9.1 ผลที่ตามมา

เสียงแจ้งเตือนจากกรุ๊ปสนทนาที่ตั้งไว้เฉพาะกลุ่มของเพื่อนดังรบกวนเขมราชตั้งแต่บ่ายจนถึงค่ำ จนชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะเปิดดู

หัวข้อวันนี้เริ่มจากเหล่าสาว ๆ พูดคุยกันเรื่องปาร์ตี้สละโสดของชาวีซึ่งกดออกจากกลุ่มไปตั้งแต่ที่รู้ว่าเขาคบกับมีนรญา แวบหนึ่งเขมราชรู้สึกใจหาย...

งานแต่งงานของเธอใกล้เข้ามาแล้ว...

ไม่แน่อิทธิพลของครอบครัวชาวีอาจทำให้เธอหลุดคดีได้ เหมือนที่ได้ประกันตัวออกมา ยิ่งบ้านมีนรญาไม่ให้เขายุ่งเกี่ยวกับคดีแล้ว เขาก็หวั่นใจบอกไม่ถูก

เขมราชคิดหาวิธีแก้ไขสถานการณ์ แต่สมาธิเขาก็สลายหายหน ตอนที่เพื่อนคนหนึ่งส่งคลิปงานปาร์ตี้มาในกลุ่ม มีช่วงหนึ่งที่ในคลิปเผยให้เห็นตอนชาวีจูบอมายา นั่นก็นับว่าทำให้เขาขบกรามแน่นได้แล้ว แต่เพราะทุกอย่างในงาน ตั้งแต่แบ็กดร็อป ดอกไม้ โทนงาน กระทั่งธีมการแต่งกายที่เหมือนงานของเขาไม่มีผิดเพี้ยน

ที่สำคัญ... คืนที่เขาจัดงาน มันเป็นคืนที่อมายาฆ่าเมียเขาอย่างเลือดเย็น มันทำให้เขมราชคลั่งเสียยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ เพราะในขณะที่ความเศร้ายังกัดกินใจเขาวันแล้ววันเล่า ฆาตกรมันกลับเริงร่า มีความสุข และกำลังจะแต่งงานสร้างครอบครัว แถมเย้ยหยันเขาด้วยวิธีนี้

เขาปามือถือกระแทกผนัง เฉียดศีรษะดนุที่เข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของเขาแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ ตามปกติแล้วเขมราชจะพักอาศัยกับดนุและคุณป้าที่บ้านของท่าน เพนต์เฮาส์แค่มีไว้สังสรรค์

“ผีตัวไหนสิงมึงอีกวะ ไอ้เฟลม ไอ้...”

คำก่นด่าตามมาเป็นพรวน แต่แขมราชแทบไม่ได้ยิน เพราะในหูมีเพียงเสียงอื้ออึงของอมายาที่บอกว่าจะมีความสุขจนเขาอิจฉา

เขมราชอยากฆ่าเธอให้ตายคามือ อยากทำลายเธอให้แหลกลาญตรงหน้า แต่ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ เลยหันไปกวาดของบนโต๊ะทำงาน เอกสารปลิวว่อน เครื่องใช้สำนักงานกระจัดกระจาย พอไม่หนำใจเขาก็ยกคอมพิวเตอร์ทุ่มกับพื้น กระทืบซ้ำจนพังยับ

“เหี้ยเอ๊ย!”

