8.3 ซ่อนหาย

อมายาใช้ชีวิตอยู่ในบ้านพักส่วนตัวของชาวีมาหลายสัปดาห์แล้ว อันที่จริงเธอไม่ได้สมัครใจ ถ้าเลือกได้ ไม่สิ... ถ้าปลอดภัย เธอคงไปอยู่ที่ไหนสักที่ที่ไม่มีใครรู้จัก

ตอนนี้ชาวีหาทนายคนใหม่ได้แล้ว ส่วนเรื่องงานแต่งก็คืบหน้าไปกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ พ่อแม่เขาไม่เข้ามาก้าวก่าย ส่วนเธอมีหน้าที่แค่ลองชุดเจ้าสาว เพราะนายแพทย์หนุ่มไม่ให้ก้าวออกจากบ้านเว้นแต่จะไปเยี่ยมย่า ซึ่งต้องมีเขาไปด้วย

ที่บ้านนี้มีคนเฝ้าตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง แม้ไม่ใช่นักโทษแต่ก็เหมือนใช่... อมายาแค่ยังไม่ได้ถูกตีตรวนก็เท่านั้น

อมายาทั้งเครียดและกดดันที่ต้องอยู่ในสายตาเขาทุกฝีก้าว ในขณะที่ปาหี่ฉากใหญ่ของเขมราชทำให้ชาวีเย็นชาราวกับเจ้าชายน้ำแข็ง

หลายครั้งเธอนึกสงสัย ที่ชาวีบอกว่ารัก มีความจริงอยู่แค่ไหน จนตอนนี้เธอเพิ่งรู้ว่าน้อยนิด...

ที่เขาทำเพื่อเธอมาตลอดอมายาก็ใช่จะมองข้าม เธอรู้สึกได้ว่าสำหรับชาวี เธออยู่ในสถานะพิเศษกว่าคนอื่น แต่ไม่ได้ลึกซึ้งขนาดจะเรียกว่าความรัก

เพราะหากเธอสัมผัสถึงมันได้จริง ๆ มีหรือจะไม่ยอมเปิดใจ

แต่ชาวีเห็นเธอเป็นแค่เครื่องมือที่เขาต้องครอบครองให้ได้ เพื่อบรรลุจุดหมายที่เขาไม่เคยเอื้อมถึง เพื่อเหยียบหน้าเพื่อนเก่าของเขา... เหยียบหัวใจของเธอ ส่วนอมายาก็แค่ต้องการที่หลบภัย

เธอกับเขาเพียงได้ประโยชน์ร่วมกัน

มันทำให้หญิงสาวจำต้องยอมรับสภาพน่าสมเพชเพราะไร้ที่พึ่ง

“อุแหวะ...”

การตื่นมาพร้อมอาการปวดหัวเหมือนจะระเบิดแถมอาเจียนหนักในทุกเช้ากลายเป็นเรื่องปกติที่คนของชาวีต้องเจอ เช่นเดียวกับความไม่อยากอาหารแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“เราตามคุณหมอกลับมาดูอาการคุณนายดีไหมคะ”

ป้าสาย แม่บ้านที่ได้รับมอบหมายให้ปรนนิบัติอมายาเอ่ยขณะที่ช่วยประคอง ‘คุณนาย’ ออกมาจากห้องน้ำ

อมายาส่ายหน้า เธอไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่อาการปกติเวลาที่ต้องอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียด

“รอเขากลับมาดีกว่าค่ะ ออยเป็นแบบนี้บ่อย แต่ป้าช่วยอยู่นวดตัวให้ออยก่อนได้ไหมคะ มันชา ๆ ยังไงไม่รู้”

ป้าสายไม่ขัดใจ นางนวดเก่งจนเธอเผลอหลับทั้งที่ยังไม่ได้รับประทานอะไร มารู้สึกตัวก็ตอนชาวีเข้ามาสะกิด แต่ภาพที่เห็นในเสี้ยววินาทีคือผู้ชายคนนั้น

เขมราช...

