เข้าสู่ระบบ“หอมจัง” พอลับตาคนเท่านั้นแหละ อาทิตย์ก็สวมบทคนหื่นทันที ชายหนุ่มเข้ามาสวมกอดร่างบาง ไล้ริมฝีปากนุ่มไปตามซอกคอขาวดูดเม้มจนเกิดรอยแดง“อื้อออ พี่อาทิตย์หยุดคิดเรื่องใต้สะดือสักสิบนาทีได้ไหมคะ เพียงช้ำไปหมดแล้วนะ”ก็อาทิตย์เอาเปรียบเธอแทบทุกครั้งที่มีโอกาส จะไม่ให้เพียงฟ้าบอบช้ำได้อย่างไร นี่วันๆ ชายหนุ่มไม่คิดจะทำอะไร นอกเหนือจากยุ่มย่ามกับร่างกายของเธอเลยหรือ“ไม่ได้ยินที่คุณแม่บอกเหรอ เราต้องรีบมีหลานสาวตัวน้อยๆ ให้ท่านอุ้มได้แล้วนะ”“แต่ว่าเพียง…”สีหน้าคนตัวน้อยมีความกังวลฉายชัด เมื่อพูดถึงลูกคนที่สอง อาทิตย์ใจหายวาบเมื่อเห็นแววตาหวาดหวั่นของเมียสาว คราวนี้ชายหนุ่มดึงร่างบางเข้ามากอดไว้อย่างอ่อนโยน“ที่ผ่านมาพี่ขอโทษนะครับคนดี ที่ปล่อยให้เพียงต้องเลี้ยงลูกคนเดียวนานถึงสี่ปี”อาทิตย์เข้าใจได้ในทันทีว่าคนเป็นภรรยากังวลเรื่องใด เป็นความผิดของเขาทั้งหมด เขาไม่ควรเร่งรัดหรือเอาแต่ใจกับเพียงฟ้าด้วยซ้ำ แค่หญิงสาวให้อภัยแล้วยอมแต่งงานด้วยก็มากเกินพอแล้ว“ขอโทษนะครับ สัญญาว่าพี่จะไม่เอาแต่ใจอีก เรามีตะวันแค่คนเดียวก็ได้เนอะ”เจ้าของร่างสูงโน้มลงมาจูบกระหม่อมบางแผ่วเบาเพื่อปลอบโยน“ถ้าเกิดเ
อัสนีมองหน้าหลานชายทีหนึ่งแล้วหันมามองนาฬิกาข้อมือทีหนึ่ง สลับกันอย่างนี้มาร่วมครึ่งชั่วโมงด้วยความร้อนใจ แต่คนที่เขารอคอยก็ไม่ลงมาเสียที พลางนึกว่าสองสามีภรรยาคู่นั้นในใจ นี่จะไม่เอาลูกเต้ากันแล้วใช่ไหม เข้าหอห่าเหวอะไร ข้ามคืนข้ามวันขนาดนี้“ตะวันครับ ไปทำงานกับลุงดีกว่า”หนูน้อยตะวันละสายตาจากของเล่นทันทีที่ได้ยิน ในใจโลดแล่นไปถึงพี่คนสวยที่ชื่อพริมโรสแล้วเรียบร้อย “ให้ตะวันไปได้จริงเหรอ”แต่จะออกอาการดีใจมากไม่ได้ เดี๋ยวลุงอัสนีจะมาว่าตะวันอีก ‘อย่าซุกนมเมียลุงมากเข้าใจไหม’ตะวันไม่เข้าใจที่ลุงอัสบอกหรอกว่ามันหมายความว่าอะไร รู้แค่ว่าลุงอัสนีไม่พอใจแน่ๆ ที่ตะวันชอบกอดพี่พริมคนสวย“ไม่ต้องมาทำหน้าดีใจขนาดนั้น ลุงรู้นะว่ากำลังคิดอะไรอยู่”“ตะวันยังไม่ได้คิดถึงพี่พริมเลยนะ”หนูน้อยแก้ตัวเสียงสูง แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นสายตาจับผิดของคนเป็นลุง อัสนีได้แต่ส่ายหัวกับความเจ้าเล่ห์ของหลานชาย ร้ายเหมือนพ่อมันไม่มีผิด หนักใจแทนน้องเพียงฟ้าในอนาคต ทางที่ดีเตรียมค่าสินสอดไว้ตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่าอัสนีกล้าพนันได้เลยถ้าตะวันโตขึ้นหัวกระไดบ้านไม่มีทางแห้งแน่นอน ขนาดสี่ขวบยังออกลายชัดขนาดนี้“เต
