บทที่ 3 ค่ำคืนที่หวานกลายเป็นเลือดใต้เงาของคำสาป

เขาก้มลงจูบริมฝีปากนางอีกครั้งแล้ว ดันเข้าไปอีกนิดเพียงครึ่งหนึ่งของความยาวลำเขาแน่นร้อนและฝังเข้าไปในโพรงนุ่มแคบที่กำลังขมิบรับเขาอย่างตื่นเต้นสั่นไหว

“ถึงเพียงครึ่ง… แต่เจ้าตอดรัดเหลือเกิน…”

“เจ้ารู้ไหม… ข้าแทบจะไม่ไหว…”

เขาหยุดตรงนั้นไม่ดันเข้าไปอีก แต่เธอก็แน่นเสียจนเขาต้องกัดฟัน ความร้อนของร่างเธอกำลังกลืนเขาทีละช้า ๆ อย่างมีชีวิต

เธอกระชับสะโพกแน่นเหมือนอยากได้มากกว่านั้น แต่มือเขากดเอวเธอไว้แผ่วเบาห้ามปรามอย่างรักใคร่

“พอแล้ว… แค่นี้ก่อน…”

“ข้าจะไม่เร่ง…เพราะข้าอยากให้เจ้าจำ ‘ครั้งแรก’ นี้ ว่ามันเริ่มด้วยความรัก ไม่ใช่เพียงตัณหา…”

เขานิ่งสะโพกแนบสะโพก หายใจร้อนรินกลีบของเธอตอดเขาเบา ๆ ทุกจังหวะหัวใจและทั้งคู่นอนกอดกันแน่น โดยที่เขายังอยู่ ในตัวเธอ...

คบเพลิงรอบห้องหอวูบไหวแรงขึ้นโดยไม่มีลมพัด กลิ่นกำยานหอมหวานกลายเป็นกลิ่นคาวโลหิตจาง ๆ คลออยู่ในอากาศ ใต้ร่างของหญิงสาวรอยอักษรไฮเออโรกลึกลับที่สลักไว้บนแท่นบรรทมทองเริ่มเรืองแสงเป็นเงาดำล้อมรอบจาง ๆ ทุกจังหวะหัวใจของเธอเต้นแรงเหมือนถูกใครตีกลองเรียกวิญญาณ

ราเมเซสยังคงโอบกอดราชินีของเขาไว้แน่น ท่อนร้อนของเขาอยู่ในโพรงนุ่มเพียงครึ่งเดียวเขาตั้งใจจะหยุดไว้ ให้เธอค่อย ๆ ปรับตัวอย่างเสน่หา..แต่เสียงแปลกประหลาดกลับดังขึ้นในหัวนาง

“กลับมา… กลับมาหาเรา…”

“ทาสแห่งวิหาร… เปิดร่างเจ้าให้วิญญาณบรรพกาล…”

หญิงสาวสะดุ้งแรง ดวงตาเบิกกว้างเห็นแสงคบเพลิงกลายเป็นเงาคนหลายร่างรอบเตียงเสียงหัวเราะแผ่ว ๆ ดังมาจากทุกทิศ ร่างเธอเกร็งสุดขีดโพรงภายใน ตอดรัดเขาแรงจนเขารู้สึกได้ถึงแรงดูดวิญญาณ

“เนธาเลีย! เจ้าฟังข้าอยู่หรือไม่!?”

เสียงราเมเซสดังขึ้นแต่เธอกลับได้ยินเป็นเสียงแปลกต่ำ ทุ้มก้องเหมือนมาจากก้นสุสานเธอกรีดร้องเสียงสูง น้ำตาไหลพรากมือเธอจิกหลังเขาจนเลือดซึม

“พวกเขามาแล้ว! พวกเขาอยู่รอบตัวเรา!”

“ออกไป! อย่าเข้ามาในตัวข้า! อ๊าาาาาาาาาา!!!”

