8.2 ซ่อนหาย

เขมราชแก้ตัวกับแม่ยายว่าเขาเกิดอุบัติเหตุระหว่างนำมือถือมาให้ท่าน คุณวาดรวียอมเชื่อ แต่รอยแตกร้าวระหว่างทั้งสองมันลึกเกินเยียวยา ท่านเอ่ยปากไม่ให้เขายุ่งกับบ้านท่าน รวมทั้งคดีของมีนรญา ส่งผลให้โทสะที่มีต่ออมายารุนแรงขึ้นทีละน้อย

เพราะหากไม่มีเธอสักคน... เรื่องพวกนี้คงไม่เกิดขึ้นกับเขา

ชายหนุ่มคงได้ฟาดงวงฟาดงาใส่อมายาไปแล้ว แต่ระยะนี้เธอไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ คล้ายหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทั้งที่เมืองหลวงกว้างแค่นี้

แต่เขา... กลับไม่พบเธอ

พาให้รู้สึกรุ่มร้อนในใจจนยากที่จะกลับเป็นปกติ รู้ตัวอีกทีก็เข้าไปดูโพรไฟล์โซเชียลมีเดียของเธอเสียแล้ว

เขาถอนหายใจเฮือก...

อยากยอมรับแค่เพียงว่าความรู้สึกนี้เกิดขึ้นเพราะเขาเกลียดอมายา จนกลัวว่าเธอจะหาทางดิ้นรนจนพ้นคุก แต่ไม่เลย... มีความลึกซึ้งแอบแฝงอยู่ในใจ

แต่เขาปัดหน้าจอนั้นทิ้งไปเมื่อเลขาหน้าห้องเข้ามาทวนนัดหมายตรวจสถานที่จัดงานและคาเฟต่าง ๆ ที่เขาต้องรับผิดชอบ รวมไปถึงนัดของร้านเวดดิ้ง ซึ่งเก็บของใช้ของมีนรญาไว้แล้วต้องการส่งคืน

นั่นคือพระเครื่องหลวงปู่ทวดซึ่งเป็นสมบัติตกทอดมาจากฝั่งพ่อหล่อน ซึ่งหญิงสาวให้เขาไว้หนึ่งองค์ และเก็บไว้ที่ตัวเองหนึ่งองค์

‘มีแค่สององค์ในโลกนะคะ เพราะพระอาจารย์ที่คุณปู่มีนเลื่อมใสท่านทำให้คุณปู่กับคุณย่าไว้คุ้มภัย แล้วปู่ย่าก็เก็บไว้จนวินาทีสุดท้ายของชีวิตเลย’

‘เราสองคนก็จะทำแบบท่านค่ะ’

เขารวบหญิงสาวเข้ามากอด ก่อนก้มลงจุมพิตเรือนผมที่เย็นเยียบเพราะอากาศหนาวของมหานครนิวยอร์ก

‘สัญญากับมีนได้หรือเปล่าคะพี่เฟลม’

‘พี่สัญญาด้วยทั้งชีวิตเลยค่ะ’

ชั่วชีวิตเขาเคยลั่นวาจาสาบานกับผู้หญิงเพียงแค่สองคน

คนแรกคืออมายา... สาวน้อยที่เขาหลงรักตั้งแต่แรกเจอ จึงเข้าใจได้หากเธอจะมองเขาเป็นคนปลิ้นปล้อน แต่เมื่อเทียบกับสิ่งที่หญิงสาวทำกับเขา จึงไม่มีเหตุผลที่เขาจะรักษาสัญญา

ต่อมาคือมีนรญา... ผู้หญิงที่เป็นดั่งสายลมเอื่อยเย็นพัดพาหัวใจเขาให้ชุ่มฉ่ำ เขาลั่นวาจาไว้เป็นดั่งสัญญารัก เพราะอย่างนั้นพระเครื่ององค์นั้นถึงได้สำคัญกับเขามากกว่าสิ่งใด

จากการจัดการของเลขาสาว ถ้าเขาออกไปตอนนี้ เขาจะมีเวลาแวะสตูดิโอนั้นราวหนึ่งชั่วโมงไม่รวมเวลาเดินทาง ด้วยเป็นทางผ่านไปตรวจงานอยู่แล้ว