หญิงสาวกระถดตัวหนีอย่างหวาดกลัว ก่อนจะได้ยินเขาเรียก ‘น้องออย’ ซึ่งไม่ใช่เสียงเขมราช เธอเพียงแค่ตาฝาด

“น้องออยฝันร้ายเหรอคะ” ชาวีฉวยมือบางมารวบไว้ จ้องเธอด้วยแววตาเศร้าสร้อย หญิงสาวพยักหน้ารับ ในฝันเธอรู้สึกเหมือนผู้ชายคนนั้นนั่งจ้องตลอดเวลา

เขมราชฝังความหวาดกลัวลงในใจเธอเสียแล้ว... ทุกครั้งที่นึกถึงเขาหญิงสาวมักรู้สึกอึดอัด และหวาดหวั่นจนหายใจไม่ทั่วท้อง

“กลับมานานแล้วเหรอคะ ทานอะไรมาหรือยัง”

“เพิ่งกลับค่ะ แต่ยังไม่ได้ทานอะไร เลยจะมาปลุกน้องออยไปทานด้วยกัน”

“ออยยังไม่หิวเลยค่ะ”

เธอส่ายหน้ายิ้ม ๆ แต่เพราะท่าทีอ่อนลงของพี่ชายคนนี้พาน้ำตาเธอเอ่อคลอ

“น้องออยต้องทานนะคะ” เขาลูบเรือนผมสลวยที่ไม่เคยอยากให้ชายใดแตะต้อง แล้วเอ่ยต่อ “ต่อจากนี้น้องออยต้องรักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี เพราะน้องออยอาจจะเป็นความหวังเดียวที่คุณย่ามีอยู่”

“ว่าไงนะคะ”

“พี่กับหมอคนอื่น ๆ ทดสอบเนื้อเยื่อคุณย่าอีกครั้ง พวกเรามั่นใจว่าท่านรอไตจากโดเนอร์ในระบบไม่ไหวแน่นอนค่ะ”

มันไม่ทัน... อมายาไม่อาจห้ามน้ำตาให้รินไหล มันออกมาจากส่วนลึกของหัวใจ ที่บรรจุความเศร้าไว้เต็มอัตรา

อมายาหวนคิดถึงความยากลำบากในชีวิตของย่า ท่านเลี้ยงพ่อเธอมาโดยลำพัง ปากกัดตีนถีบชนิดที่ต้องอดมื้อกินมื้อ กระนั้นยังส่งเสียพ่อให้เรียนจบสูง ๆ ได้

ท่านเพิ่งจะลืมตาอ้าปากได้ตอนที่พ่อได้ดีในหน้าที่การงาน แต่ไม่นานก็พบว่าตัวเองป่วยโรคเรื้อรังขั้นรุนแรง ทั้งยังมีโรคแทรกซ้อนจนต้องใช้ชีวิตอยู่ในความดูแลของแพทย์อย่างใกล้ชิด

แรกทีเดียว... เงินทุกบาทที่เป็นค่ารักษาพ่อเป็นคนจ่ายให้ หากตอนนี้พ่อกำลังเผชิญปัญหาใหญ่ เงินเก็บก้อนสุดท้ายของย่าจึงแทบไม่เหลืออยู่แล้ว

แล้วนี่... แค่ชีวิตยืนยาวก็จะไม่เหลือให้ท่านอีกงั้นหรือ

น้ำตาของเธอไหลริน หยดแล้วหยดเล่า สังเวยความรู้สึกมืดมนไร้หนทาง แต่ใจมันยังยืนยัน...​ เธอจะไม่ยอมเสียย่าไปอีกคน

ชาวีรวบเธอเข้ามากอด ระบายลมหายใจหนักอยู่เหนือศีรษะ ไม่อาจทำเย็นชากับเธอได้อีกแล้วเมื่อนึกถึงสิ่งที่เธอกำลังพบเจอ

“เรายังมีทางค่ะ แค่ต้องหาโดเนอร์ที่มีชีวิต”

อมายาสะอื้นซบอกเขา ที่แม้จะไม่ได้อุ่นจนใจคลายหนาว แต่ก็เป็นที่จับยึดเพียงหลักเดียวที่เธอมี

ทีแรก... เธอตื่นตูมไม่ได้เรียบเรียงคำพูดเขาให้เข้าใจ แต่ตอนนี้ประกายความหวังเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นในใจ

เธอพอจะรู้กระบวนการอยู่บ้าง ด้วยเริ่มศึกษาตั้งแต่รู้ว่าย่าป่วยไตเรื้อรัง ว่าไตจากผู้บริจาคที่มีชีวิตต้องมาจากญาติสายเลือดใกล้ชิด ที่เนื้อเยื่อเข้ากันได้ เธอจึงอาจเป็นความหวังที่เหลืออยู่ของท่าน

หรืออาจจะเป็นพ่อ

เป็นเอมมาลิน

หรือเป็นญาติคนไหนก็ได้...

หากอมายาภาวนาให้เป็นตัวเอง เพราะเธอจะไม่เสียเวลาแม้สักวินาทีเพื่อลงชื่อในเอกสารยินยอม