9.3 ผลที่ตามมา

ทั้งสองเปลี่ยนรถกันตรงนั้น ดนุนิ่งมองรถตู้ของเขมราชขับออกไปด้วยใจที่หนักอึ้ง เขามีความรู้สึกดี ๆ ให้อมายาไม่ต่างจากที่เขมราชเคยมี ความเจ็บปวดที่กัดใจเขาตอนนี้พาให้ต้องระบายลมหายใจหนักหน่วง

“พี่ขอโทษนะคะน้องออย” เขาสงสารอมายาจับใจ แต่บนบ่าเขาแบกไว้ทั้งหน้าที่ และความถูกต้องที่คงค่อย ๆ หายไป เมื่อเทียบกับคำว่าบุญคุณที่ค้ำคอ

อันที่จริงดนุไม่คิดว่าเขมราชจะมาบ้าเอาตอนนี้ด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะงานเลี้ยงบ้า ๆ นี่ น้องก็ยังคงจะปลอดภัยภายใต้ความคุ้มครองของชาวี

เขาเข้าใจที่เขมราชเจ็บแค้น เพื่อนเขาเป็นคนสูญเสีย และน้องทำให้มันเห็นตลอดว่าน้องจงเกลียดจงชังมีนรญา ถึงเขาหวังใจอยากเห็นน้องพิสูจน์ตัวเอง แต่เรื่องพวกนี้ที่น้องทำตอบโต้เขมราช มันก็ยากจะเชื่อว่าน้องบริสุทธิ์

แต่เมื่อเขมราชเลือกจะทำแบบนี้ เขาจำต้องเดินตามอย่างที่เคยสาบานกับใจตัวเอง เพียงแค่อยากรู้เหตุผลว่าทำไมอมายาทำแบบนี้...

หากเหนือสิ่งอื่นใด เขารู้ว่าไอ้เพื่อนบ้าไม่คิดจะเอาน้องถึงตาย

และต่อจากนี้... อมายาก็จะปลอดภัยจากนายนิกรภายใต้เงาของเขมราช จนกว่าเขากับตำรวจจะพบตัวขาล แล้วเอาหลักฐานทั้งหมดมาเล่นงานไอ้นักการเมืองชั่วนั่นได้

เขาจะไม่ยอมให้เวลาเกือบปีที่แฝงตัวอยู่ในคลับนั้นต้องสูญเปล่าเพราะหาตัวขาลไม่เจอหรือปล่อยให้ขาลโดนฆ่าเป็นอันขาด

* * *

“คุณจะพาฉันไปไหน” อมายาเอ่ยถามเสียงสั่น ขยับหนีจนเกือบจะสิงเบาะริมอยู่แล้ว เขามองเธอ รู้สึกเกลียดการแต่งกายของเธอจนอยากทำอะไรสักอย่าง

“บ้านไอ้นิกร”

หัวใจอมายาหล่นวูบ ก่อนพุ่งเข้าไปทุบตีเขาอย่างบ้าคลั่ง

“ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ ไอ้เหี้ย ไอ้สารเลว ไอ้ชาติชั่ว ไอ้สันดานหมา ไอ้...”

“โอ๊ย! หยุดตีนะโว้ย”

“ไม่หยุด!!!” อมายาได้จังหวะใช้เท้าถีบกลางอกเขาตอนที่รถตีโค้งจนเขาเสียการทรงตัว ทำให้เขมราชฉุนจัด กระชากร่างเล็กเข้ามาแล้วฉีกชุดแสนงามที่เหมือนกับชุดที่มีนรญาใส่ตอนตายเกือบทุกตารางนิ้ว

“คุณทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง ยังมีความเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือเปล่า ฮือ ๆ”

“มี แต่กับคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ”

“กรี๊ดดด” เกาะอกหลุดจากเรือนร่างขาวผ่อง เสียงกรีดร้องเปลี่ยนเป็นเสียงร้องไห้ เขมราชระบายอารมณ์แค้นกับชุดนั้น ต่อให้เธอร้องจนขาดใจอยู่ตรงหน้าเขาก็ไม่สน

“อยากเป็นมีนมากนักใช่ไหม หา?”