* * *

ฝนตกปรอย ๆ ยามที่เก๋งซีดานของเขมราชเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าเวดดิ้งสตูดิโอชื่อดัง มือหนาเปิดประตูแล้ววาดขายาวเรียวลงมา พลางมืออีกข้างก็กางร่มทันท่วงที ทุกอากัปกิริยาอยู่ในสายตาสาวงามซึ่งเฝ้ามองเขาผ่านกระจกขึ้นฝ้าด้วยแววตาหลงใหล

หล่อนเผลอจินตนาการไปไกลว่าได้ครอบครองเขาแต่เพียงผู้เดียว เพราะยิ่งพิศมองทุกอย่างที่เป็นเขา ทั้งท่วงท่าการเดินที่ทำให้นึกถึงราชสีห์หนุ่ม แววตาทรงพลังที่หลอมละลายหัวใจได้เพียงเสี้ยวนาทีที่เผลอจ้อง ไหนจะร่างสูงชะลูดที่สมส่วนเสียยิ่งกว่านายแบบแมกกาซีน ยิ่งอยู่ในชุดสูทสีน้ำเงินทันสมัยที่หล่อนไม่คิดว่าจะมีใครทำให้มันสง่างามได้เท่าเขาอีกแล้ว ก็ยากนักที่หล่อนจะอยากแบ่งให้ใคร

“คุณเขมราชมาทำไมเหรอคะ”

‘เอมมาลิน’ หันไปถามพนักงานที่ช่วยจัดชุดให้หล่อนด้วยแววตาเปล่งประกาย แต่พอประโยคต่อไปที่หล่อนรู้ว่าต้องเศร้า ใบหน้าหวานก็ทำสลดลงได้อย่างแนบเนียน

“ก็เจ้าสาวของเขา เอ่อ... เพิ่งเสียไม่ใช่เหรอคะ”

“เห็นว่ามาเอาของที่ลืมไว้กับบอสน่ะค่ะ”

“งั้นช่วยเข็นเอมลงไปทักทายเขาหน่อยได้ไหมคะ”

พนักงานสาวเผลอมองเจ้าสาวแสนงามดั่งเทพธิดาด้วยแววตาสงสัย ท่าทางหล่อนดูตื่นเต้นมีชีวิตชีวามากกว่าตอนอยู่กับเจ้าบ่าวตัวเองจนความเศร้าที่แสดงออกมาไม่สามารถกลบมิด

แต่ครู่เดียวพนักงานก็สลัดความคิดนั้นทิ้ง ก่อนจะพาหญิงสาวลงลิฟต์ไปพบเขมราชที่ชั้นหนึ่ง

“บังเอิญจังเลยนะคะพี่เฟลม”

เขมราชที่จะมุ่งหน้าไปออฟฟิศเจ้าของสตูดิโอกลับต้องชะงักแล้วหันไปตามเสียง

เอมมาลินบังคับรถเข็นออกมาจากลิฟต์ขนาดเล็ก ตรงเข้ามาหาเขาด้วยใบหน้าเป็นมิตร

หากในใจเขาคิดถึงแต่เรื่องที่หล่อนให้ความช่วยเหลืออมายา นั่นเท่ากับว่าเป็นฆาตกรเหมือนกัน

อีกอย่าง... ตอนที่เขายังคบกับอมายา เด็กสาวตรงหน้ายอมรับกับเขาตรง ๆ ว่าปลื้มเขาอย่างลึกซึ้ง สร้างความลำบากใจจนเชมราชไม่อยากไปที่บ้านแฟนสาว

“คราวหลังไม่บังเอิญดีกว่านะครับ”

ใบหน้ายิ้มแย้มเจื่อนลง น้ำใส ๆ คลอหน่วยตา ปากก็ตัดพ้อ

“ทำไมถึงเย็นชากับเอมนักล่ะคะ”

“ก็รู้กันอยู่ครับ ขอตัวนะครับ”

“เดี๋ยวสิคะพี่เฟลม”

