บทที่ 5 โอ้มารดาแห่งความตาย

ณ ห้องบูชาลับใต้ดิน กลิ่นกำยานผสมกลิ่นไหม้ของสมุนไพรเน่าเหม็นคลุ้งไปทั่ว ผนังหินสลักอักขระโบราณเรืองแสงสีดำปนเทาและกลิ่นคาวเลือด แสงไฟจากคบเพลิงส่องให้เห็นเงาดำของรูปเทพีอันบิดเบี้ยว

เจ้าหญิงฮาเชียร่าในชุดคลุมดำปักทอง ยืนสง่างามราวหญิงสาวจากขุมนรก ในเงามืดริมฝีปากแดงจัดกำลังขยับท่องคาถาเสียงต่ำข้างหน้าแท่นหินดำวางตุ๊กตามัมมี่สองตัว ขดพันด้วยผ้าลินินเก่าเปื้อนคราบเลือดสดใหม่

นักพรตเฒ่าผิวเหี่ยวย่น ยืนอยู่ด้านหลัง โบกธูปที่ปล่อยควันหนาทึบเสียงเขาแหบพร่าดังก้อง

“อามนีนูบีซุส… โอบาคา นีตาทู…ซีตีเทคานิคเซียรู”

โอ้ มารดาแห่งความตาย… คำแห่งความมืด…

จงสาปแช่งนางผู้ชิงรักไป

เจ้าหญิงฮาเชียร่าหัวเราะเบา ๆ ดวงตาคมวาวด้วยเปลวริษยา

เธอยกมีดสั้นด้ามทอง ปลายมีดแกะสลักลายอังค์กลับแสงไฟสะท้อนวาววับ

“เมื่อข้าไม่ได้… เจ้าก็ไม่มีวันได้!”

เธอปักมีดลงไปกลางอกตุ๊กตามัมมี่เพศหญิงอย่างแรง เสียงแผดร้องของเนทาเรียดังสะท้อนขึ้นทันทีราวข้ามมิติ เลือดสดหยดออกมาจากผ้าลินินเหมือนตุ๊กตานั้นมีชีวิตจริง

เจ้าหญิงฮาเชียร่าหัวเราะก้อง “สมน้ำหน้านังสารเลว! คิดจะแย่งราเมเนเซสของข้า? ตายไปเถอะ! หญิงแห่งทวยเทพอันใดกัน… โสโครกไร้ค่า!”

เธอเอื้อมมือกอดตุ๊กตามัมมี่เพศชายไว้แนบอก ดวงตาเปล่งประกายบ้าคลั่ง

“เมื่อเจ้าตาย… ข้าจะครอบครองเขา! เขาจะเป็นของข้า!”

เสียงหัวเราะของนางดังสะท้อนออกมาต่ำบ้าง แหลมบ้าง ขาดเป็นห้วงราวกับเสียงวิญญาณต้องสาป

“ฮะ…ฮะฮะฮ่า! ฮ่าๆๆๆ!!!”

นักพรตเฒ่าเสริมเสียงคาถา ดังก้องกังวานหนักขึ้น ไฟคบเพลิงปะทุสูง แสงสว่างบิดเบี้ยวจนเป็นสีดำเงาของเจ้าหญิงและนักพรตทอดยาวบนผนังเหมือนปีศาจสองตนทำพิธีบูชายัญ

เลือดจากมีดค่อย ๆ ไหลลงบนอักขระโบราณบนพื้นหิน อักษรเหล่านั้นเรืองแสงราวจะปลุกวิญญาณเฮเดสจากสุสาน เสียงหัวเราะบ้าคลั่งของเจ้าหญิงผสานกับเสียงสวดมืดหม่น ทั้งห้องสั่นสะเทือนราวโลกเบื้องล่างเปิดประตู

ข้างแท่นบูชา มีนักพรตเฒ่าตัวงออีกคน ผิวซีดเหมือนขี้เถ้า

ตาลึกดำ แต่รอยยิ้มแฝงเลศนัยมือเขาถือคัมภีร์หนังสัตว์เก่าแก่ที่เต็มไปด้วยอักขระโบราณ ลมหายใจแผ่ว ๆ ของเขาเหมือนเสียงกระซิบของผี

เสียงหัวเราะของนางดังขึ้นในห้องเงียบเหมือนเสียงนกกาหัวเราะบนสุสาน

“หึ…เมื่อข้าไม่ได้เขา เจ้าก็ไม่มีทางได้เช่นกัน…”

“ตายไปก็ดี!”

