4 - ตามแอบสืบ

4 - ตามแอบสืบ

ยิ่งใกล้งานวันยี่เป็งยิ่งวุ่นวาย ดวงฤทัยเตรียมผ้าไหมจำนวนหนึ่งและแผ่นพับโฆษณาเพื่อเตรียมไปนำเสนอโรงแรมหลายที่ซึ่งเธอติดต่อไว้ล่วงหน้า แล้วยังช่วยชาวบ้านเตรียมทำโคมขนาดยักษ์รูปกระทงสูงราวสองเมตรที่จะยกขึ้นตั้งบนรถกระบะของผู้ใหญ่บ้าน โดยเมื่อถึงเวลางานเธอต้องขึ้นไปนั่งอยู่ข้างในด้วยชุดไทยล้านนา

“ดวง ลูกจะเข้าเมืองวันไหนลูก”

“เย็นนี้เลยค่ะคุณแม่ ไม่อยากให้ถึงค่ำนักคงออกสักราวบ่ายสี่โมง ไปถึงพระอาทิตย์คงยังไม่ตกดิน”

“งั้นลูกเอาน้ำพริกหนุ่มกับผักสดติดไปสักหน่อยนะลูก ไปฝากแม่อุ๊ยคำ”

“ค่ะ เออ คุณแม่คะ รอบนี้ดวงอาจไปนานหน่อยนะคะ ต้องไปคุยงานกับโรงแรมเรื่องขอเข้าร่วมการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ และอาจต้องไปสมาคมการท่องเที่ยวการโรงแรมของจังหวัดด้วยค่ะ”

“อ้อ ไม่งั้นลูกเอาน้ำพริกไปฝากบ้านพ่อเลี้ยงนฤเบศร์ด้วยสิลูก”

ดวงฤทัยส่ายหน้ายิ้มอ่อนให้แม่ดวงใจก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

“ลูกว่าอย่าดีกว่าค่ะคุณแม่ ยิ่งดวงกำลังจะขึ้นรถแห่ ทางบ้านสินธุคงไม่ยอม เผลอ ๆ จะมาอาลวาดถึงคุ้มเลยค่ะ”

“ตามใจ งั้นลูกเก็บเสื้อผ้าเถอะจ๊ะ แม่ไม่กวนแล้ว”

ดวงฤทัยเปิดกระเป๋าใบใหญ่เตรียมเสื้อผ้าสำหรับทำงาน และเผื่อชุดออกงานไปสักชุด ส่วนเครื่องประดับเอาไปไม่มาก แต่ไม่ลืมหยิบชุดสร้อยทับทิมสยามชุดใหญ่ที่พ่อเลี้ยงนฤนารทให้เป็นสินสอด ซึ่งเป็นสินสอดเดียวที่เล็ดรอดมาถึงมือเธอ เพราะนอกเหนือจากนั้นทางบ้านใหญ่เก็บกลับไปจนหมด และเธอคาดว่าคงไม่มีหลงเหลือแล้ว

ที่คุ้มเจ้าจอมอินเธอมีแม่อุ๊ยคำ ป้ออุ๊ยเจียม สองสามีภรรยาอายุราวหกสิบปีแต่ยังสุขภาพแข็งแรง และหลานสาวที่ลูกของแม่อุ๊ยป้ออุ๊ยทิ้งไว้ให้เรียนหนังสือที่ในเมือง คอยช่วยดูแลคุ้ม

“ดวง! กระเป๋าใบใหญ่ขนาดนี้ ลูกจะไปนานเหรอลูก”

เสียงแม่เอ่ยทักขึ้นเมื่อมองกระเป๋าใบใหญ่ของดวงฤทัย เธอยิ้มบางเบาให้แม่ดวงใจยื่นมือไปหยิบถุงใส่น้ำพริกหนุ่ม

“ดวงไม่รู้ว่างานที่ตั้งใจไปเจรจาจะสำเร็จเมื่อไรค่ะคุณแม่ ถ้าเผื่อโรงแรมที่ทำดวงหมายตาไว้ไม่เอาด้วย ดวงคงต้องไปที่อื่นค่ะ อีกอย่างดวงขึ้นรถแห่แบบนี้คนในเมืองก็คงเห็นแล้วว่าดวงอยู่ในเมือง ดวงก็เลยเตรียมชุดงานกลางคืนไปบ้างเผื่อมีนัดกินเลี้ยงกับผู้หลักผู้ใหญ่”

“อืม ระวังตัวด้วยนะลูก ถ้ายังไงไปไหนก็ชวนหนูแก้วไปด้วย”

“ว่าจะโทรไปหาเหมือนกันค่ะ แต่ไม่รู้ว่าแก้วจะว่างหรือเปล่า ดวงไปก่อนนะคะคุณแม่”