เธอเรียกไว้ เขาถอนหายใจเฮือก ไม่พยายามเก็บความรำคาญเอาไว้อีกต่อไป

“เอมอยากบอกพี่ว่า ถึงแม้พี่สาวเอมเป็นฆาตกรฆ่าลูกเมียของพี่ แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเอมจะเลวร้ายตามพี่สาวซะหน่อยนะคะ พี่จะมองเอมเป็นน้องสาวเหมือนเดิมไม่ได้เลยเหรอคะ”

แววตาของเขาเป็นประกายวาววับ หล่อนกำลังพูดตอกย้ำให้เขา ‘เกลียด’ ผู้หญิงคนนั้น และรังเกียจทุกคนที่ช่วยเหลือเธอ เสียงที่พูดกับคนตรงหน้าจึงเข้มขึ้นอย่างน่ากลัว

“มันสายไปแล้ว!”

เขาเดินจากไปไม่เสียเวลาสนทนา หญิงสาวหมายใจตามไป หากแต่เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นหูของว่าที่เจ้าบ่าวทำให้ต้องชะงัก

“หนูเอม”

พอหันไปก็เห็นร่างสูงโปร่งของ ‘ชาร์ลส์’ ยืนตรงทางเข้า เขาจ้องหล่อนด้วยแววตาคาดเดายาก หลายต่อหลายครั้งที่หล่อนไม่อาจล่วงรู้ความคิดของเขา แต่สิ่งหนึ่งที่หล่อนมั่นใจคือเขารักหล่อนมากแค่ไหน

“พี่ชาร์ลส์ มานานแล้วเหรอคะ”

แพทย์นิติเวชหนุ่มตาสีฟ้าสาวเท้าเดินเข้ามา เขาเป็นลูกที่เกิดจากภรรยาคนแรกของคุณหมอชลิต ซึ่งเป็นชาวต่างชาติ ทว่าภรรยาคนที่สองอย่างคุณแสงฉายก็รักเหมือนลูกในอุทร

ชาร์ลส์กับชาวีจึงถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจ และเท่าเทียม จะมีเพียงเรื่องคู่ชีวิตเท่านั้นที่พวกท่านสอดมือเข้ามา แต่สุดท้ายก็ไม่อาจฝืนใจลูกชาย

ชาวีดื้อแพ่งจนจะได้แต่งงานกับอมายา

ส่วนเขา... ผู้ชายตรงหน้า ก็ค้านพ่อแม่สุดกำลังจนอีกไม่นานจะได้ร่วมหอลงโรงกับหล่อนนั่นเอง

“นานพอที่จะเห็นความไม่น่ารักของหนูเอมค่ะ” ชายหนุ่มย่อกายลงนั่งชันเข่าหน้าวีลแชร์

“มันไม่มีอะไรเลยนะคะ”

“ไม่มีอะไรก็ดีแล้วค่ะ”

ชาร์ลส์เอื้อมมือมาไล้ผิวแก้มเนียนใส รอยยิ้มพิมพ์ใจเปื้อนใบหน้าเขา แต่มันไปไม่ถึงดวงตา พาให้หล่อนเย็นสันหลังวาบ

“ถ้ามันมี ก็แสดงว่าหนูเอมคงไม่ใช่เด็กดีของพี่อีกแล้ว... แล้วก็รู้ใช่ไหมคะว่าพี่ไม่จำเป็นจะต้องเก็บความลับเพื่อปกป้องเด็กดื้อ” เขาเอ่ย

“พี่ชาร์ลส์สบายใจได้นะคะ เอมไม่ดื้อไม่ซนหรอก”

หญิงสาวข่มความกริ่งเกรงไว้ในใจพลางกุมมือที่ลูบผิวแก้มหล่อนอยู่ แล้วเอียงใบหน้าซบฝ่ามือนั้นช้า ๆ ไม่ใช่ความคิดที่ดีหากจะผลักไสคนอันตรายอย่างนี้ออกห่างตัว หล่อนต้องเก็บเขาไว้ใกล้ ๆ ถึงแม้จะไม่ได้รัก... เพราะทุกอย่างที่ทำลงไปก็เพื่อตัวเอง และเพื่อความอยู่รอดของครอบครัว