ตอนที่ 3 ปฐมบท 2 อดีตฝังใจ 2

จูจื่อฉิงตบหลังมือบุตรสาวเบาๆ “ซินเอ๋อร์ เจ้ามิได้แต่งงานกับบุรุษเปี่ยมอำนาจมากบารมีสูงด้วยฐานะที่การมีสามภรรยาสี่อนุเป็นเรื่องปกตินะ แต่งกับชายธรรมดาสามัญ เจ้าต้องจับตาสามีให้ดี อย่าปล่อยให้เขาหลายใจไปรับอนุมาเด็ดขาด มิเช่นนั้นครอบครัวอาจจะลำบากเรื่องการเงินในภายหน้าเอาได้”

หลินซูซินเป็นเด็กดีว่านอนสอนง่ายต่อบุพการีเสมอ แต่งงานก็เชื่อฟังสามีอย่างยิ่ง นางจึงพยักหน้าแย้มยิ้มมิเจือจาง

“เจ้าค่ะท่านแม่”

จังหวะนั้น หลินอีเซิงพลันยื่นใบหน้าคมเข้มเคลือบน้ำมันมาจากในครัว

“พวกเจ้าแม่ลูก ลองมาชิมอาหารที่ข้าเพิ่งคิดค้นใหม่เร็ว ดูว่ารสชาติดีเข้าทีแล้วหรือไม่?”

“ซินเอ๋อร์ไปเถิด พ่อเจ้าเรียกแล้ว”

“เจ้าค่ะท่านแม่”

ทุกครั้งที่พ่อครัวมือฉมังอย่างบิดาคิดสูตรอาหารชนิดใหม่ นักชิมกิตติมศักดิ์อย่างภรรยาและบุตรสาวพร้อมลองลิ้มเต็มที่

ทว่ามิคาด หลินซูซินที่เดิมทีลิ้นรับรสดีเยี่ยมวันนี้กลับกลืนสิ่งใดไม่ลงสักครึ่งคำ

เพียงกลิ่นอาหารแตะจมูกนางก็ต้องเบือนหน้าหนีทันที

อาการคลื่นเหียนจนอาเจียนลมออกมากะทันหันเช่นนี้   ทำคนเป็นบิดามารดาตกใจนัก

หลังจากชะงักไปชั่วครู่จูจื่อฉิงพลันได้สติ นางให้คนไปตามท่านหมอมาอย่างเร็ว ส่วนตัวเองจับประคองบุตรสาวไปนอนพักในเรือนเล็กที่ใกล้ที่สุด

หลินอีเซิงได้แต่ตื่นตระหนกนั่งไม่ติดเก้าอี้แล้ว

รอไม่นานท่านหมอก็มาเยือน เมื่อท่านหมอจับชีพจรเสร็จ ข่าวดีในรอบสามปีพลันปรากฏ

หลินซูซินตั้งครรภ์อ่อนๆ ได้เดือนกว่า

บิดามารดาแสนจะยินดีปรีดายิ่งนัก เช่นนี้ย่อมดีไม่น้อย สามีย่อมรักใคร่ผูกพันลึกซึ้งต่อภรรยาเพิ่มขึ้นอย่างไร้สิ่งใดมาฉุดรั้ง

จูจื่อฉิงยิ่งมั่นใจว่าครรภ์นี้จะทำให้บุตรเขยไม่มีทางห่วงงานจนละเลยบุตรสาวของตนอีก นางจึงวางใจลงได้เสียที

หลินซูซินรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว ปราศจากอาการแพ้ท้องอีกจึงขอกลับจวนสกุลเกาทันที นางอยากกลับไปแจ้งข่าวดีแก่สามีเต็มที่

“เจ้าไม่ส่งคนไปบอกบุตรเขยก่อนหรือว่าจะกลับแล้ว”

จูจื่อฉิงถามอย่างเป็นห่วง แต่หลินซูซินส่ายหน้ายิ้มอ่อน

“ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะท่านแม่ ข้ามีข่าวดีไปบอกเขานี่นา ย่อมไร้สิ่งใดให้ตำหนิได้เจ้าค่ะ”

บิดามารดาจึงพยักหน้า “เช่นนั้นก็ได้”