ดวงใจเดินไปส่งลูกช่วยยกกระเป๋าขึ้นรถกระบะตอนเดียวคันกลางเก่ากลางใหม่ที่เหมาะสมสำหรับใช้เดินทางเข้ามาในหุบเขา ถนนเข้ามายังหม่อนไหมแม้ว่าไม่ลึกมากนักจากถนนใหญ่ แต่ค่อนข้างชันและคดเคี้ยวในบางช่วง จึงจำเป็นต้องใช้รถที่สมบุกสมบัน

ลูกสาวของเธอยอมแต่งงานกับพ่อเลี้ยงนฤนารทเพียงเพราะต้องการหนีไปจากคุ้มเวียงอินที่เริ่มระรานมากขึ้น  ยิ่งตัวชุมแสงเองจากเดิมเคยดีมาตลอดกลับกลายมาทวงบุญคุณทุกวัน จะให้คุณยายเฟื่อนและเธอย้ายออกจนดวงฤทัยจำต้องยอมตกลง

พ่อเลี้ยงนฤนารทถือว่าเป็นคนดีพอสมควร เขาไม่เคยข่มเหงรังแกลูกสาวของเธอ ซ้ำยังให้เกียรติตลอดเวลาที่แต่งงานกันมาเจ็ดปี เธอรู้ว่าลูกสาวของเธอต้องการอิสระและพ่อเลี้ยงยินยอมให้อิสระนั่นแกดวงฤทัย ลูกสาวเธอได้เรียนต่อในมหาวิทยาลัยเอกชนจนจบปริญญาตรีในสาขาภาษาศาสตร์ วันรับปริญญาคุณยายเฟื่อนยังมีชีวิตอยู่ทันได้เห็นความสำเร็จของหลานสาวเพียงคนเดียว

อีกเดือนกว่าก็ครบหนึ่งปีที่พ่อเลี้ยงนฤนารทจากไป ดวงฤทัยเองจะเป็นอิสระจากการไว้ทุกข์มานานพอสมควรแล้ว คนเป็นแม่พลันนึกถึงเรื่องเก่า เธอจำได้ว่าลูกสาวของเธอเคยมีชายหนุ่มมาติดพันสักพักแล้วก็หายไป ในครานั้นลูกสาวเธอดูสดชื่นและดวงตาบ่งบอกว่ากำลังมีความรัก

น่าเสียดายที่ลูกสาวของเธอเลยผ่านช่วงชีวิตวัยรุ่นไปกับการดูแลพ่อเลี้ยงนฤนารท เธอหวังแต่เพียงว่าดวงฤทัยจะยอมมองผู้ชายคนใหม่และยอมให้ตัวเองมีความรักเสียที

“พ่อเลี้ยง”

คิ้วเข้มเฉียงขึ้นดั่งกระบี่ขมวดเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทำงานเมื่อคนสนิทที่เป็นดั่งบอดี้การ์ดและเพื่อนเอ่ยเรียก

“แสงทัด เมื่อไรนายจะเลิกเรียกฉันแบบนั้นเสียที”

ชายหนุ่มร่างใหญ่สันทัดแต่ไม่สูงมากนัก ผิวขาวตาตี๋หน้าเหลี่ยม ดูเพียงผิวเผินก็ทราบว่าเป็นชนชาติไทใหญ่ที่มาอาศัยอยู่ทางภาคเหนือของประเทศไทย นั่งลงตรงข้ามพร้อมใบหน้ายิ้มกริ่ม

“เรียกให้ชินปาก เวลาอยู่ต่อหน้าคนจะได้ไม่เผลอหลุด”

“มีอะไรคืบหน้าบ้าง”

เหนือหัวปิดแฟ้มเอกสารเสนอราคาซื้อคุ้มเวียงอินที่เลขานุการอริสราแจกแจงรายละเอียดเสียยิบ ขนาดราคาอ่างปูนลายโบราณสำหรับล้างเท้าหน้าบันไดยังแจงมาด้วย

“ฟาร์มหม่อนไหมสินธุอยู่ห่างออกไปทางดอยอินทนนท์แค่ยี่สิบกว่ากิโล แต่ทางเข้าต้องลงไปในหุบเขา ชื่อหมู่บ้านห้วยแตง เรียกตามห้วยที่ไหลลงมาจากดอย”

แสงทัดยื่นซองสีน้ำตาลในมือเลื่อนไปกลางโต๊ะพยักหน้าให้เหนือหัวเปิดออกดู ชายหนุ่มร่างสูงกว่าผิวเข้มหยิบซองเปิดออก มีรูปพิมพ์สีขนาดเท่ากระดาษเอกสารหลายใบ

“ไม่ได้ส่งให้ทางโทรศัพท์ เพราะคิดว่านายอาจอยากดูแบบนี้มากกว่า”

เหนือหัวเหลือบตามองแสงทัดเมื่อบอดี้การ์ดอธิบายก่อนหลุบตามองภาพถ่ายพิมพ์กระดาษอาร์ตมัน เป็นรูปฟาร์มหม่อนไหมไม่เก่ามากและได้รับการดูแลรักษาอย่างดี สภาพภายในฟาร์มปลูกหม่อนและมีโรงทอผ้า

