ตอนที่ 2 ปฐมบท 2 อดีตฝังใจ 1

ทว่ายิ่งนางรั้นฝ่ายบุรุษก็เริ่มหวาดหวั่นถึงการพลัดพราก  จึงจับนางแล้วลากเข้าห้องปิดประตูกดร่างบางไว้กับผนัง ริมฝีปากพลันประกบปิด ตัดทุกการขัดขืน แต่เปิดเปลือยทุกความรู้สึกในห้วงอณูใจ เปิดเผยสิ่งที่เคยฝังเอาไว้จนลึกสุดใจ

สาวน้อยชะงัก จากดิ้นรนจึงนิ่งขึง จากผลักไสกึ่งโอนอ่อนเริ่มตอบรับสัมผัสวาบหวามจากริมฝีปากสู่ปลายลิ้นหวานอย่างเต็มใจ

นี่มิใช่จุมพิตแรกระหว่างนางกับเขา เพียงแต่เป็นครั้งแรกที่เขาจุมพิตนาง ทุกคราล้วนเป็นนางที่ทำการอุกอาจอย่างเหิมเกริม  เขาเพียงตอบรับนางอย่างเผลอไผลหนหนึ่งก็นับว่ามากเกินพอแล้ว

“เรื่องของเรา เจ้ารอข้า ได้หรือไม่?” บุรุษถามเสียงพร่าขณะริมฝีปากยังแนบชิดคลอเคลีย “ส่วนข้าก็จะรอเจ้าเช่นกัน...”

สาวน้อยหลับตาซึมซับสัมผัสหวามที่แสนอบอุ่นอ่อนโยน สำหรับนางเพียงได้เคียงข้างเขา จะฐานะใดล้วนไม่เกี่ยงทั้งนั้น

อุปสรรคทางรัก นางจะปล่อยให้เขานำพาขจัดขวากหนาม หวังเพียงมิต้องฝังไว้แค่ในใจก็พอ...

คืนวันผันผ่าน เขาแต่งงาน นางเฝ้ารอ...

กระทั่งวันของนางมาถึง

“ในที่สุด ข้ากับท่านจะได้รักกันแล้วใช่ไหม?”

“ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องหลบซ่อนมาโดยตลอด”

“ไม่โทษท่าน แค่วันนี้ได้รักท่าน ข้าไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น”

ชายหนุ่มโอบกอดนางไว้แนบอกอย่างซาบซึ้ง ทว่าก้นบึ้งของแววตากลับรู้สึกผิดอย่างท่วมท้น

ขณะที่สาวน้อยซึ่งบัดนี้เติบโตเพื่อเขามีทั้งรอยยิ้มและน้ำตา ยามแนบใบหน้ากับแผงอกอบอุ่นที่ถวิลหานางช่างสุขใจหาใดเทียม

และแล้วเราสองก็ได้แต่งงานกัน นางได้เป็นภรรยาของเขาอย่างถูกต้องเหมาะสม

รัก...ที่แค่ฝังใจ จึงถึงคราวเปิดเผยสู่ธารกำนัลอย่างสง่างาม

*****************

สามีภรรยารักใคร่ปรองดองนับเป็นเรื่องดี

สามีสุขุมสุภาพและสง่างาม ภรรยาเรียบร้อยนุ่มนวลและอ่อนหวาน ทั้งสองเหมาะสมกันยิ่งกว่ากิ่งทองใบหยกตามความเห็นชอบของเหล่าผู้อาวุโส ทุกคนคิดไม่ผิดที่เกี่ยวดองจับคู่ชายหญิง

แม้แต่งงานมานานเกือบสามปีความหวานชื่นก็ยังมิถดถอย หลินซูซินยังคงเป็นสตรีแสนดีมิบกพร่องต่อหน้าที่ภรรยา นางเดินตามการจับประคองอันอบอุ่นของเกาหมิงผู้เป็นสามีที่ยังคงสุภาพนุ่มนวลมาขึ้นรถม้า ทั้งสองแย้มยิ้มให้แก่กันอย่างรักใคร่อ่อนโยน

“ฝากเจ้าขออภัยท่านพ่อตาแม่ยายด้วยที่ข้ามิอาจปลีกตัวไปเยี่ยมบ้านเดิมพร้อมเจ้าได้”

เกาหมิงก้มมองภรรยาคนงาม แววตาที่เผยความรักใคร่เอ็นดูด้วยใจจริงอย่างไม่ปิดบังแฝงแววขอลุแก่โทษ แม้นางไม่โกรธก็ตาม