“ฉันไม่เคยอยากเป็นอีนั่น มีแต่มันที่อยากเป็นฉัน”

“แล้วที่ฉันเห็นนี่มันอะไร” เขาละมือจากเธอ กำเศษชุดขึ้นมา หญิงสาวสะอื้นไห้ ยกมือปิดทรวงอกที่เหลือเพียงซิลิโคนปิดจุกแล้วขยับเป็นท่านอนตะแคงคู้ตัวบนเบาะ

“มันไม่ใช่ความคิดฉัน ฮือ ๆ” ด้วยนี่คือสิ่งที่ชาวีต้องการให้เป็น แต่เธอดันหนีออกมา เลยไม่แคล้วต้องพบชะตากรรมน่าสังเวช

ทั้งที่ควรรู้ว่าชีวิตที่สดใสและแสงสว่างรำไรรออยู่ เพียงแค่เธอยอมให้ชาวีจูบในคืนนั้น... เพียงแค่ทำให้เขาเห็นว่าไม่ได้อาลัยอาวรณ์ผู้ชายคนนี้อีกแล้ว

แต่เธอกลับ... ตัดสินใจผิด ยอมให้เจ้าของเงามืดที่ซุกซ่อนอยู่ในใจมีอิทธิพลยิ่งกว่า แม้จะดูเป็นการตัดสินใจเล็กน้อย แต่มันส่งผลกระทบรุนแรงชนิดที่เธอไม่อาจรับไหว เสียโอกาสมีชีวิตที่ดีไป รวมถึงโอกาสที่จะได้เข้าถึงตัวชาร์ลส์เพื่อจะได้รู้ว่าคืนนั้นมันเกิดอะไรขึ้น แล้วจะโทษใครได้นอกจากตัวเอง...

“อย่ามาโกหก!” เจ้าของเงาดำในดวงใจโพล่งขึ้น เขาฟังคำพูดหลอกลวงของเธอมานักต่อนัก อมายาไม่เคยเรียนรู้ว่าเขาไม่เคยเชื่อ

เธอร้องไห้จนตัวสั่น ภาพสัตว์ร้ายบ้าคลั่งหมายเอาชีวิตซ้อนทับภาพใบหน้าของเขาพาให้หน้ามืดวิงเวียน ยิ่งกับแววตาชิงชังที่จ้องมา ยิ่งทำให้เธออยากหายไปจากตรงนี้

“ฉันไม่ได้โกหก แค่คุณเชื่อฉันบ้างไม่ได้เลยเหรอ ให้โอกาสฉันสักครั้งได้ไหม” โอกาสที่เธอจะได้พิสูจน์ตัวเอง แต่ยิ่งพูดมันก็ยิ่งแย่

คิดแล้วปวดหนึบในอกอย่างอธิบายไม่ถูก ปล่อยให้เขมราชแกะสองมือออกแล้วกดไว้กับเบาะ น้ำตาก็รินไหลไม่ขาดสาย

“โอกาสสำหรับฆาตกรอย่างเธอน่ะเหรอ มันไม่มีหรอก แต่ว่านะ ฉันพูดเล่นหรอกที่บอกจะเอาเธอไปให้ไอ้นิกร เพราะเดี๋ยวเธอก็ใช้มารยาหลอกมันให้ช่วยเธออีก”

“แล้วจะพาฉันมาทำไม”

“ฉันอยากทำให้เธอไม่เหลือใคร ให้ทุกคนรังเกียจและขยะแขยงเธอเหมือนที่ฉันรู้สึก แล้วไม่ต้องคิดจะอ้อนวอนล่ะ เพราะมันไม่ได้ผล”

“ฆ่าฉันเลยสิ มันจะได้จบ ๆ”

“ไม่หรอก” เขาแสยะยิ้มเหี้ยม “ฉันไม่ใช่ฆาตกรอย่างเธอ แต่ฉันมีวิธีที่ดีกว่านั้น”

“คุณแม่งเลวเหี้ย ๆ โคตรจะอคติจนตามืดบอด ฉันจะรอวันที่คุณจะต้องเจ็บปวดกับการกระทำของตัวเอง ฉันภาวนาให้มันมาถึงอยู่ทุกวัน เหมือนที่เมียคุณก็ได้รับกรรมที่มันก่อ”

“ออย!”

