บทที่ 4 ค่ำคืนที่หวานกลายเป็นเลือดใต้เงาของคำสาป (2)

“อานูบิส คา-เมเรต เนเฟรู-เรต”

(เทพแห่งความตาย จงผูกมัดวิญญาณนี้ด้วยบ่วงรักอันสาปแช่ง)

เนทาเรียกุมศีรษะทั้งสองมือเส้นเลือดนูนขึ้นตรงขมับ ร่างบางสั่นสะท้านจากดวงตาที่เคยอ่อนหวานปรากฏประกายทองวาววับ ราวกับเทพเจ้าที่หลับใหลตื่นขึ้นมาสวมวิญญาณเธอ

เงาดำรูปร่างคล้ายสตรีในชุดคลุมโบราณคืบคลานออกมาจากผืนผ้าโปร่งเสียงสตรีนั้นแหบพร่าราวพัดทะเลทราย

“หากเจ้ามอบรักแท้ให้ฟาโรห์… เลือดของผู้เป็นที่รักจักกลายเป็นบรรณาการ…”

หญิงสาวกรีดร้องทันทีที่ประโยคนั้นจบเส้นอักขระเรืองแสงสีดำแดงลอยปรากฏบนผิวเธอทีละเส้น ราวกับมีใครสลักจารึกโบราณลงบนร่างกาย

พระองค์เอื้อมมือคว้าแขนเธอ แต่เมื่อสัมผัส กลับเหมือนถูกแรงสายฟ้าดันกระเด็นออกไป

เสียงกระซิบดังพร้อมกันนับร้อย

“เมริต… เคต… เจดู…!”

(รัก… เลือด… ความตาย…)

ร่างบางทรุดคุกเข่า ร่างสั่นสะท้านเหมือนถูกบางสิ่งฉีกจากภายในน้ำตาสีเลือดไหลจากหางตา เธอแหงนหน้ามองเขา ดวงตาทองแปรเปลี่ยนเป็นแดงเข้ม

“ราเมเซส… ยิ่งข้ารักท่าน… คำสาปยิ่งแรง…

หากดวงใจเราตรงกัน ความตายจักบังเกิด!”

เสียงนั้นไม่ใช่เพียงเสียงของเธออีกต่อไป แต่เป็นเสียงซ้อนกันหลายชั้น ทั้งเสียงเด็ก หญิงชรา และนักบวชโบราณ ดังก้องสะท้อนในห้องหอ

ทันใดนั้น แสงเทียนทุกเล่มแตกกระจายเป็นประกายเลือด ห้องทั้งห้องถูกกลืนด้วยความมืดและเงาดำที่บิดเบี้ยว ประหนึ่งคำสาปโบราณได้ตื่นเต็มตัวแล้ว

เมื่อเงาดำสลายไปพร้อมเสียงภาษาสาปโบราณ เงียบงันเพียงชั่วขณะ หญิงสาวก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง สายตาใสแจ่มชัดเหมือนคนเพิ่งถูกดึงกลับจากขุมนรก

สิ่งแรกที่เธอเห็น… คือมือเล็กของตนเองเต็มไปด้วยเลือดอุ่นสดใหม่ เล็บงามเปื้อนเนื้อหนังคนที่เธอไม่รู้ว่าเป็นใครรอบกายมีทั้งทาสบ่าว ทหาร นอนนิ่งกระจัดกระจาย เลือดไหลนองจนผ้าปูเจ้าสาวสีงาช้างแปรเป็นแดงฉาน

เธอทรุดตัวลง หัวใจบีบรัดรุนแรง ริมฝีปากสั่นพึมพำ

“ข้า…ทำอะไรลงไป… เทพทั้งหลาย… ข้าได้ทำสิ่งใด…”

เสียงกระซิบโบราณแทรกขึ้นมาอีกครั้งแต่คราวนี้แผ่วเบาราวกระซิบในวิญญาณ

“หากดวงใจเจ้ากับเขาเป็นหนึ่งเดียว… ความตายจักบังเกิด…”

เนทาเรียเบิกตากว้าง หันไปมองราเมเซสที่ยังนอนกุมบาดแผล เลือดไหลไม่หยุด แต่แววตายังคงจับจ้องมาที่เธอ ไม่เคยหวาดกลัว ไม่เคยผลักไส

หยาดน้ำตารินลงบนแก้มเธอ “ไม่… ข้าจะไม่ยอมให้ท่านตายเพราะข้า… ต่อให้คำสาปบอกเช่นไร…”

เสียงวิญญาณกรีดร้องเบาลง เธอหอบแรงมือที่ถือกรีฑเริ่มสั่น

โลกกลับมาในสายตาเธอ

เธอเห็น…ร่างบ่าวไพร่กองอยู่รอบตัวเลือดนองพื้น ใบหน้าที่ตายไปโดยมือเธอเองและตรงกลาง ฟาโหห์ราเมเซสพระสวามีของเธอจมกองเลือด

“ข้า… ข้าทำอะไรลงไป…”

เสียงเธอแตกพร่า น้ำตาไหลพราก

“ราเมส… ข้าฆ่าพวกเขา… ข้า…”

หัวใจนางแตกสลายเสียงคำสาปกระซิบซ้อนในหูเย็น เหมือนน้ำแข็งแทงเข้าไขสันหลัง

“เจ้าเห็นแล้วใช่ไหม…

ไม่มีทางกลับ… จงจบมันเสีย… จงกลับมาหาเรา…”

เธอส่ายหน้าแรง ๆ มือปิดหู น้ำตาไหล

“ไม่! ข้าไม่ใช่ของเจ้า!”

