9.2 ผลที่ตามมา

แต่ไม่มีวินาทีไหนเลยที่เขาจะเห็นเธอลืมมัน เพราะอย่างนั้นถ้าเธอชอบ... เขาก็จัดให้ได้ไม่ยากเย็น

“กรี๊ด... พี่แชมป์ ออยเจ็บ” อมายากรีดร้องอย่างหวาดกลัว เจ็บแปลบตรงซอกคอที่ชายหนุ่มกำลงซุกไซ้และฝากรอยฟันเอาไว้

ทุกการกระทำของเขามีภาพของนิกรซ้อนทับเข้ามา ทั้งยังให้ความรู้สึกเหมือนเขมราชกำลังจ้องมองเธอในมุมมืดด้วยแววตาราวผีร้าย เธอไม่มีวันยอมถูกย่ำยีโดยไม่ตอบโต้หรอก อมายาทั้งทุบทั้งตบชาวีสุดแรงเกิด พอคว้าม้าทองเหลืองที่วางโชว์บนแท่นใกล้มือได้ก็ฟาดศีรษะคนเมาเต็มเหนี่ยว

“โอ๊ย...” เขาผละออกอัตโนมัติและแทบหงายหลัง มือกุมศีรษะร้องโอดโอย เล่นเอาหายเมาเลยทีเดียว

“พี่แม่งโคตรป่าเถื่อนไม่ต่างจากไอ้สองคนนั้นเลย ฮือ ๆ”

อมายาแผดเสียงเอ็ดเอ็งเหมือนคนบ้า ก่อนวิ่งพรวดออกไปจากห้องนั้นด้วยความเสียใจเต็มพิกัด ไม่เสียเวลามองด้วยซ้ำว่าเดินชนใครบ้าง

เพราะเธอไม่อาจทนอยู่ที่นี่ได้อีกแม้แต่วินาทีเดียว...

เธอเหมือนนักรบที่ต่อสู้มาจนสะบักสะบอม บาดเจ็บสาหัส และคล้ายจะทนพิษบาดแผลไม่ไหว อีกนิดเดียวเท่านั้น... นิดเดียวที่เธอใกล้จะขาดใจ

* * *

มาริน พนักงานสาวร่างแบบบางถูกวิ่งชนจนเกือบล้มแต่ดีที่ตั้งหลักได้มั่นคงก็อดที่จะหันมองตามว่าที่ ‘คุณนาย’ ไม่ได้

ไม่รู้ทำไมหล่อนถึงได้กลิ่นอายความเศร้ามาจากผู้หญิงคนนั้น เสี้ยวนาทีความกลัววิ่งผ่านในใจ คนในห้องทำอะไรอมายาหรือเปล่า หญิงสาวก้าวฉับ ๆ เปิดประตูเข้าไปในห้องวีไอพี เห็นนายแพทย์หนุ่มนั่งหมดท่ากับพื้น ศีรษะมีเลือดไหลจากแผลลึกก็ถึงกับเบิกตาโพลง เรื่องที่สงสัยพลันมลายหายหน

“คุณชาวี เลือดไหลใหญ่แล้วค่ะ” ร่างเล็กทรุดลงไป หมายใจจะช่วยดูแผลให้ แต่กลับถูกเขาปัดออก

“รีบไปตามคุณออยกลับมา” ทั้งแววตาและน้ำเสียงร้อนรนยามที่เอ่ยถึงคุณนายซึ่งน่าจะวิ่งหนีไปใกลแล้ว ตอกย้ำบางอย่างในใจมาริน จนหล่อนเผลอกลั้นหายใจ

“ไม่ได้ยินเหรอ”

“ได้ยินค่ะ แต่คุณเลือดไหล ต้องทำแผลก่อนนะคะ”

“ฉันเป็นหมอ โฟม แต่เธอเป็นลูกน้องฉัน ฉันสั่งให้เธอไปตามคุณนายกลับมา เธอก็ต้องไป” เขามองคนน่ารำคาญแล้วพูดด้วยเสียงเข้มข้นจนเธอไม่กล้าขัด

มารินจึงปัดความห่วงใยลงในหุบเหวหัวใจ แล้วลุกไปทำตามที่สั่ง หากก็ไม่ลืมธุระที่ทำให้หล่อนต้องมาถึงนี่

“โฟมมาเพื่อบอกว่า ตอนนี้แขกคุณชาวีตีกันวุ่นเลย การ์ดก็เอาไม่อยู่ค่ะ”