เธอเชื่อว่าอาทิตย์เย็นไม่ได้จริงๆ ขนาดชุดเจ้าสาวที่สวมใส่อยู่ถูกช่วงชิงไม่ตั้งแต่เมื่อไหร่ เพียงฟ้ายังไม่รู้ตัว สมองตอนนี้ขาวโพลนไปหมด อาจเป็นเพราะไฟปรารถนาที่ชายหนุ่มจุดประกาย เนื้อตัวเพียงฟ้าถึงได้เร่าร้อนถึงปานนี้“เรายังไม่ได้อาบน้ำกันเลยนะคะ”ใบหน้าหล่อเหลาผละออกจากซอกคอขาว ไล่สำรวจร่างบอบบางทุกตารางนิ้ว แววตาเต็มไปด้วยความหลงใหล กระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นว่าบนหัวของเมียรักยังเต็มไปด้วยเครื่องประดับสวยงาม“รู้ตัวไหมว่าน้องเพียง ‘น่าเอา’ แค่ไหน”ดวงตากลมโตเบิกกว้างกับประโยคที่อาทิตย์พูดออกมาโต้งๆ แต่ยังไม่น่าอายเท่ากับการกระทำของเขาต่อจากนี้ ชายหนุ่มบังคับร่างเล็กให้เบี่ยงเบนมองตัวเองผ่านกระจก “พี่ไม่ได้โกหกนะ ดูสิว่าน้องเพียงสวยแค่ไหน”ไม่พอแค่นั้น อาทิตย์ยังเอื้อมมือมากอบกุมเต้างามไว้แล้วเคล้นคลึงสลับหนักเบาให้คนตัวเล็กดูผ่านกระจก เพียงฟ้าอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เขาจะทำให้เธออับอายไปถึงไหน“พี่อาทิตย์ เป็นรอยหมดแล้ว”เพียงฟ้าครางชื่อเขาอย่างไร้สติเมื่อริมฝีปากร้อนพรมจูบไปทั่วแผ่นหลังเนียน ไม่เพียงเท่านั้นอาทิตย์ยังทิ้งร่องรอยสีกุหลาบให้เจ้าของร่างบอบบางได้เจ็บใจเล่น
อาทิตย์ไม่ปล่อยเวลาให้ยืดเยื้อไปนานกว่านี้ แค่สี่ปีที่เขากับเพียงฟ้าต้องพรากจากกันเพราะความโง่งมไม่รู้หัวใจตัวเองก็มากเกินพอแล้ว หลังจากชายหนุ่มออกจากโรงพยาบาลได้ไม่นาน งานแต่งงานต้อนรับสะใภ้คนเล็กเข้าตระกูลโชติธนกิจก็ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ที่โรงแรมของครอบครัวขนาดเพียงฟ้ายังไม่คาดคิดว่างานจะออกมาอลังการถึงขนาดนี้ รู้สึกตื้นตันที่คนในครอบครัวของอาทิตย์ไม่คิดหรือมีท่าทีรังเกียจลูกสะใภ้ที่ไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างเธอ นับว่าเป็นความโชคดีที่สุดในชีวิตลูกผู้หญิงอย่างเธอแล้ว“เหนื่อยไหมครับ”เจ้าบ่าวป้ายแดงถามเจ้าสาวคนสวยข้างกาย วันนี้เพียงฟ้าสวยหยาดเยิ้มไปทั้งตัว สวยจนอาทิตย์อยากจะเก็บเมียรักไว้ชื่นชมคนเดียว เพราะไม่ชอบสายตาของบรรดาแขกผู้ชายที่มาร่วมงานในวันนี้ ไม่รู้มองอะไรนักหนา อยากจะเดินไปประกาศออกไมค์ว่าคนนี้เมียเขาเว้ย!“นิดหน่อยค่ะ”หญิงสาวตอบตามจริง วันนี้มีอะไรให้ต้องทำตั้งหลายอย่าง แล้วแขกที่มาร่วมงานก็มหาศาลเพียงฟ้ายิ้มต้อนรับจนเมื่อยหน้าไปหมด ไหนจะต้องยืนบนรองเท้าส้นสูงมาทั้งวันอีก ราคาแพงแค่ไหนก็ไม่ช่วยให้สวมใส่สบายขึ้นเลยสินะ“อดทนอีกหน่อยนะ ใกล้แล้ว พี่ก็จะอดทนเหมือนกัน”อาทิต