พ่นคำหยาบดังลั่นตอนพลิกโต๊ะทำงานให้หงาย ดนุยืนกอดอกมอง ไม่บ่อยนักที่จะเห็นมันเป็นแบบนี้ ครั้งล่าสุดก็คือตอนมีนรญาตาย คงมีเรื่องที่ทำให้มันสะเทือนใจ ดนุจึงไม่ได้เข้าห้าม ด้วยยังไม่พร้อมจะเจ็บตัว ยิ่งในมือมันมีสิ่งของอยู่ด้วยเขาเลยไม่ขอเสี่ยง

ดนุ ชาวี และเขมราชเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ชั้นประถมศึกษา แต่อุปนิสัยแตกต่างกันสิ้นเชิง

เขมราชเป็นเหมือนไฟ ดุเดือด บ้าคลั่ง และร้อนแรงจนเผาผลาญทุกอย่างที่อยู่รอบตัว ชาวีเป็นเหมือนท้องทะเล ลึกลับ คาดเดายากบางครั้งเงียบสงบ บางครั้งก็แปรปรวนจนใครก็ไม่อาจต้านทานไหว ส่วนดนุ เป็นดั่งผืนดินที่อบอุ่น หนักแน่น กว้างใหญ่ และมั่นคง แต่เพราะแบบนั้น... ทุกครั้งที่มันสองตัวตีกัน เขาจะมีหน้าที่ห้าม ซึ่งก็ต้องเจ็บตัวร่ำไป

แต่พอแม่งถึงคราวแตกหัก ดนุก็เลือกข้างโดยอัตโนมัติเพราะเขมราชเป็นมากกว่าเพื่อน แต่คือหลานของผู้มีพระคุณ

เป็นเจ้านาย เป็นเจ้าชีวิต และเป็นครอบครัวเดียวที่เขาเหลืออยู่...

“เลิกบ้าซะทีเฟลม” จวบจนมีเสียงประกาศิตของคุณป้าแขไขดังขึ้น นั่นแหละเขมราชถึงจะสงบลง

ไม่ว่าไอ้เขมราชจะร้ายกาจกับใครต่อใคร แต่กับคุณป้าที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ประเคนทุกอย่างให้เพียงแค่เขาเอ่ยปากว่าอยากได้ เขากลับเกรงใจและนอบน้อม ไม่เคยแม้แต่จะขึ้นเสียงด้วยซ้ำ

“ขอโทษครับคุณป้า”

“ออกไปสงบสติอารมณ์ข้างนอก” คุณแขไขสั่ง หลานชายถอนหายใจระบายอารมณ์คุกรุ่นแล้วค้อมศีรษะเดินผ่านหน้าท่านออกไป

แขไขมองดนุอย่างตำหนิ ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มแหยแล้วตามออกไปดูเขมราช หนนี้ถ้ามันจะพังของในบ้านอีก เขาคงจะต้องห้ามแล้ว ไม่งั้นคงซวยแหง ๆ หลังจากนั้นคุณแขไขถึงได้เรียกแม่บ้านเข้ามาเก็บกวาด

พอได้ออกมาสูดอากาศ แทนที่จะสงบลง เขมราชกลับอยากทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า หากก็ต้องข่มอารมณ์ไว้เพราะเกรงจะทำให้คุณป้าไม่พอใจอีก แต่หากเขาไม่ทำอะไรสักอย่าง เขาอาจจะต้องขาดใจตายอยู่ตรงนี้

“ไอ้นุ”

“ว่า?” ดนุก้าวเข้าไปใกล้เพื่อน ไม่มีอะไรอยู่ในมือมันแล้ว ต่อให้มันโมโหเป็นบ้า ก็ทำเขาเจ็บตัวไม่ได้

“วันนี้กูจะต้องขัดขวางความสุขของยัยนั่นให้ได้” ในเมื่อความเจ็บปวดจากการสูญเสียแม่ ไม่ได้ทำให้อมายาเข้าใจอะไรเลย แล้วยังตอบโต้ด้วยวิธีสิ้นคิดแบบนี้ เขาก็จะใช้วิธีสิ้นคิดกับเธอเหมือนกัน แต่สาบานได้ว่ามันจะทำให้เธอทรมานที่สุด

“ยัยคนไหนวะ”

“ไอ้นุ!!!” เขมราชหวดแข้งเต็มเหนี่ยว หมายใจจะเอาไอ้เพื่อนบ้าให้ล้ม แต่ดนุก็ไว ถีบหน้าแข้งไอ้หมาดุกลับไป แล้วก็คิดออกพอดีว่ามันหมายถึงใคร

“น้องออยเหรอ?”

