บทที่ 6 เลือดพรหมจรรย์และคำสาปที่ต้องแลก

ในความมืดมิดที่ปกคลุมห้องบูชาลับใต้ดิน แสงอักษรสีเขียวหม่นยังคงเรืองรองจากอักขระบนผนังลามไล้ลงพื้นหินราวงูเปลือยพิษ ผิวของเจ้าหญิงฮาเชียร่าเต็มไปด้วยอักษรดำที่ไหลย้อนขึ้นจากเลือด มันซึมเข้าในรูขุมขน แทรกซึมเข้าในเส้นเลือดแดงทุกเส้นเหมือนหมึกของข้อตกลงที่ไม่มีวันลบ สะท้อนใบหน้าบ้าคลั่งของเจ้าหญิง และนักพรตเฒ่าสองคน เสียงหัวเราะของนางค่อยๆ เบาลง จนเหลือเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบา ทว่าคำสาปที่ถูกปลุกให้ตื่นเต็มที่แล้วนั้น มิใช่สิ่งที่ได้มาฟรีๆ มันต้องมีข้อแลกเปลี่ยนเสมอ

พรหมจรรย์ของผู้ร้องขอ ซึ่งเป็นเลือดบริสุทธิ์ที่ต้องถูกพรากไปเพื่อบูชาเทพีแห่งความมืด

นักพรตเฒ่าคนแรก ผู้ที่มีผิวซีดเหมือนขี้เถ้าและตาลึกดำสนิท ก้มลงกระซิบใกล้หูของนางด้วยเสียงแหบพร่าเหมือนเสียงจากขุมนรก

“คำสาปสมปรารถนาแล้ว... แต่เจ้าก็ต้องจ่ายราคา ร่างกายของเจ้าจะเป็นภาชนะของเทพีอามนี เคฟี เรธทู จิตวิญญาณของเจ้าจะถูกผ่าครึ่งเพื่อเลี้ยงปีศาจในสุสานโบราณ”

นักพรตเฒ่าอีกคน ผู้ที่ผิวเหี่ยวย่นและมือสั่นเทา ยิ้มแสยะอย่างชั่วร้าย ขณะที่เขาเอื้อมมือจับชายชุดคลุมดำปักทองของนาง แล้วดึงมันออกอย่างหยาบกระด้าง เผยให้เห็นร่างกายเปลือยเปล่าของเจ้าหญิง ผิวของนางเป็นสีน้ำผึ้งเข้ม หน้าอกอวบอิ่มที่สั่นไหวตามลมหายใจ หัวนมสีน้ำตาลแดงชูชันจากความหนาวเย็นของห้อง และเนินเนื้อระหว่างขา ที่ยังไม่เคยถูกแตะต้องจากผู้ใด

“เพื่อบูชาทวยเทพ... เจ้าต้องยอมพลีร่าง” นักพรตเฒ่าคนแรกพูดพลางผลักนางลงนอนบนแท่นหินดำข้างๆ พิธีกรรม ตุ๊กตามัมมี่ทั้งสองยังคงนอนนิ่งเปื้อนเลือด ขณะที่นักพรตทั้งสองปีนขึ้นตาม กลิ่นคาวเลือดและกำยานผสมกลิ่นเหงื่อชราเหม็นคลุ้ง นักพรตเฒ่าคนแรกคุกเข่าคร่อมร่างนางจากด้านหน้า มือหยาบกร้านของเขาจับขานางแยกกว้าง เผยให้เห็นกลีบเนื้อชุ่มฉ่ำจากความตื่นเต้นบ้าคลั่งของนางเอง

เขายกก้นนางขึ้นเล็กน้อย แล้วถอดเสื้อคลุมตัวเองออก เผยให้เห็นท่อนเนื้อแก่ชราที่แข็งชัน สีม่วงคล้ำปกคลุมด้วยเส้นเลือดปูดโปน หัวบานแดงก่ำ

ไม่รอช้า เขาจับท่อนเนื้อนั้นถูไถกับกลีบเนื้อของนาง ปล่อยให้หัวบานเบียดแยกกลีบออกช้าๆ น้ำเมือกใสจากร่องเนื้อของนางไหลเยิ้มออกมาเคลือบมันวาววับ

“อ๊ะ... อ๊า...” เจ้าหญิงครางเบาๆ ดวงตายังคงวาวด้วยความริษยาและบ้าคลั่ง แต่ร่างกายตอบสนองอย่างไม่อาจควบคุม นักพรตเฒ่ากดสะโพกดันท่อนเนื้อเข้าไปทีเดียวมิดด้าม เสียงเนื้อฉีกขาดดังแฉะ