มือแกร่งชะงักไปเมื่อมาถึงรูปสุดท้าย ภาพดวงฤทัยยืนกำกับแม่อุ๊ยนิ้วมือชี้ไปที่กี่ทอผ้า เธอสวมชุดง่าย ๆ ด้วยกางเกงขายาวสีเข้มสำหรับทำงาน ส่วนท่อนบนเป็นเสื้อผ้าฝ้ายพื้นเมืองสีอ่อน รวบมวยผมอย่างที่เขาเคยเห็นยามเจอกันครั้งแรก มันดำและดกหนา

แม้ว่าเขาเห็นเพียงเสี้ยวด้านข้างแต่ดวงหน้านั่นงดงามยิ่งกว่าที่เขาจำได้ สาววัยสิบแปดหายไปกลายเป็นสาวสะพรั่งมั่นใจในตัวเอง มีบุคลิกผู้นำและปรากฎร่องรอยประสบการณ์บนใบหน้า

“ทำไมนายถึงอยากให้สืบเรื่องแม่เลี้ยงดวงฤทัย นายชอบเธอ?”

เหนือหัวเลื่อนรูปกลับเข้าซองตามเดิมแล้วใส่ไว้ในลิ้นชักล่างสำหรับเก็บของส่วนตัว มือล้วงหยิบบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งตัวแล้วโยนซองบุหรี่ให้แสงทัด

แชะ!! สูด!!

คนที่นั่งหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ยกขาขวาไขว่ห้างทับบนขาซ้ายพ่นควันขาวสายตายังจ้องเพื่อนรักที่ทำเช่นเดียวกับเขา

“มันเป็นเรื่องอดีตที่ฉันไม่เคยได้ ก็แค่นั้น”

“ซี้ด!! ไม่ล่ะมั้งเหนือ จากที่ให้ทั้งฉันและอาริสราไปสืบ ดูท่านายกำลังจริงจัง เขาเป็นแม่หม้ายเนื้อหอมของเมืองนี้ นายอาจต้องลงแรงมากหน่อย”

เหนือหัวหรี่ตาลงเอื้อมมือเคาะขี้บุหรี่ลงจานรอง ทั้งเขาและแสงทัดไม่เคยห่วงเรื่องภาพลักษณ์ของตัวเอง ตอนนี้เขานั่งอยู่ในห้องทำงานชั้นสี่ของโรงแรมชื่อดังที่เพิ่งเข้ามาซื้อกิจการหลายเดือนก่อน

“มีใครบ้าง”

แสงทัดค่อยยิ้มหยันมุมปาก เพ่งมองเหนือหัวที่ยังนั่งหน้านิ่งทั้งที่ใจเพื่อนรักคงกำลังรุ่มร้อน

“มีผู้ชายชื่อกานต์แก้ว เป็นพี่ชายของเพื่อนแม่เลี้ยง”

“คนนี้ฉันรู้จัก ไม่น่ากลัวเท่าไร”

เหนือหัวไพล่นึกไปถึงผู้ชายหน้าจืดเมื่อเจ็ดปีก่อน พี่ชายของแก้วนภา เขาเคยเจออยู่สองสามครั้งในซอยตอนไปหาดวงฤทัยที่คุ้มเจ้าจอมอิน

“อีกคนเป็นลูกเลี้ยง ฮ่า ฮ่า นายได้ยินไม่ผิด นฤเบศร์เองก็ชอบแม่เลี้ยงตัวเอง พยายามตามตื้อหลังจากที่พ่อเลี้ยงเสียชีวิตลงไม่นาน แต่แม่เลี้ยงยังไม่เล่นด้วย แต่ของอย่างนี้มันไม่แน่นอนหรอก ผู้หญิงขาดเรื่องอย่างว่านาน ๆ ไม่ได้”

“โอ๊ย!! ไอ้ห่าเหนือหัว”

พูดไม่ทันขาดคำเหนือหัวหยิบซิบโปขว้างออกไปโดนตัวของแสงทัดอย่างแรงด้วยความโมโห

“พูดอะไรระวังปาก!”

“เออ! รู้แล้วว่าหวง ต่อไปจะไม่พูดแบบนี้อีก”

“เย็นนี้เตรียมไปงานยี่เป็งด้วย มารับฉันก่อนห้าโมงเย็น”

แสงทัดยกมือวันทยหัตถ์แล้วบี้ดับบุหรี่ ก่อนลุกขึ้นเดินออกจากห้อง ปล่อยให้เจ้านายหนุ่มนั่งคิดวางแผนการในใจอยู่คนเดียว

นฤเบศร์

เสียงทุ้มพึมพำ มองนิ้วของตัวเองที่เคาะขอบโต๊ะอย่างใช้ความคิด ผู้ชายคนนี้เป็นเพื่อนเขา เพียงแต่แสงทัดไม่รู้ ถ้าเกิดนฤเบศร์ชอบดวงฤทัยจริง  เขาคงต้องยอมแตกหักกับเพื่อนคนนี้