“เออ” เขมราชรับห้วน ๆ “...แล้วกูก็มีเรื่องให้มึงช่วย”

ดนุสังหรณ์ใจว่าจะเป็นเรื่องไม่ดี

“ถ้าเป็นเรื่องเลว ๆ กูไม่ทำนะเว้ย”

“กูสั่ง!”

“ไอ้เฟลม ถือว่ากูขอ...” ดนุครวญเสียงอ่อน หวังให้เพื่อนเห็นใจว่าเขาไม่อยากทำเรื่องสกปรก แต่แววตาเขมราชกลับไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย

“กูบอกว่าเป็นคำสั่ง!”

คำขาดของเขมราชทำให้ดนุเผลอกัดฟันแน่น จ้องมองเพื่อนรักด้วยแววตาอ่อนใจ แต่เขาทำอะไรไม่ได้แล้ว ถึงไม่อยากให้เพื่อนจมปรักกับความแค้น เช่นเดียวกับไม่อยากให้เขาทำร้ายอมายา แต่ถ้ามันเป็น ‘คำสั่ง’ เขาก็ต้องทำในฐานะ ‘หมารับใช้’ ที่มอบทั้งชีวิตให้คนบ้านนี้ไปหมด

* * *

ภายหลังจากอดทนเก็บความขมขื่นมาตลอดคืน แถมต้องปั้นหน้าเป็นเจ้าภาพที่ดีแม้ไม่มีแขกสักคนอยากคุยกับ ‘เจ้าสาวฆาตกร’ อมายาก็ป้องปากตะโกนบอกเขาแข่งกับเสียงเพลงสุดเหวี่ยง

“ออยยืนไม่ไหวแล้วค่ะพี่แชมป์”

“เป็นอะไรเหรอคะ” คนที่เมาได้ที่จนต้องใช้อมายาเป็นหลักยึดก้มลงถาม คืนนี้ชาวีไม่ปล่อยเธอห่างกายแม้เพียงเสี้ยวนาที

“ออยเมื่อยเท้า ใส่ส้นสูง” เธอกระดกส้นเท้าขึ้นมานวดเบา ๆ

“พี่พาน้องออยไปพักดีกว่าค่ะ”

“ไม่เป็นไร ออยไปเองได้ พี่อยู่กับเพื่อน ๆ เถอะ”

“พี่จะพาไป” เขารั้งเอวบางเข้าไปจนแทบไม่มีช่องว่าง “อย่ามาห้าม”

ว่าแล้วก็โอบไหล่ว่าที่เจ้าสาวเดินโซเซไปยังห้องรับรอง อมายารู้ว่าเขาต้องการอะไรแต่ก็ไม่วายหวั่นใจ

ภายในห้องรับรองวีไอพีของคลับแห่งนี้ อัดแน่นด้วยความทรงจำน่าหวาดหวั่นที่นิกรทำร้ายเธอ และอมายาหวนนึกถึงยามที่แม่ปกป้องจนตัวเองเจ็บแทน พลันน้ำตาก็รื้นขอบตา

“น้องออย” เสียงเรียกและสัมผัสคุกคามของชาวีที่ดึงเธอเข้าไปกอดทำให้คนที่ลืมคิดหาทางแก้ไขสถานการณ์หลุดจากภวังค์ ต้องใช้กำลังทั้งหมดต่อต้านยามที่เขาจะจูบ

“เป็นของพี่นะคะ”

“ตั้งสติก่อนสิ พี่เมามากแล้วนะ” เป็นคนอื่นอมายาด่าเปิดเปิงไปแล้ว แต่เพราะเป็นชาวีเธอถึงได้เกรงใจ