“เอาสิ ทนไม่ไหวก็ฆ่าเลย” อย่างน้อยนี่ก็เป็นสิ่งที่เธอได้เปรียบ เพราะเขาทำไม่ได้

โทสะพาให้เขมราชขบฟันจนกรามขึ้นสันนูน แต่เมื่อนึกอะไรขึ้นได้ มุมปากหยักก็กระตุกยิ้ม ความเคลือบแคลงหวาดหวั่นพลันฉาบฉายในแววตาเธอ

“เธอตายไม่ได้หรอก เพราะย่าเธอต้องการเธอ”

หัวใจที่คล้ายจะหยุดเต้นเจ็บหนึบเหมือนมีใครบีบ อมายาจ้องเขาตาแข็ง หากก็ไม่อาจห้ามน้ำตาที่ไหลมาสำทับของเดิม

“อย่าเอาย่าฉันเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องนี้”

เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน จ้องเขาตาเขม็ง ย่าเป็นคนเดียวที่เธอเหลืออยู่ ถ้ามีใครทำให้ท่านต้องเจ็บปวด เธอก็พร้อมแลกทั้งชีวิตปกป้องท่าน

เขมราชรวบมือเธอไว้เหนือศีรษะพลางหัวเราะหึ แต่แววตากลับไม่สะท้าน ช่างเลือดเย็นเหลือเกิน

“ก็ขึ้นอยู่กับว่าเธอจะเชื่อฟังฉันแค่ไหน” หลังมือเขาไล้ไปตามกรอบหน้าชื้นเหงื่อ

อมายาสะบัดหนีอย่างรังเกียจ คะเนอนาคตอันใกล้ได้ว่าต้องเลวร้ายเหมือนตกนรกหมกไหม้ ทำให้หัวใจเธอแทบจะหยุดเต้น...

เป็นอีกครั้งที่รู้สึกไม่อยากมีชีวิตอีกต่อไป ถ้าเธอตายไปเสียได้ทุกอย่างก็คงจบ แต่เมื่อตายไม่ได้ก็ต้องกัดฟันสู้ แม้ไม่รู้ว่าต้องเจอกับอะไรบ้างก็ตาม

เขมราชใช้เทปมัดมือมัดเท้าและปิดปากเธอเสีย ก่อนหยิบบุหรี่ที่เลิกไปตั้งแต่คบกับเจ้าหล่อนขึ้นมาสูบ อมายาเคยบอกเขา เธอไม่ชอบมัน... ถึงแรกได้กลิ่นจะทำให้กระปรี้กระเปร่าได้ แต่นานไปมันชวนให้แน่นหน้าอก

แต่ตอนนี้เขาจะทำทุกอย่างที่นังฆาตกรอย่างเธอเกลียด

เขาเหลือบเห็นคนขับรถปรับกระจกมองหลังเพื่อมองอมายาซึ่งเกือบจะเปลือย ทำให้นึกได้ว่าตรงนี้ไม่ได้มีแค่เขากับเธอ เขมราชอดไม่ได้ที่จะตบหัวมันเต็มแรง ทั้งที่ปกติเขาไม่ใช่คนชอบลงมือกับลูกน้อง

“นะ... นาย” คนขับรถที่หัวแทบหลุดแถมเกือบประคองรถไม่อยู่ยกมือลูบหัวทำตาหลุกหลิกยามสบตากับเงาสะท้อนของเจ้านายที่เยี่ยมหน้าเข้ามาในรัศมีกระจก

สายตาเขมราชไม่หวั่นไหวสักนิดทั้งที่รถเกือบคว่ำไปแล้ว

“มองหาพระแสงอะไร”

“เอ่อ... ผม”

“เก็บตาไปมองของเมียที่บ้าน”

“ขอ... ขอโทษครับ”

หลังจากนั้นเขมราชก็หันไปคว้าผ้าห่มผืนบางข้างหลังมาห่มให้

อมายาไม่ได้ซาบซึ้ง ตรงข้ามเธอไม่เข้าใจ เมื่อกี้เขาเกือบจะข่มขืนเธอต่อหน้าคนของเขาด้วยซ้ำ นี่จะมาสนใจอะไรกับที่พวกมันมองเรือนร่างเธอ

ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ... แต่น้ำตามันไหลไม่เคยหยุดจนเปียกชุ่มผ้าห่มเนื้อดี

เขมราชไม่อาจทนกับดวงตาที่มีน้ำไหลออกมาเหมือนตาน้ำธรรมชาติคู่นั้น มันทำให้เขาหวั่นใจ... กลัวตัวเองจะเปลี่ยนใจเข้าจนได้ เลยหาถุงพลาสติกแบบทึบคลุมศีรษะเธอไว้เสียตลอดทาง อมายาสะอื้นจนหมดแรงหลับไป ทั้งที่อยากตื่นตลอดเพราะกลัวเขาทำอะไรที่เธอไม่รู้