5- ยี่เป็ง

5- ยี่เป็ง

เสียงเพลงพื้นเมืองชาวเหนือดังกังวาลไปตลอดทั้งสายบนถนนหลักสำคัญของเมือง บรรดานักท่องเที่ยวขึ้นเหนือมาเที่ยวงานนี้โดยเฉพาะ เพื่อสัมผัสถึงกลิ่นอายวัฒนธรรมบรรยากาศงานยี่เป็งแบบพื้นเมืองเหนือ

ขณะที่รถของหมู่บ้านห้วยแตงและฟาร์มหม่อนไหมสินธุแล่นผ่านก่อให้เกิดเสียงฮือฮาตลอดทั้งสายเมื่อมองขึ้นไปยังบนรถประดับด้วยโคมทำจากผ้าและกระดาษสารูปดอกบัวสีขาว มีแม่หญิงงดงามยิ่งนั่งอยู่ตรงกลางส่งยิ้มไปโดยรอบ

รูปร่างอรชรอ้อนแอ้นแต่มีน้ำมีนวล สวมใส่ชุดแม่หญิงล้านนาโบราณผูกอกสีแดงเลือดหมู นุ่งผ้าซิ่นสีแดงเข้มคาดเข็มขัดทอง มวยผมขึ้นสูงไม่ได้ประดับสิ่งใดนอกจากปิ่นโบราณทำจากทับทิมเข้าชุดกับสร้อยคอและรัดแขนฉลุลายประดับทับทิมสีแดงเช่นกัน แม้มองจากที่ไกลยังพอมองออกว่าเป็นชุดเครื่องประดับโบราณล้ำค่า

เสียงผู้คนด้านล่างยังฮือฮาผิดไปจากสาวร่างเล็กบนรถประดับโคม ตอนนี้ดวงฤทัยแสบตาและคอแห้งแต่ยังต้องส่งยิ้มออกมาจนสุด เธอนั่งอยู่บนรถกระบะดัดแปลงตกแต่งโคมประทีปเป็นเวลาเกือบชั่วโมงแล้ว เธอสู้อดทนทั้งจากอารมณ์หงุดหงิดเพราะความหิว และต้องละความหยิ่งทะนงทนนั่งให้คนทั่วเมืองยืนชมความงาม แต่ทั้งหมดที่เธอทำก็เพื่อฟาร์มหม่อนไหมสินธุ เธอต้องการฟื้นมันขึ้นอีกครั้งและใช้ฟาร์มแห่งนั้นเลี้ยงชีพ

ดวงตาหวานซึ้งกลมมองลงไปยังข้างทาง แต่มองแทบไม่เห็นเพราะแสงจากโคมบนรถแยงตา เสียงผู้ประกาศกำลังเอ่ยชื่อเธอขณะที่รถของหมู่บ้านห้วยแตงผ่านจุดสำคัญเลี้ยวเข้าสู่งานยี่เป็งกลางเมือง

เฮ้อ! ถึงเสียที

ดวงฤทัยลอบถอนหายใจ ในที่สุดการแห่ขบวนรถโคมยี่เป็งได้สิ้นสุดลงแล้ว ส่วนรถจะยังคงจอดไว้ให้คนถ่ายรูปอีกหนึ่งวัน

“แม่เลี้ยงคะ”

หลิน หลานแม่อุ๊ยคำตะโกนเรียกทำให้ดวงฤทัยรู้ว่าเด็กสาวมายืนรอรับเธอลงจากรถแล้ว เธอยื่นมือออกไปวางบนมือเล็กแล้วก้าวลงบันไดไม้ตีง่าย ๆ

“แม่เลี้ยงเจ้า ทางผู้จัดงานหื้อแม่เลี้ยงไปถ่ายรูปด้วยน่ะเจ้า”

มีเสียงหญิงสาวเอ่ยบอกเธอเมื่อดวงฤทัยรับน้ำดื่มมาจากมือเด็กสาว เธอพยักหน้ารับรู้แล้วเห็นหญิงสาวคนนั้นเดินเลยไปบอกรถคันอื่น ๆ ด้วย

