอบครอง”

“เจ้าคือราชินีที่ข้าจะบูชาทั้งหัวใจ และปลายลิ้นของข้า…”

เสียงลมหายใจเธอขาดห้วงร่างบอบบางของคนตัวเล็กสั่นระริกบนแท่นบรรทมทองต้นขาเกร็งรัดแน่น หน้าอกกระเพื่อมแรงตามจังหวะหัวใจที่เหมือนจะระเบิดออกจากอก

เธอเพิ่งปลดปล่อยไปไม่ใช่ครั้งเดียว แต่มากกว่านั้น…จากปากเขาจากนิ้วของเขาจากการเล้าโลมที่อ่อนโยนราวกับถูกบูชาแต่ก็ร้อนแรงเกินกว่าร่างใดจะทานทน

เขา… ยังไม่ได้ครอบครองเธอเลยแม้แต่นิด แต่เขาทำให้เธอสั่น กรีดร้อง และปล่อยน้ำรักออกมาจนแทบหมดตัว

ริมฝีปากของเขายังชุ่มไปด้วยน้ำหวานจากกลีบดอกไม้ของเธอ

และในขณะที่ร่างเธอกำลังคลายเกร็งจากความสุขซ้อนซ้ำ เขาก็ค่อย ๆ ถอนนิ้วออกจากโพรงฉ่ำที่ยังคงตอดขมิบเบา ๆ อยู่ปลายนิ้วเขาเปียกชุ่มเงาวาวด้วยน้ำใสที่ไหลออกมาจากกายของเธอเอง

“ดูสิ…” เขากระซิบ

“เจ้าสวยแม้กระทั่งตรงนี้ หวานเสียจนข้าหลงจนถอนตัวไม่ขึ้น”

เขายกนิ้วนั้นขึ้น… มองมันราวกับเป็นของล้ำค่าก่อนจะค่อย ๆ แลบลิ้นออกมา… แล้ว เลียปลายนิ้วของเขาอย่างช้า ๆ

แจะะ... จ๊วบบบ...

เสียงนั้นน่าขายหน้าแต่นางกลับไม่อาย ร่างเธอร้อนวูบน้ำตาคลอเบ้าเพราะเขาทำเหมือนร่างกายของเธอคือของศักดิ์สิทธิ์ คือสิ่งที่เขา "รัก" จริง ๆ

เขาดูดนิ้วแรงขึ้น ดูดแบบเดียวกับที่เขาเคยดูดยอดอกเธอ แววตาเขาไม่ละจากใบหน้าเธอเลยแม้แต่นิด

“ข้าชอบรสชาติของเจ้า… มันหวานยิ่งกว่าน้ำผึ้งจากแม่น้ำไนล์”

                     “และข้าจะทำให้เจ้าปล่อยรสนี้… บนลิ้นข้า… ทุกคืน”

เสียงลมหายใจในห้องบรรทมดังสลับกันระหว่างสองร่างแผ่นหลังของเนธาเลียชื้นเหงื่อ สะโพกยังสั่นระริก ปลายนิ้วของเธอเกาะต้นแขนเขาไว้แน่นเหมือนจะหลุดลอยหากปล่อย

นางเสร็จแล้ว... ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากลิ้นเขาจากความรักที่ทั้งหวานลึกทั้งร้อนแรงราวเปลวเพลิงใต้ทราย แต่นี่คือคำคืนของการบรรจบเป็นหนึ่งเดียว

เมื่อเธอพริ้มตาหลับ หายใจสะท้าน และกระซิบเสียงแผ่ว

“เข้ามา… เมสยอดรัก… ข้าพร้อมแล้ว…”

ฟาโหห์ผู้ยิ่งใหญ่ก็ค่อย ๆ จับปลายท่อนร้อนของตน…ซึ่งบัดนี้แข็งจัด ร้อนฉ่า และเต้นตุบ ๆ อย่างโหยหาเขานำมันแนบกับดอกไม้ที่บานสะพรั่งและฉ่ำเยิ้มของราชินีผู้เป็นยอดรัก

มือเขาสั่นเล็กน้อยเพราะนี่ไม่ใช่เพียงการร่วมรัก แต่คือการ “ครอบครอง” หัวใจ วิญญาณ และร่างนาง… อย่างแท้จริง

เขาก้มลง จูบหน้าผากนางแผ่วเบา ก่อนจะกระซิบชิดหูนางด้วยเสียงที่แทบไม่ต่างจากคำสาบาน

“ข้าจะไม่รีบ...ข้าจะเข้าไปทีละนิด…ให้เจ้ารู้ว่า... ไม่มีใครลึกถึงหัวใจเจ้าได้ นอกจากข้า…”

เขาขยับเอวกดสะโพกช้า ๆ ปลายหัวบาน ค่อย ๆ แหวกกลีบนุ่มเข้าไป… กลีบของเธอ ดูดรัดมันไว้แน่น เสียงแฉะเบา ๆ ดังขึ้นทันที

เธอเกร็งนิ้วจิกแขนเขา ดวงตาเบิกเล็กน้อย แต่ไม่มีความกลัว มีเพียงเสียงหอบและดวงหน้าที่แดงจัด

“อ๊าาา… ยอดรัก…”