หลินซูซินคลี่ยิ้มส่ายหน้าเบาๆ นางเอ่ยเสียงเนิบหวานแช่มช้า “ช่วงนี้ท่านมีภารกิจรัดตัวยิ่งขึ้น ใครจะกล่าวโทษท่านกันเล่าเจ้าคะ”

เกาหมิงเอื้อมมือลูบแก้มเนียนลื่นของภรรยาอย่างถนอม “ครั้งนี้เจ้าจะค้างแรมสักกี่วันดี”

หลินซูซินเอียงคอคำนวณ “อืม...สักสี่ห้าวันได้หรือไม่เจ้าคะ? ไม่นานเกินไปใช่หรือไม่”

ชายหนุ่มพยักหน้ายิ้ม เขาหรือเคยขัดใจ “ย่อมได้ แต่หากเจ้าต้องการกลับก่อนกำหนดก็ส่งคนมาแจ้งข้าด้วยแล้วกัน”

หญิงสาวได้ฟังนอกจากไม่นึกสงสัยในคำสั่งยังหัวเราะเบาๆ “แล้วหากข้าต้องการค้างแรมเพิ่มอีกหลายวันล่ะเจ้าคะ?”

เกาหมิงหัวเราะเสียงทุ้ม “ย่อมได้อยู่แล้วน่ะสิ”

“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านพี่” หลินซูซินยิ้มอ่อนหวาน “ท่านรีบไปที่ว่าการอำเภอเถิด มีงานเร่งนี่นา อย่ามัวเสียเวลากับข้าเลย”

นางเปิดม่านโบกมืออำลา นิ่งมองภาพสามีผู้หล่อเหลา

ภายใต้แสงตะวันที่สาดส่องลงมาในยามทิวา ปรากฏความอ่อนโยนที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขาไม่สร่างซา

นางยิ้มแล้วปิดผ้าม่านรถม้า

ล้อรถม้าหมุนบดถนน เคลื่อนตัวจนหายลับไปจากสายตา เกาหมิงยืนมองอยู่นานก่อนเดินกลับเข้าเรือนชั้นใน ไหนเลยจะมีงานเร่งรีบอันใดให้ไปสะสาง

เรือนสกุลหลิน

ทันทีที่บุตรสาวมาเยือน จูจื่อฉิงจับจูงมือบุตรสาวไปนั่งในศาลารับลม ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบตามวิสัย

“เหตุใดสองสามเดือนมานี้บุตรเขยเกาไม่มากับเจ้าเลยเล่า”

หลินซูซินตอบยิ้มๆ “ท่านพี่มีงานรัดตัวเจ้าค่ะ ช่วงนี้ได้ข่าวว่ามีงานให้ตรวจสอบขุนนางในที่ว่าการอำเภอเพิ่มขึ้น ตั้งแต่เขาได้เลื่อนตำแหน่งก็มิอาจปลีกตัวได้ง่ายเหมือนเมื่อก่อนเจ้าค่ะ”

จูจื่อฉิงมุ่นคิ้ว ไม่รู้เพราะเหตุใดนางรู้สึกแปลกๆ

แรกเริ่มที่เลือกเฟ้นเจ้าบ่าวให้บุตรสาว นางเห็นเกาหมิงหล่อเหลาสุภาพสะอาดตา ท่วงท่าสง่างาม รูปโฉมเข้าที ที่สำคัญ เขายังเป็นเพียงบัณฑิตสามัญ ฐานะธรรมดา เหมาะสมคู่ควรกับหลินซูซินทุกอย่าง นับว่าย่อมไร้ปัญหาหลังเรือนในอนาคต

หลินซูซินที่เป็นเพียงบุตรสาวของพ่อครัวแม่ครัวจวนอ๋อง ไหนเลยจะกล้าอาจเอื้อมบุรุษที่สูงส่งเกินคว้า

แต่แล้วเมื่อเกาหมิงสอบผ่านการสอบเข้ารับราชการได้เป็นถึงผู้บัญชาการควบคุมขุนนางฝ่ายบุ๋นทั้งเมืองผิงโจว ความนบนอบแต่ห่างเหินก็เหมือนจะเริ่มมีเข้ามาจนเป็นที่จับสังเกตได้

ดูทีว่าบุตรสาวคนดีของนางยามนี้ คงมิค่อยอยู่ในสายตาของสามีเท่าใดแล้วกระมัง