เลือดพรหมจรรย์สีแดงสดไหลย้อยออกมาจากร่องเนื้อที่ถูกยืดขยายจนตึงเปรี๊ยะ “กรี๊ดดด!” นางแผดร้องด้วยความเจ็บปวดผสมความเสียวซ่าน จิตวิญญาณของนางรู้สึกเหมือนถูกผ่าครึ่ง ครึ่งหนึ่งถูกปีศาจในสุสานดูดกลืน ขณะที่ร่างกายกลายเป็นภาชนะของเทพี รู้สึกถึงพลังมืดไหลทะลักเข้าทุกอณู

นักพรตเฒ่าคนที่สองไม่ยอมรอ เขาคุกเข่าคร่อมใบหน้าของนางจากด้านหัว จับท่อนเนื้อของตนเอง สั้นกว่าอีกคนแต่หนาใหญ่ราวกำปั้นเด็ก สีน้ำตาลเข้ม ยัดเข้าร่องปากของนางอย่างหยาบคาย

“ดูดมันซะ... เพื่อเลี้ยงปีศาจด้วยปากของเจ้า”

เขาสั่งเสียงแหบ นางอ้าปากรับโดยไม่ขัดขืน ลิ้นของนางเลียวนรอบหัวบาน ขณะที่นักพรตทั้งสองเริ่มโยกสะโพกกระแทกอย่างบ้าคลั่ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังพลั่กๆ แฉะๆ สลับกับเสียงครางหอบและคำสาปโบราณที่พวกเขาท่องวนซ้ำ

นักพรตคนแรกกระแทกแรงขึ้นเรื่อยๆ ท่อนเนื้อของเขาถูไถผนังร่องเนื้อแน่นฟิตของนาง จนเลือดพรหมจรรย์ผสมน้ำเมือกไหลย้อยลงพื้นหินปลุกอักษรโบราณให้เรืองแสงแรงขึ้น

“อ๊า... เทพีเอ๋ย... รับเลือดบริสุทธิ์นี้!”

เขาร้องพลางบีบหน้าอกนางแรงจนหัวนมช้ำแดง ขณะที่นักพรตคนที่สองจับหัวนางกดลง ยัดท่อนเนื้อลึกจนถึงคอหอย น้ำลายของนางไหลย้อยออกมุมปาก ขณะที่เขากระแทกปากนางราวกับร่องเนื้ออีกแห่ง

“กลืนมันซะ... จิตวิญญาณของเจ้าจะถูกเลี้ยงให้ปีศาจ!”

ร่างกายของเจ้าหญิงฮาเชียร่าสั่นสะท้านจากความเจ็บปวดและความเสียวที่ถาโถม นางรู้สึกถึงพลังเทพีไหลทะลักเข้าทุกส่วน หน้าอกของนางบวมใหญ่ขึ้น หัวนมพ่นน้ำนมสีดำเหนียวข้นออกมาเคลือบมือของนักพรต ขณะที่ร่องเนื้อของนางหดเกร็งรัดท่อนเนื้อแน่นจนเขาครางดัง ร่างกายนางกลายเป็นภาชนะศักดิ์สิทธิ์ของเทพีอย่างแท้จริง จิตวิญญาณที่ถูกผ่าครึ่งครึ่งหนึ่งถูกปีศาจกลืนกิน ทำให้ดวงตาของนางเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไร้แววมนุษย์

ทั้งสามโยกตัวกันอย่างบ้าคลั่งบนแท่นหิน ข้างๆ ตุ๊กตามัมมี่ที่ยังคงมีเลือดไหล เสียงครางและเสียงกระแทกดังก้องห้องใต้ดิน นักพรตทั้งสองพ่นน้ำกามร้อนผ่าวออกมาในเวลาไล่เลี่ยกัน

คนแรกฉีดพุ่งลึกเข้าไปในร่องเนื้อของนาง จนท้องน้อยของนางป่องนูนจากของเหลวเหนียวข้น คนที่สองพ่นใส่ปากและใบหน้าของนาง จนน้ำกามสีขาวขุ่นไหลย้อยลงคอและหน้าอก นางกลืนมันลงไปโดยไม่ลังเล หัวเราะเบาๆ ท่ามกลางความมืด

“ราคานี้... ข้ายอมจ่าย... เพื่อให้คำสาปสมบูรณ์!”