ดวงฤทัยกวาดตามองรอบงานอีกครั้ง มีหญิงสาวสวยจำนวนมากลงจากรถแต่ละคัน แต่ละคนมีป้ายคล้องคอแสดงตัวว่าเป็นผู้เข้าประกวดนางสาวเชียงใหม่ ร่างเล็กในชุดล้านนาโบราณรีบเร่งเดินตามผู้เข้าประกวดเพื่อไปให้ทันถ่ายรูปรวม ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นคนดังของเมือง

“แม่เลี้ยงคะ ทางนี้ค่ะยืนตรงกลางเลยค่ะ วันนี้แม่เลี้ยงงามมากค่ะ เด่นกว่าใคร”

เธอยิ้มให้ผู้พูดซึ่งเธอจำชื่อไม่ได้เสียแล้ว หากแต่จำได้ว่าเคยร่วมงานกันบางครั้งเมื่อตอนที่พ่อเลี้ยงนฤนารทยังมีชีวิตอยู่

“อ้าวพ่อเลี้ยง เพิ่งมาถึงเหรอคะ เชิญถ่ายรูปร่วมกันก่อนนะคะ”

ดวงฤทัยถูกคนดึงไปทางซ้ายทีขวาทีไม่ได้มีปากมีเสียงเอ่ยทักท้วง ได้แต่ยินยอมตามยิ้มกว้างเสมือนว่ายินดีทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ท้องร้องโหยหวน ยิ่งได้กลิ่นอาหารภายในงานยิ่งทำให้ท้องร้องหนักขึ้น

จ๊อก! จ๊อก!

เสียงท้องเธอร้องออกมาดังเสียจนตัวเองยังอาย แต่พยายามยืนเฉยแสร้งว่าเสียงที่ดังไม่ใช่เสียงตน แต่คนข้างเธอคงไม่คิดเช่นนั้น เธอรู้สึกได้เลยว่าไหล่กำยำที่เบียดเธออยู่กระเพื่อมหัวเราะอย่างเสียมารยาท

คนอะไรเสียมารยาท!

ในใจแม่เลี้ยงสาวนึกด่าขรมแต่ปากยังยิ้มตาสู้กล้อง พยายามเบี่ยงตัวออกห่างพลันน้องในงานเอ่ยขึ้น

“เดี๋ยวขอรูปคู่พ่อเลี้ยงกับแม่เลี้ยงหน่อยนะคะ”

ดวงฤทัยขมวดคิ้วเล็กน้อย บรรดาพ่อเลี้ยงที่เธอรู้จักในเชียงใหม่หลายคนไม่ตัวสูงขนาดนี้ แต่ยังไม่ทันหันไปมองเสียงช่างภาพนับเลขให้เตรียมพร้อมถ่ายรูป

“หนึ่ง สอง สาม ครับ ดี ครับ ขออีกรูปครับ พ่อเลี้ยงขยับใกล้อีกนิดครับ สวยครับ ยิ้มนะครับ หนึ่ง สอง สาม ครับ เรียบร้อยแล้วครับ”

คนร่างเล็กรีบขยับตัวออกจนพ้นร่างสูงใหญ่ เสียงท้องร้องยังดังขึ้นเนื่อง ๆ แว่วเสียงคนร้องทักให้พ่อเลี้ยงอยู่ถ่ายรูปคู่กับบรรดานางงาม เธอจึงได้ทีรีบขยับเท้าออกทางหลินที่ยืนรออยู่ แล้วหันกลับไปมอง

กายสาวเหยียดตึงขึ้นราวคันธนูเมื่อมองเห็นพ่อเลี้ยง ดวงตาคมกริบดุดันคิ้วกระบี่ หน้าเหลี่ยมไม่ได้หล่อจัดแต่ดูดี ผิวสีเข้ม เป็นใบหน้าที่เธอไม่มีวันลืม

ดวงหน้างดงามใต้เครื่องสำอางหนาเห่อร้อนจนเธอยังรู้สึกได้ เมื่อสบสายตาสีนิลคู่นั้น ทั้งยังมองกวาดไล้ไปทั่วร่างเธออย่างประเมิน