ทว่าด้วยความเป็นห่วงก็ยังพากันหานวมมาปูพื้นรองนั่งในรถม้าให้บุตรสาวอยู่ดี

ครู่ใหญ่ทีเดียวกว่าหลินซูซินจะได้กลับจวนสามี

จวนสกุลเกา

เสียงเตียงโยกคลอนสอดรับกับเสียงเสียดสีของสองกายที่กำลังสอดประสานกลายเป็นหนึ่ง ยิ่งฟังยิ่งกระตุ้นอารมณ์กำหนัดให้ปะทุถึงขีดสุด

แก่นกายบุรุษที่กำลังชำแรกแทรกผ่านความนุ่มลึกอิสตรี ทำเอาพวกเขาเสียวซ่านจนแทบลืมตัวตน ลืมสิ้นถึงเหตุผลพึงมี

เขาแข็งขึงเติมเต็มในขณะที่นางอ่อนนุ่มแต่ร้อนผ่าวคล้ายแหว่งเว้าอย่างต้องการเขาไม่จบสิ้น

เขาเหยียดขยาย ในขณะที่นางตอดรัดตลอดลำกายแกร่ง เขาขยับหนักหน่วงลึกล้ำแนบชิด ในขณะที่นางส่ายรับได้ทุกจังหวะการสอดใส่ให้ลึกซึ้งแนบสนิทมากยิ่งขึ้น

ประหนึ่งร่างกายของทั้งคู่เกิดมาเพื่อเติมเต็มซึ่งกันและกัน

“อ๊ะ! อื้อ! ทะ ท่านพี่หมิง” เสียงแว่วหวานของนางครางอย่างสะกดกลั้นให้เบาหวิวที่สุดตามจังหวะที่ถูกกระแทกกระทั้น “อืม อื้อ” เสียงนั้นรับกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อเป็นจังหวะเดียวกัน

“อา...น้องเม่ย” บุรุษคำรามเสียงแหบห้าวอย่างสะกดกลั้นมิให้ดังเกินไปเช่นกัน เขานึกไม่ถึงว่าร่างกายของแม่นางน้อยจะให้ความรู้สึกดีถึงเพียงนี้

โดยเฉพาะแรงรัดรึงที่กำลังตอดตุบๆ ทำเอาเขาที่ไม่เคยขาดเรื่องบนเตียงกับภรรยาปรารถนาทะลักทลายปลดปล่อยทำนบให้สายธารสวาทซ่านเซ็นใส่ความแนบแน่นของนางเต็มที

เรือนร่างอรชรอันอ่อนเยาว์เย้ายวนที่งดงามผุดผาดนี้ทำเขาแทบคลั่งทุกคราที่มีโอกาสอันน้อยนิดได้ใกล้ชิดกัน

กายแกร่งแข็งขึงและร้อนผ่าวราวแท่งเหล็กที่กำลังขยับเข้าขยับออกเสียดสีจนเนินสาวร้อนฉ่า ไม่ใช่แค่เขาที่กำลังเสียดเสียว แต่นางใต้ร่างก็ซาบซ่านรัญจวนอย่างที่สุดเช่นกัน

แท่งเนื้อยามขยับตอกอัดลงมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำชายหญิงมิได้รู้สึกต่างกัน ยิ่งเขาขยับความคับแน่นของนางก็ยิ่งบีบรัดจนต้องครางระงมเบาๆ ให้กับความสุขสมที่มีมากมายราวลมพายุคลุ้มคลั่งที่พัดพาความกระสันจนก่อเกิดคลื่นใหญ่มหึมา

ความกำหนัดที่กำลังพลุ่งพล่านทำให้เขาและนางแทบบ้า เหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่กำลังผุดพรายพราวระยับเต็มใบหน้าไม่ได้ทำให้พวกเขารู้สึกเหน็ดเหนื่อยอ่อนกำลัง แต่กลับกลายเป็นแรงกระตุ้นส่งให้พวกเขาเข้าหากันอย่างรุนแรงมากขึ้น แนบแน่นขึ้น

ภายในห้องหับลับตาคน อารมณ์กระสันยิ่งรุมเร้ารุนแรง ทว่าเสียงเตียงโยกโยนผสานเสียงครางครวญกลับเบาแสนเบาอย่างระมัดระวังยิ่งยวด ทำให้เสียงไม่เล็ดลอดออกนอกเรือนแม้แต่น้อย

คนนอกเรือนล้วนไม่ได้ยินเสียงใด เหมือนที่พวกเขาเองก็ไม่ได้ยินเสียงใดๆ ที่กำลังใกล้เข้ามาจากทางนอกเรือนเช่นกัน