เธอรู้อยู่แล้ว อย่างไรเธอก็คงต้องเป็นของเขา แต่ไม่ใช่ในสภาพที่เขาเมาเหมือนหมา เพราะเธออยากให้เขาทำมันลงไปอย่างมีสติ และตื่นมาจำทุกอย่างที่ทำร่วมกันได้ แค่อยากให้มันแตกต่างจากผู้ชายคนนั้น... ที่แม้จะเอ่ยชื่อต่อหน้าเขาเธอยังไม่กล้า

“พี่ไม่ได้เมา” ปากชื้นแฉะจูบพรมไปทั่วใบหน้า อมายาสะบัดหนีสุดกำลัง พอเธอผลักออก เขาก็ดึงเข้าไปใกล้ ครั้งแล้วครั้งเล่า... จนแขนตีกันพัลวัน

“อย่านะพี่แชมป์”

“เดี๋ยวแต่งไปเราก็ต้องทำแบบนี้กันอยู่ดี”

“แต่ตอนนี้ยังไม่ได้แต่งนี่คะ”

“แล้วที่ยอมให้พี่จูบ กับที่ชวนพี่เข้าห้องแบบนี้หมายความว่าไง... ถ้าไม่อยากนอนกับพี่แล้วทำให้พี่เข้าใจผิดเพื่ออะไร คิดจะปั่นหัวพี่ไปวัน ๆ แค่นั้นเหรอคะที่น้องออยเก่ง”

อมายาส่ายหน้าน้ำตานอง

ใช่... เธอจูบเขา แต่ก็เพื่อให้เขามั่นใจว่าต่อจากนี้เธอจะเป็นของเขา เพื่อตอบแทนความรู้สึกที่เขามีให้

“ไม่ใช่ค่ะ ยังไงออยก็จะเป็นเมียพี่อยู่แล้ว แต่ออยแค่อยากให้พี่สร่างเมาก่อน แล้วเราค่อยทำ”

“กับไอ้เฟลมไม่เห็นจะต้องรอ” พอพูดชื่อนี้ โทสะของชาวีก็เพิ่มขึ้นทีละน้อย เขารวบสองแขนเธอแล้วบีบแรง “หรือชอบแบบรุนแรง ดุเด็ดถึงใจแบบที่มันทำให้”

“ไม่ชอบ โอ๊ย พี่แชมป์ ออยเจ็บ ปล่อยออยนะ!”

“เลือกเอาค่ะ จะยอมนอนกับพี่ หรือจะไปอยู่กับมัน”

เธอจ้องมองเขาด้วยแววตาผิดหวัง... ไม่คิดว่าชาวีจะทำกับเธอแบบนี้อีกคน เขาทั้งเลือดเย็นและป่าเถื่อน ไม่ต่างจากเขมราชกับนิกรเลยสักนิด

ชาวีมองเธอ ทั้งแววตาแบบนี้ ทั้งท่าทีขัดขืนทำให้เขาปวดหนึบในใจ

ชั่วชีวิตเขาอยากได้อะไรก็ต้องได้ ผู้หญิงหลายคนพร้อมจะเป็นของเขา ถึงขั้นยอมทิ้งศักดิ์ศรีตัวเองไว้แทบเท้า

แต่กับเธอ... อมายา เธอเหมือนของที่เขาไม่เคยเอื้อมถึง ทั้งที่อยู่ใกล้กันแค่นี้ ทั้งที่เธอควรรักเขามากกว่าผู้ชายคนไหนแท้ ๆ

อย่างไรเขาก็ไม่อาจปล่อยเธอไปได้อีกแล้ว สุดท้ายชาวีก็สวมกอดใต้รักแร้เธอ ซบใบหน้ากับทรวงอกอวบอิ่ม น้ำหนักมหาศาลของเขายังโถมเข้ามา ดันเธอไปจนหลังชนฝา ในหัวนึกถึงแต่ภาพเตียงยับยู่ยี่ที่เขาเจออมายาหลังเสร็จสมกับเขมราช ไหนจะภาพร่องรอยตามเนื้อตัวเธอในคืนนั้น