แต่เสียงนั้นไม่หยุดมันหัวเราะเบา ๆ ลากเสียงยาว ภาพศพรอบตัวเธอค่อย ๆ กลายเป็นมือยื่นออกมาลากเธอลงขุมนรก

ราเมสพยายามลุกขึ้น ทหารสองคนพยุงเขาเขายื่นมือออกไปหาเธอแม้แขนจะสั่นจากการเสียเลือด

“เนธาเลีย… อย่าเชื่อมัน… อย่า ปล่อยข้า…”

นางมองเขา ชายผู้ยังเรียกนางว่า “ยอดรัก” ทั้งที่เธอทำให้เขาเลือดอาบหัวใจเธอแตกละเอียดจนไม่เหลือที่ว่างให้ความหวัง น้ำตาไหลรวมกับเลือดเปื้อนใบหน้า

“ข้า… ทำลายทุกอย่างแล้ว… ข้าไม่ควรอยู่…”

เสียงคำสาปดังขึ้นหนักกว่าเดิม

“ใช่… ฆ่าตัวเอง… จบพิธีนี้ซะ…”

เธอค่อย ๆ ลุกขึ้น มือกำกรีฑทองคำแน่น สายตาสุดท้ายหันไปสบตาฟาโรห์ผู้เป็นที่รักในดวงตาคู่นั้น เธอเห็นทั้งความห่วงหา ความเจ็บปวด และความรักที่มั่นคงไม่สั่นคลอน

เนทาเรียส่งรอยยิ้มเศร้า “หากรักข้าต้องพรากชีวิตท่าน… งั้นข้าขอเลือกสละเอง…”

เธอยกกรีฑขึ้นเหนือตนเองประกายเลือดสะท้อนแสงเทียน ที่ใกล้ดับ ก่อนจะกดลึกลงสู่หัวใจตนเองโดยไม่ลังเล เลือดแดงพุ่งออก เปื้อนชุดเจ้าสาวขาวสะอาด กลายเป็นภาพโศกนาฏกรรมที่ไม่ผู้ใดลืมได้

ราเมสเบิกตากว้าง เสียงคำรามปะทุจากลำคอ

“เนทา…เรีย!!!!”

นางเงยหน้ามองเขาเป็นครั้งสุดท้ายดวงตาเต็มไปด้วยทั้งรัก ทั้งแค้น ทั้งสิ้นหวังแล้วเธอก็ยกกรีฑทองขึ้นสูงปลายแหลมสั่นตรงอกตัวเอง

“ให้อภัยข้าด้วย… ราเมเซส… ยอดรัก…”

ก่อนใครจะทันได้ห้ามเธอแทงกรีฑลงไปในอกตนเองเลือด สีแดงสดพุ่งกระเซ็นเปื้อนพื้นหิน เสียงคำสาปหัวเราะก้องเต็มวิหาร ก่อนจะกลายเป็นเสียงกรีดร้องแหลมแล้วสลายไปในพริบตา

เธอล้มลงบนพื้น ดวงตาเบิกกว้างน้ำตาหยุดนิ่งในมือยังจับกรีฑที่เปื้อนเลือดของตัวเอง

เขาคลานเข้ามาประคองร่างเธอไว้แนบอก เลือดของเธอไหลผสมกับเลือดของเขา ร่างบางเย็นลงทุกลมหายใจ เสียงหัวเราะและเสียงร้องไห้ของเขาผสมปนกันจนกลายเป็นเสียงบ้าคลั่ง สะท้อนก้องไปทั่วห้องหอที่แปรเป็นสุสาน

“เจ้าคือชีวิตของข้า… ทำไมต้องพรากไปเช่นนี้!! ต่อให้เทพเจ้าทั้งปวง… ต่อให้วิญญาณนรกทุกตน… ข้าจะหาวิธีดึงเจ้ากลับมา… ต่อให้ต้องแลกทุกอย่างในโลกนี้…”

เสียงนั้นดังสะท้านจนคบเพลิงรอบห้องแตกดับ เหลือเพียงร่างฟาโรห์ผู้ยิ่งใหญ่ในอ้อมแขนที่สูญสิ้นยอดรักไปตลอดกาล

ภาพทั้งหมดหยุดอยู่ตรงนั้นห้องหอที่เคยเป็นสถานที่แห่งรัก

กลับกลายเป็นสุสานของคำสาปทิ้งให้เขาอยู่กับเลือด น้ำตา และคำสาบานที่ยังไม่สิ้นสุด