ในความมืดอันหนาวเยือกของห้องบูชาลับใต้ดิน เจ้าหญิงฮาเชียร่านอนนิ่งอยู่บนแท่นหินดำ ร่างกายเปลือยเปล่าที่เปื้อนคราบเลือดพรหมจรรย์และน้ำกามเหนียวข้นของนักพรตเฒ่าสองคนยังคงสั่นระริกจากพลังของเทพีที่ไหลทะลักเข้ามาในทุกอณูของนาง

ดวงตาสีดำสนิทไร้แววมนุษย์จ้องมองไปในความว่างเปล่า แต่ภายในจิตใจของนางกลับเต็มไปด้วยความสะใจอันร้อนแรงราวเปลวไฟแห่งนรก ความรู้สึกที่พุ่งพล่านเมื่อนึกถึงเนทาเรีย ผู้หญิงที่กล้าชิงรักจากราเมเซสของนาง ต้องแตกสลายด้วยคำสาปอันทรงพลังนี้

ทุกหยดเลือดที่ไหลจากร่องเนื้อของนาง ทุกความเจ็บปวดจากการถูกฉีกพรหมจรรย์โดยนักพรตทั้งสอง ทุกหยาดน้ำกามที่เปรอะปากและใบหน้า ล้วนเป็นราคาที่นางยินยอมจ่ายอย่างเต็มใจ ความเจ็บปวดทางกายนั้นมิอาจเทียบได้กับความสุขอันวิปริตที่บังเกิดในใจเมื่อนางจินตนาการถึงเนทาเรียกรีดร้องทรมาน ขาดใจตายด้วยคำสาปที่ผนึกด้วยเลือดและจิตวิญญาณของนางเอง

“สมน้ำหน้าเจ้า... สารเลว!” นางกระซิบในใจ เสียงหัวเราะแหบแห้งดังออกจากลำคอขณะที่ร่างกายยังคงสั่นจากผลกระทบของพิธี

“เจ้ากล้าชิงราเมเนเซสจากข้า?

เจ้าจะต้องจมสู่ความมืดนิรันดร์!”

ห้องบูชาสั่นสะเทือนอีกครั้ง เงาของเทพีบนผนังคลานออกมาจริงๆ ดวงตาทองแดงจ้องมองการบูชายัญนี้ด้วยความพอใจ คำสาปถูกผนึกด้วยเลือดพรหมจรรย์และน้ำกาม

เจ้าหญิงฮาเชียร่าก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง เสียงหัวเราะนั้นดังก้องในห้องใต้ดิน ดังผสานกับเสียงลมหายใจของนักพรตเฒ่าและกลิ่นคาวเลือดที่อบอวล นางรู้สึกถึงพลังของคำสาปที่ผูกมัดราเมเนเซสไว้กับนางตลอดไป และความรู้สึกนั้น

ความสะใจ ความริษยา ความแค้น และความสุขอันวิปริต กลายเป็นเชื้อไฟที่เผาไหม้จิตใจของนางให้มอดไหม้ในความมืดอันไม่มีที่สิ้นสุด

เสียงหัวเราะนั้นดังต่อเนื่องดังจนคบเพลิงดับหมดเหลือเพียงความมืดและแสงอักษรสีเขียวหม่นส่องใบหน้าบ้าคลั่งของนางและสองนักพรตเฒ่าในห้องใต้ดินที่คำสาปถูกปลุกให้ตื่นเต็มที่เป็นครั้งแรกในรอบพันปี…

เสียงหัวเราะบ้าคลั่งของเจ้าหญิงฮาเชียร่า…เสียงกรีดร้องสิ้นใจของราชินีผู้ไม่สมหวังในรัก…และเสียงคำสาปโบราณที่ดังก้องไม่สิ้นสุด

มันประสานกันเป็นเสียงแห่งหายนะ ที่ไม่มีผู้ใดลบล้างได้ก้องสะท้อนอยู่ในห้องบูชาที่แสงเทียนมอดดับในความมืดมิด เงาของเทพีบิดเบี้ยวไต่เลื้อยบนผนังดวงตาทองแดงของวิญญาณนับพันจ้องมองลงมา

ราวกับยืนยันว่าโศกนาฏกรรมนี้ได้จารึกไว้แล้ว

เลือดที่หยดลงบนพื้นหินไม่ซึมหาย แต่คงอยู่เหมือนรอยสลัก

กลายเป็นเส้นทางแห่งโชคชะตาที่ไม่อาจย้อนคืนและเหนือซากหัวใจของหญิงสาวผู้ยอมสละตนเองเพื่อรักคือเสียงสาปที่ยังไม่ดับสิ้น

“เมื่อรักแท้บรรจบ… ความตายจักบังเกิด…”

ถ้อยคำโบราณนั้นแทรกซึมไปในผืนดิน ผ่านหินผา และทรายสีทองฝังลึกลงไปในกาลเวลา ไม่ว่าผู้ใดจะหลับใหลหรือฟื้นคืน มันยังคงรอ… รอจนกว่าดวงวิญญาณจะหวนกลับมาอีกครั้ง

แล้วทุกสิ่งก็ค่อย ๆ ถูกกลืนหาย

เสียงคำสาปโบราณที่สะท้อนในความมืด

ทุกสิ่งจางหายไปราวถูกกลืนเข้าสู่ห้วงกาลเวลา