ร่างเธอสั่นสะท้าน สะโพกกระตุกกล้ามเนื้อเกร็งจนแทบจะผลักเขาออก เขาเอื้อมมือขึ้นมาประคองหน้าเธอ แต่เธอกลับเห็นภาพเขาเป็นชายหลายหน้าโบราณ โหดร้าย ดวงตาเป็นหลุมลึก

“เจ้าไม่ใช่ราเมเซส! เจ้าคือปีศาจ!”

“ออกไปจากตัวข้าาาาาาา!!!”

เธอกรีดร้องหัวสั่นแรงน้ำลายปนเลือดกระเซ็นจากริมฝีปาก เสียงเธอก้องสะท้อนกับผนังห้อง เขากัดฟัน ดวงตาเต็มไปด้วยทั้งความกลัวและความรัก เขากระซิบชิดหูเธอทั้งที่เธอกำลังดิ้นคลุ้มคลั่ง

เขาดึงร่างเธอเข้ามาแน่นขึ้น มือใหญ่กดศีรษะเธอให้แนบอก แม้ร่างเธอจะดิ้นเหมือนสัตว์ที่ถูกล่า

“กลับมาหาข้า… เนธาเลีย… ยอดรัก…

ข้าคือราเมเซส… ข้าไม่ใช่ปีศาจ…”

น้ำตาของเขาหยดลงบนแก้มเธอเสียงกระซิบผสมกับเสียงหัวใจเขาที่เต้นดังในอก แสงเทียนที่เคยอาบผนังห้องหอด้วยความอบอุ่นกลับสั่นไหวราวใกล้จะดับ เสียงพิณที่บรรเลงคลอเมื่อครู่เงียบหาย เหลือเพียงเสียงหอบกระชั้นของนางในอ้อมกอดของฟาโรห์

“เนทาเรีย…” เขากระซิบปลอบ

แต่เพียงพริบตาเดียวความหวานก็ถูกฉีกออกเป็นเศษเสี้ยว

หญิงสาวสะดุ้งเฮือก ดวงตากลายเป็นขาวโพลน น้ำตาและเหงื่อไหลรินราวกับประกายแสงประหลาด เธอกรีดร้องเสียงแหลม ไม่ใช่เพียงความกลัวธรรมดา แต่เป็นเสียงที่ทำให้สติทุกคนแตกกระเจิง

มือที่เมื่อครู่ยังโอบคอเขา กลับคว้ากรีฑทองคำสำหรับพิธีขึ้นมา ดวงตาเต็มไปด้วยแวววิปลาส ก่อนที่เธอจะแทงลงอย่างไม่ลังเล

“เนทาเรีย!!”

ราเมเซสเบี่ยงตัวไม่ทัน ปลายกรีฑเฉือนสีข้าง เลือดแดงสดพุ่งออกเปื้อนอาภรณ์ขาว เขาทรุดลงกับเตียง มือยังเอื้อมประคองเธอไว้

“ข้าอยู่ตรงนี้… เจ้าเป็นอะไรไป…” เสียงเขาแผ่วแต่ยังอ่อนโยน

แต่เธอไม่ฟังอีกแล้ว เสียงกระซิบลึกลับในหัวดังขึ้นกลายเป็นเสียงกรีดร้องประสาน เส้นผมยาวสยายสะบัด เธอเห็นภาพหลอน ผนังห้องกลายเป็นสุสาน เงาผีสางรายล้อมทุกทิศทาง

เธอกรีดร้องพร้อมหัวเราะ มือกำกรีฑแน่น ก่อนจะพุ่งเข้าหากลุ่มบ่าวไพร่ที่วิ่งเข้ามาด้วยความตกใจ

“ฆ่าพวกมัน… เลือดต้องชำระด้วยเลือด…!”