“แม่เลี้ยงจะรีบไปไหนคะ มานี่ก่อนค่ะ”

จู่ ๆ สาวใหญ่ที่เธอจำได้ว่าอยู่มูลนิธิชื่อดังของจังหวัดคว้ามือเธอเข้าไปยังวงถ่ายรูปอีกครั้ง

“ดวงถ่ายรูปไปแล้วนะคะ ถ่ายไปเยอะเลยค่ะ”

“จะพาไปแนะนำให้รู้จักกับพ่อเลี้ยงคนใหม่ของบ้านเราค่ะ ท่านเป็นหลานของเจ้ายิ่ง เมืองวงศ์สิงห์ค่ะ แม่เลี้ยงคงไม่เคยเจอเพราะท่านไปอยู่ที่อื่นเสียนานเพิ่งจะกลับมาค่ะ”

แม่เลี้ยงร่างเล็กจำยอมถูกดึงกลับไปยังลานถ่ายรูปอีกครั้งด้วยใจระทึกเต้นตุ่ม ๆ ต่อม ๆ ภาวนาในใจ

เขาจะจำเราได้ไหม ขอให้จำไม่ได้ทีเถอะ!

ส่วนคนร่างโตทำเพียงยักยิ้ม เมื่อเห็นดวงฤทัยถูกลากกลับอีกครั้ง ทั้งที่เธอเดินหนีไปแล้ว

ชีพจรชายหนุ่มเต้นรัวแรงยามมองร่างแม่เลี้ยงตรงหน้า ดวงฤทัยสวยยิ่งกว่าเมื่ออายุสิบแปด สวยงามมากเกินไปจนเกือบยั่วยวน กิริยาการเดินมั่นใจมากขึ้นอย่างวัยผู้ใหญ่ สูงเกินไหล่เขามาเล็กน้อยเหมือนเดิม

ภาพวันที่เขาขโมยจูบริมรั้วหน้าบ้านผุดขึ้นมา จึงเผลอหลุบตามองริมฝีปากกระจับรอยหยักชัดเจนเชิดรั้นเคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสด

“พ่อเลี้ยงคะ มีคนอยากจะแนะนำให้รู้จักค่ะ นี่แม่เลี้ยงดวงฤทัย แห่งฟาร์มหม่อนไหมสินธุ ส่วนนี่พ่อเลี้ยงเหนือหัว เมืองวงศ์สิงห์ค่ะ”

ดวงฤทัยจำใจยกมือไหว้ยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนทำหน้าบึ้งต่อ ใจต้องการหนีแต่ติดคนของมูลนิธิที่ยังจ้อไม่หยุดโดยไม่สนใจสักนิดว่าทั้งเธอและเขายังไม่ทันได้เอ่ยทักทายกัน

“แม่เลี้ยงน่ะเคยทำงานที่มูลนิธิมาก่อนค่ะ ถ้าพ่อเลี้ยงมีเวลาว่างก็อยากจะเชิญให้มาเยี่ยมชมศูนย์บ้าง”

เธอเบือนหน้าออกไปทางด้านข้างเบ้ปากเล็กน้อยอย่างเร็ว ที่แท้หาข้ออ้างชวนพ่อเลี้ยง แต่การกระทำของเธอไม่พ้นการจับจ้องของคนร่างสูง

“ถ้ามีเวลาผมจะไปครับ แต่ตอนนี้คงต้องขอตัวก่อน แม่เลี้ยงคงกำลังหิวหนัก ดูสิหน้าบึ้งใหญ่เลย”

ดวงฤทัยเอี้ยวหน้ากลับมาเหวอเล็กน้อย เหลือบมองผู้หญิงของมูลนิธิที่แสดงสีหน้าแปลกใจ

“นี่พ่อเลี้ยงรู้จักกับแม่เลี้ยงแล้วเหรอคะ?”

“ครับ รู้จักกันมานานแล้วครับ เดี๋ยวผมกับแม่เลี้ยงขอตัวก่อนนะครับ”

หมับ!!