“เรียกตำรวจมาเลย” เขาตัดสินใจได้ในทันที สภาพเขาตอนนี้คงออกไปห้ามใครไม่ไหว ฝ่ายมารินค้อมศีรษะรับก่อนจำใจปิดประตู

ชาวีพาตัวเองลุกไปหากล่องยามาทำแผล ขณะที่ในหัวมีแต่ภาพของอมายาฉายซ้ำไปมา พานให้หงุดหงิดจนปัดกล่องปฐมพยาบาลลงพื้น

คนเรานี่ก็แปลก... กับคนที่ทำดีแทบตายก็ไม่รัก

แต่กับอีกคน... ต่อให้ร้ายจนแทบจะตายอยู่ตรงหน้า ก็ยังจะรักมันอยู่ได้

* * *

เป็นอีกครั้งที่อมายาต้องวิ่งออกจากคลับแห่งนี้อย่างตื่นกลัวและเธอไร้จุดหมาย ต่างก็ที่ไม่มีใครขวางทางออก และคนทำเรื่องระยำไม่ใช่นิกร กระทั่งแสงโคมหน้ารถวาบเข้ามาพร้อมเสียงแตรดังสนั่น

ร่างบางสะดุ้งสุดตัวพลางกระโดดหลบวิถีรถ เจ้าของรถก็หักหลบจนชนถังขยะ ตามด้วยเสียงตะโกนด่า อมายาไม่ได้สนใจ เนื่องด้วยลนลานเพราะเห็นมารินตามออกมา เธอพุ่งไปผลักคู่รักที่กำลังจะขึ้นแท็กซี่ ชิงขึ้นแทน พร้อมล็อกประตูเร็วรี่

“ไปเลยค่ะลุง”

มารินพยายามจะเปิดประตูแต่ไม่ทัน นั่นแหละอมายาถึงผ่อนลมหายใจโล่งอก

“ไปไหนครับ”

เธอไม่รู้ควรไปที่ไหนถึงจะปลอดภัย แค่ไปให้พ้นจากคนพวกนี้... ไกลแค่ไหนได้ยิ่งดี แต่ยังมีอีกหนึ่งคนที่รอคอยเธอเสมอ

ย่า... คนที่เป็นที่พักกายพักใจให้เธออย่างแท้จริง

“ไปโรงพยาบาล ... ค่ะ” โรงพยาบาลอยู่ห่างจากตรงนี้พอสมควร โชว์เฟอร์ใช้ทางลัดเลียบคลองซึ่งในเวลานี้รถยนต์บางตา แถมเขายังจงใจปิดวิทยุด้วยเห็นเธอกำลังเศร้า จึงเกิดความเงียบที่อมายาอภิรมย์

เธอเอนศีรษะพิงเบาะหลัง น้ำตารินไหลเป็นทาง... ไหลมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ที่มันแบกรับความเจ็บปวดและชอกช้ำจวนเจียนจะแหลกสลาย แต่ลุงคนขับกลับทำลายความเงียบสงบของเธอ

“นั่นใช่รถคนรู้จักหนูไหมน่ะ”

อมายานิ่วหน้ามองลุงผ่านกระจกมองหลัง ก่อนเหลียวไปมองรถที่ตามมา แสงจากไฟข้างทางทำให้เห็นหน้าบึ้งตึงเหมือนผีของเจ้ากรรมนายเวรที่อยู่หลังพวงมาลัย ดวงตาหม่นเศร้าถึงกับเบิกกว้าง

เป็นเขา... เขมราช!

“รีบขับไปเลยค่ะลุง” เธอละล่ำละลักบอก ก่อนจะรีบโทร. แจ้งตำรวจ แต่มือถือเจ้ากรรมดันแบตเตอรี่หมดเสียได้ คนขับอาสาให้ยืมเพราะเห็นท่าไม่ดี

แต่ในจังหวะที่ยื่นมาให้ ลุงก็ต้องเหยียบเบรกจนหัวทิ่มเพราะมีอีกคันพุ่งมาขวางทาง เพราะไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัยตัวอมายาจึงค้างอยู่ตรงกลางระหว่างเบาะหน้า

เขมราชลงจากรถแล้วกระชากประตูเปิด หัวเสียหนัก ทีแรก... เขาให้ดนุเข้าไปสร้างความวุ่นวายเพื่อที่เขาจะได้ไปพาตัวเธอมา ทางจุดที่ไม่มีกล้องวงจรปิด แต่นี่ผิดแผนเพราะจู่ ๆ อมายาก็วิ่งพรวดพราดออกมา เดือดร้อนต้องขับตาม ด้านดนุก็ต้องใช้เส้นทางที่สามารถดักหน้าแท็กซี่คันนี้ได้

