นอกบทนางร้าย

“เห็นกงกงบอกว่าอาหารพวกนี้เจ้าเป็นคนทำทั้งหมด”

“เพคะ หม่อมฉันทำเอง รสชาติไม่ถูกปากองค์ชายหรือเพคะ”

“แม่นางเฉินเข้าใจผิดแล้ว รสชาติที่เจ้าทำถูกปากข้ามาก แต่เดิมข้าคิดว่าเป็นพ่อครัวของทางโรงเตี๊ยม เสด็จย่าของข้าชื่นชอบการชิมอาหารและขนมหวานเป็นที่สุด เดิมทีหากเสร็จเรื่องข้าคิดจะเชิญพ่อครัวเดินทางไปวังหลวงด้วยกัน แต่ในเมื่อเป็นเจ้า ข้าเองก็ไม่อยากรบกวน เพียงแต่สูตรอาหารเหล่านี้สามารถขายให้ข้าได้หรือไม่”

“องค์ชายเพคะ อาหารที่หม่อมฉันทำไม่มีสูตรตายตัว จึงไม่อาจทำตามพระประสงค์ของท่านได้”

กงกงได้ฟังก็หน้าถอดสี “เจ้านี่ช่างเหิมเกริมนัก องค์ชายอุตส่าห์ลดตัวออกปากตรัสกับเจ้า แต่เจ้ากลับ…”

“กงกง” จินชางหลงปราม

กงกงค้อมศีรษะพลางหลุบเปลือกตาลงหน้าสลด

เฉินอิ้งถงยิ้มไปจนถึงดวงตา “ข้าน้อยยังพูดไม่จบ กงกงก็เร่งตัดสินเสียแล้ว”

เหยียนอ๋องที่นั่งเงียบมานานพลันเอ่ย “เจ้าช่างลูกไม้เยอะจริงเชียว เรื่องขวางขบวนวันก่อนอย่าคิดว่าข้าดูไม่ออกว่าเจ้าจงใจ”

เฉินอิ้งถงไม่ได้ตกใจที่เหยียนอ๋องมองออก นางทราบอยู่แล้วว่าเขาเป็นพระเอกธงแดงที่มองผู้อื่นได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

“อย่างไรหม่อมฉันก็ต้องขอบพระทัยท่านอ๋องที่ไม่ละเลยชาวบ้านตาดำ ๆ เพคะ หม่อมฉันเชื่อว่าพระองค์จะต้องปกครองราษฎรอย่างเที่ยงธรรม ดังนั้นจึงจำเป็นต้องพึ่งบารมีของท่านโดยลืมนึกถึงวิธีการ”

จินเหยียนยิ้มมุมปาก คำพูดคำจาของนางสมแล้วที่เป็นบุตรีของใต้เท้าเหอ “เจ้าพูดได้ดี เช่นนั้นก็ว่ามา สูตรอาหารของเจ้าเหตุใดจึงขายให้เราไม่ได้”

“ทูลท่านอ๋อง อาหารเหล่านี้หม่อมฉันทำออกมาจากความตั้งใจ เพราะอยากให้คนที่ได้ลิ้มลองนั้นมีความสุขเพคะ” เฉินอิ้งถงเบนหน้าไปทางที่จินชางหลงนั่งอยู่ เสียงใสเอ่ยอธิบายด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติ

จินชางหลงติดอยู่ในภวังค์อย่างไม่รู้ตัว เขาสังเกตหญิงสาวตรงหน้าจนลืมกะพริบตา แววตาของนางกระจ่างใสประหนึ่งไข่มุกราตรี ดวงหน้าขาวสว่างดุจดั่งหยกบริสุทธิ์ ริมฝีปากอวบอิ่มชมพูระเรื่อ ยิ่งมีปิ่นบุปผาหลากสีประดับอยู่บนเส้นผมสีดำขลับก็ยิ่งเสริมความโดดเด่นให้เผยออกมา

“ในเมื่อนางพูดมาเช่นนี้ ข้าว่าน้องห้าตัดใจเสียเถอะ ไว้กลับวังหลวงเราก็เฟ้นหาพ่อครัวฝีมือดีไปทำอาหารให้เสด็จย่าใหม่แล้วกัน เจ้าว่าดีหรือไม่”

“…”

“น้องห้า”

“…”

“น้องห้า”

จินชางหลงหลุดจากภวังค์ เมื่อครู่เขาเอาแต่จับจ้องริมฝีปากอวบอิ่มที่ขยับไปมาเสียจนลำคอแห้งผาก

ชายหนุ่มผินหน้าตอบ “เช่นนั้นก็ตามพระทัยท่านพี่”

“องค์ชาย หม่อมฉันไม่อาจขายสูตรอาหารได้ แต่ตัวของหม่อมฉันก็ใช่ว่าจะไม่ได้นะเพคะ”

แค่ก แค่ก

เหยียนอ๋องสำลักน้ำชาจนหน้าแดงก่ำ ส่วนจินชางหลงก็ตัวแข็งค้างประหนึ่งดินปั้นไม้แกะสลัก

กงกงขยับเข้ามากระซิบด้วยท่าทีกระอักกระอ่วน “พูดอะไรของเจ้า เป็นสาวเป็นนาง ไร้ยางอายยิ่งนัก”

เฉินอิ้งถงแอบเห็นใบหูของจินชางหลงแดงก่ำก็พลันอมยิ้มชอบใจ

ตอนที่เขาเขินน่ารักมากจริง ๆ