“ทำไมพ่ออาทิตย์ยังไม่ตื่นอีกล่ะครับ ตะวันมาทีไรก็ไม่ตื่นสักที”หนูน้อยตะวันปีนขึ้นไปบนเตียงคนไข้แล้วบ่น มาทีไรคนเป็นพ่อไม่ยอมตื่นมาคุยกับเขาสักที พ่ออาทิตย์หลับไปหลายวันแล้วนะตะวันคิดถึง อีกเดี๋ยวคุณย่าก็คงมารับกลับแล้วพ่อจะไม่ตื่นมาคุยกับตะวันจริงๆ เหรอ“พ่อเขาเหนื่อย อยู่พักผ่อนอีกหน่อยก็ตื่นแล้วครับ ตะวันอยู่กับคุณปู่คุณย่า อย่าดื้อนะรู้ไหม”คนเป็นแม่อธิบายให้ลูกน้อยฟังพร้อมอุ้มเด็กซนลงจากเตียงเพราะกลัวว่าจะกระทบกระเทือนคนป่วย แม้ตนเองจะหนักใจไม่แพ้กัน ถึงคุณหมอจะยืนยันว่าอาทิตย์นั้นพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่เธอก็ยังเป็นกังวล เมื่อวันนี้ก็เข้าสู่วันที่สี่แล้วแต่ชายหนุ่มก็ไม่ฟื้นสักที“แต่ตะวันคิดถึงแม่ อยากนอนกอดแม่เพียงแล้วครับ”เด็กชายตัวน้อยเริ่มโหยหาอ้อมกอดอุ่นๆ ในตอนกลางคืน นอนกับคุณปู่คุณย่าก็สนุกอยู่หรอกแต่ตะวันคิดถึงแม่ เพียงฟ้าคว้าร่างเล็กของลูกชายเข้ามากอดไว้แน่น บ่งบอกให้รู้ว่าเธอเองก็คิดถึงลูกไม่ต่างกัน“อดทนนะครับคนเก่ง ถ้าพ่ออาทิตย์หายดีเมื่อไหร่ แม่จะกลับไปให้ตะวันกอดคนเดียวเลยดีไหมครับ”เพียงฟ้ากอดปลอบคนตัวน้อย โยกตัวเบาๆ อย่างเอ็นดู โดยไม่ทันสังเกตว่าคนบนเตียงคนไข้นั้นฟ
กว่าคุณหญิงสิรินนภาจะโปรยเงินในบัญชีธนาคารจนพอใจ อาทิตย์กับอัสนีก็หอบหิ้วของจนเต็มสองแขนพากันเดินตัวเอียงอย่างน่าสงสาร ของทั้งหมดพอรวมแล้วไม่ใช่เบาๆ เชียวนะ ส่วนรพียืนกรานว่าจะไม่ช่วย เขาขออุ้มหลานชายเท่านั้น “อุ๊ย! แม่ลืมซื้อเครื่องประดับให้หนูเพียง”สิรินนภาเอามือทาบอกหันมาบอกลูกสะใภ้ด้วยสีหน้าหนักใจ เมื่อเกือบจะเดินถึงลานจอดรถกันอยู่แล้ว บรรดาลูกชายเห็นได้แต่ส่ายหน้าให้กับความเล่นใหญ่ของผู้เป็นแม่“พอแล้วค่ะ คุณหญิง ไว้วันหลังบ้างก็ได้ค่ะ เพียงสงสารคนถือของ ดูสิคะ หนักแย่แล้ว อีกอย่างตะวันก็หลับแล้วด้วย เพียงว่าเรากลับกันดีกว่าค่ะ”เมื่อขัดไม่ได้ เพียงฟ้าก็เลยต้องยกลูกชายขึ้นมาอ้าง และครั้งนี้คุณหญิงเห็นด้วย คงจะสงสารหลานชายตัวน้อยที่นอนหลับไม่สบายภาพแห่งความสุขของครอบครัวนี้ตกอยู่ในสายตามาดร้ายของเด่นชัยตลอดเวลา ในมือหยาบกร้านถืออาวุธที่สามารถปลิดชีวิตคนได้ภายในเสี้ยววินาที แอบมองคนที่พยายามไล่ล่าเขาจนต้องหนีหัวซุกหัวซุนด้วยความคับแค้นใจ“มีความสุขกันไปเถอะ อีกเดี๋ยวก็ร้องโหยหวนแล้ว”ด้วยรู้ตัวดีว่าอีกไม่นานคนของพวกมันก็ต้องตามตัวเขาเจอ แทบไม่ต้องเดาหลังจากนั้น ไม่ติดคุกก็คงตาย