“คิดว่าจะหนีพ้นเหรอ” ร่างสูงก้มลงพูด ก่อนจะดึงอมายาออกมา เธอร้องให้ช่วย พร้อมต่อต้านสุดกำลัง แต่เขาแรงเยอะกว่า สามารถรั้งเธอไปจนแผ่นหลังชิดกับอกกว้าง พลางปิดปากแน่นสนิท

“เฮ้ยพ่อหนุ่ม อย่ามาทำอะไรแบบนี้นะ ลุงแจ้งตำรวจนะเว้ย”

“ผมก็จะแจ้งกลับ โทษฐานพาหัวขโมยหนี”

“เฮ้ย!”

“อื้อ ๆ” อมายาร้องปฏิเสธในลำคอ พยายามแกะมือเขาออก สองเท้าก็ยันตัวรถหมายใจจะให้เขาหงายหลัง หัวฟาดพื้นตายไปเลยได้ยิ่งดี แต่เขากลับไม่ไหวติง พลางล้วงบางอย่างออกมาจากใต้เสื้อตัวเอง ทำให้เหมือนดึงมาจากตัวเธอ

“นี่ไง เธอขโมยสร้อยเมียผมมาจากงานเลี้ยง” แสงวาบจากสร้อยเพชรเส้นเขื่องแต่น่าจะเป็นของปลอมในมืออีกข้างของเขาวาบเข้าตา อมายาส่ายหน้าจนคอแทบหัก หากแววตาผิดหวังของลุงคนขับทำให้เธอสิ้นหวังเหมือนกัน

“ลุงจะรีบหนีไปตอนนี้ หรือจะรอให้ตำรวจมา” เขาพลิกดูนาฬิกาข้อมือท่าทางสบาย ๆ แรงต่อต้านของอมายาเท่าแรงมดเอง “อีกสิบนาทีน่าจะมาถึง แน่ ๆ เลยนะ ลุงคงจะถูกกักตัวสอบสวนทั้งคืน เสียโอกาสหาเงินแย่”

“ลุงไม่เกี่ยว ๆ ไปละ ๆ”

“เดี๋ยว” เขมราชเรียกไว้ อีกฝ่ายหันมองหน้าตาตื่น เขาก้มลงหยิบมือถือเธอที่ตกอยู่ที่พักเท้าแล้วพูดต่อ “ไปได้ครับ”

ลุงคนขับหักพวงมาลัยเลี้ยวหลบรถที่ขวางหน้าแล้วหนีไปอย่างรวดเร็ว อมายากระทุ้งศอกเข้าหน้าท้องเขา เขมราชไม่สะทกสะท้าน แถมจ้องกลับด้วยแววตาร้อนแรง เธอก็ไม่ยอมลง มองตอบจนดวงตาเจียนจะถลนออกมาให้ได้ “หมดเวลาแห่งความสุขของเธอแล้ว ออย”

“อื้อ...”

“ไอ้เฟลม รีบไปได้แล้วก่อนพ่อมึงมา” ดนุซึ่งลงมาจากรถตู้คันหน้าตะโกนบอก เขมราชจึงกึ่งลากกึ่งดันเธอไปที่รถ ดนุจับคอเสื้อเพื่อนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลว่า “จำที่กูขอได้ใช่ไหม”

ก่อนเริ่มแผน ดนุขอร้องว่าอย่าทำรุนแรงกับน้องเกินไป ห้ามตบตี ห้ามทำถึงขั้นเลือกตกยางออก

“เออ” เขมราชกระแทกเสียงรับอย่างรำคาญ

อมายาเสมองดนุอย่างต้องการความเห็นใจ พี่นุที่เธอเคยรู้จักจะไม่ทำร้ายเธอเด็ดขาด... แต่พี่นุที่เธอรู้จักก็ภักดีและยินดีเดินตามเขมราชไปจนสุดทางด้วยเช่นกัน และสำหรับเขาบุญคุณต้องมาก่อนสิ่งอื่นเสมอ

อมายาทดท้อในใจเหลือเกิน เธออยากให้มันเป็นฝันร้าย... แต่ไม่ว่าจะคิดทบทวนอีกเท่าไหร่ มันก็ยังเป็นความจริงที่ชวนให้เจ็บปวดหัวใจ ว่าเธอ... ไม่สามารถหนีจากเขมราชได้อีกแล้ว