นางก้มลงจ้องตุ๊กตาผู้หญิงตาของนางบ้าคลั่ง ริมฝีปากยกยิ้มจนเห็นฟันขาว นักพรตเฒ่าพูดด้วยเสียงแหบแผ่วเหมือนงูพ่นพิษ

“เจ้าต้องเรียกนามเทพีลับให้ถูก… จึงจะมอบพลังให้คำสาปนี้”

นางหันไปสบตาชายชราพยักหน้า แล้วเริ่มท่องคาถาเสียงต่ำสั่น เหมือนพายุใต้ดิน

“อามนี–เคฟี–เรธทู… นีฮิราห์ เซธาห์… โอบาคา นีตาทู…”

เสียงอักขระโบราณก้องสะท้อนกับผนังหินไฟคบเพลิงกระพริบแรงเหมือนถูกดูดออก อักษรที่สลักบนผนังเรืองแสงสีเขียวหม่น

เงาคนในห้องขยายยาวบิดเบี้ยวเหมือนงูเลื้อย

นางยกมีดขึ้นเหนือหัว แล้วปักลงไปที่ตุ๊กตาผู้หญิงอีกครั้ง ทีเดียวลึกจนทะลุผ้าขาดออกเป็นสองส่วน

“จงตาย… จงแตกสลาย… จงถูกคำสาปแห่งรักนี้กลืนกิน…”

ทันใดนั้นเลือดสด ๆ พุ่งออกมาจากหน้าท้องตุ๊กตา ทั้งที่มันเป็นเพียงผ้า หยดเลือดนั้นกลายเป็นควันดำพวยพุ่งขึ้นหมุนวนรอบนาง

เสียงหัวเราะของนางดังขึ้นอีกครั้ง

“เมื่อเจ้าตาย… ข้าก็จะครอบครองเขา…”

“เขาเป็นของข้าเพียงผู้เดียว!”

นักพรตเฒ่าเอื้อมมือขึ้นวาดอักษรในอากาศ ประกายไฟสีดำ เล็ก ๆ ลอยจากปลายนิ้วเขา ลงไปยังตุ๊กตาชาย ทำให้มันกระตุกเหมือนมีชีวิตควันดำจากตุ๊กตาผู้หญิงพุ่งเข้าซึมในตุ๊กตาผู้ชาย อักขระบนคัมภีร์เรืองแสงแรงขึ้นจนเหมือนจะลุกไหม้

“มันสำเร็จแล้ว…” เสียงนักพรตเฒ่ากระซิบ “คำสาปจะไม่ทำงาน จนกว่าเขาทั้งสองจะรักกันเต็มหัวใจ… แต่เมื่อรักเกิดขึ้น… มันจะฉีกทุกอย่างให้ขาด…”

หญิงสาวหัวเราะทั้งน้ำตามือยังปักมีดค้างในตุ๊กตา ผมยาวสยายเหมือนเปลวไฟดำเสียงหัวเราะของนางก้องไปทั่วห้องใต้ดินเหมือนเสียงปีศาจปล่อยผีในคืนพายุ

รอบตัวทั้งสามคน เงาของเทพีโบราณในผนังเริ่มขยับช้า ๆ เหมือนกำลังคลานออกมาจากภาพกลิ่นกำยานหวานกลายเป็นกลิ่นเน่า

อุณหภูมิในห้องตกต่ำจนลมหายใจเป็นควัน ทุกอย่างสั่นสะเทือนเหมือนโลกทั้งใบกำลังตอบสนองคำสาป

และที่ปลายนิ้วของหญิงสาว เลือดจากตุ๊กตาผู้หญิงค่อย ๆ ไหลย้อนขึ้นมาตามแขนทิ้งรอยอักษรดำไว้บนผิว นางไม่สนใจนางแค่หัวเราะ ก้มลงกระซิบกับตุ๊กตา

“เมื่อเจ้าตาย ข้าจะเก็บเขาไว้ในอ้อมกอดของข้า…”

“นางหญิงชั้นต่ำที่แย่งของข้าไป… ข้าจะส่งเจ้าลงนรกเอง!”