เสียงคำสาปผสานในหัวเธอ

เสียงโลหะฉีกเนื้อดังสะท้อนก้อง เลือดสาดบนพื้นหินที่เคยเป็นแท่นวิวาห์ คบเพลิงดับไปทีละดวง ทหารร้องสั่งโกลาหล พยายามเข้าล้อมแต่เธอผลักออกเหมือนสัตว์ป่าบ้าคลั่ง

ราเมเซสฝืนร่างกายที่เต็มไปด้วยเลือด ตะโกนสุดเสียง

“เนทาเรีย! หยุดเถิด นี่ข้าเอง!”

เธอหันกลับมา เส้นผมและชุดเจ้าสาวเปื้อนเลือดเต็มไปหมด ดวงตาสีทองวาวราวเปลวเพลิงแห่งคำสาป แววตาไม่หลงเหลือความรู้จักอีกต่อไป

บ่าวไพร่ล้มระเนระนาด เสียงกรีดร้องกับเสียงร้องไห้ปะปนในห้องหอที่กลายเป็นนรกสด

เสียงกรีดร้องยังสะท้อนตามผนังวิหารบูชาที่กลายเป็นห้องหอ

เนธาเลียยืนตัวสั่น กรีฑทองคำในมือเปื้อนเลือดรอบกายคือศพของ บ่าวทาสและทหารรักษาวังที่เข้ามาห้ามแสงคบเพลิงดับวูบทีละดวง เหลือเพียงเงาโกรธเกรี้ยวของคำสาปที่ก่อตัวเหมือนหมอกดำหมุนวน

ฟาโหห์ราเมเซส… นั่งคุกเข่า เลือดไหลจากสีข้างเป็นทาง แต่เขายังโอบกอดราชินีผู้บ้าคลั่งของเขาไว้มือใหญ่ที่สั่นกดท้ายทอยของนางลงกับอกเขาเองแม้เธอจะดิ้นสะบัด แม้เธอจะพยายามจะทำร้ายเขาอีก

“เนธาเลีย… ฟังข้า… ข้าอยู่ตรงนี้…”

“ข้า… รักเจ้า… ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น…”

เสียงเขาทุ้มและหอบแต่มันเป็นเหมือนเชือกเส้นสุดท้ายที่ผูกเธอไว้กับสู่โลกแห่งความจริง

เสียงฝีเท้าทหารดังขึ้น กลุ่มองครักษ์ที่เหลือพุ่งเข้ามาล้อม

สองคนรีบประคองฟาโหห์จากด้านหลัง อีกสองคนพยายามจะยื้อกรีฑออกจากมือพระนาง แต่ทันทีที่พวกเขาแตะต้องนาง เงาคำสาปก็พุ่งจากพื้นขึ้นเป็นเส้น ๆ พันขาทุกคน ทหารร้องลั่น บางคนล้มลงขาดใจตายโดยไม่มีบาดแผล

คำสาปนี้ไม่ใช่แค่ความบ้าคลั่งธรรมดามันเป็น “โทษ” ของความรักเต็มหัวใจทั้งสองฝ่าย วิญญาณร้ายจากขุมนรกที่ถูกผูกไว้กับบัลลังก์นี้

รอเวลาที่เจ้าของเลือดและใจทั้งคู่ยอมรักกันอย่างหมดหัวใจ และเมื่อถึงเวลา… มันก็โผล่ขึ้นมา

ราเมเซสพยายามพูดซ้ำ ๆ เสียงเขาอ่อนแรง แต่ยังคงแน่วแน่

“เจ้าไม่ใช่ปีศาจ… เจ้าเป็นเนธาเลียของข้า…

ยอดรักของข้า…จงกลับมาหาข้า…”

เพียงเสี้ยวอึดใจหลังจากเสียงกรีดร้องแรกของนาง เงาดำหนาทึบเลื้อยไต่ขึ้นตามผนัง เสาโอเบลิสค์จำลองที่ประดับห้องหอปรากฏรอยแตกละเอียด แสงเทียนพลันบิดเบี้ยวเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบขยี้

ลมเย็นปานสุสานโบราณพัดวูบเสียงกระซิบภาษาที่ไม่มีใครเข้าใจดังสะท้อนรอบห้อง