ตอนที่ 3 บังเอิญ?

งานเปิดตัวเครื่องเพชรของคุณพยัคฆาได้จบลงไปแล้ว ซึ่งตอนนี้เวลาล่วงเข้าวันใหม่มาหลายนาที แขกที่ได้รับเชิญมาต่างแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อนในห้องพักสุดหรูภายในโรงแรม TG Grand

เพียงรักและแก้มใสในตอนนี้ได้เปลี่ยนเสื้อผ้ามาใส่ชุดลำลองธรรมดา ล้างหน้าล้างตาลบเอาเครื่องสำอางออกไปจนหมด เผยให้เห็นใบหน้าสวยใส ดูเป็นธรรมชาติน่ารักจิ้มลิ้ม เลือดฝาดบนแก้มนุ่มทั้งสองทำให้ดูน่าทะนุถนอมยิ่งขึ้น

"เพียง เดี๋ยวแก้มกับพี่ริต้าจะไปหาอะไรกินข้างนอกนะ น่าจะยังมีร้านอาหารเปิดขายอยู่ เพียงจะไปด้วยกันไหม"

แก้มใสถามเธอขณะที่เรากำลังเดินออกจากห้องแต่งตัวตรงไปยังห้องพักของตัวเองที่อยู่ชั้นบนของโรงแรมก่อนคนอื่น ๆ ที่ยังคงนั่งลบเครื่องสำอางออกกัน ต่างคนต่างยุ่งกันเก็บของเข้ากระเป๋าเพื่อที่จะได้กลับไปพักผ่อนกันเต็มที

"เพียงอยากขึ้นไปอาบน้ำจะแย่แล้ว ไม่อยากออกไปไหนเลย"

เพียงรักตอบกลับ วันนี้เธอเหนื่อยมามากแล้ว อยากจะขึ้นไปแช่น้ำเย็น ๆ แล้วล้มตัวนอนบนเตียงนุ่ม ๆ ซุกตัวในผ้าห่มแล้วหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าให้ค่ำคืนนี้มันผ่านไปเร็ว ๆ เผื่อวันรุ่งขึ้นจะดีกว่าวันนี้

"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวแก้มจะซื้ออาหารมาฝากนะ เพียงไปรอที่ห้องก่อนก็ได้ ถ้ามาถึงแล้วแก้มกับพี่ริต้าจะไปเรียกนะ"

"!"

ประโยคของแก้มใสที่ดังขึ้นโดยบอกให้เธอไปรอที่ห้องนั้นทำให้ใบหน้าของหนุงหนิงลอยเข้ามาในหัวพร้อมประโยคที่คล้ายคลึงกัน

'ฉันให้คีย์การ์ดสำรองของห้องแกกับเสี่ยไปแล้ว หลังเลิกงานแกก็เข้าไปรอเสี่ยในห้องแล้วกัน'

ขาเรียวกำลังก้าวเดินไปตามทางของโรงแรมหยุดชะงักค้างทันทีจนแก้มใสและริต้าที่เดินมาข้าง ๆ กันต้องหยุดมองอย่างสงสัย

ร่างระหงของเพียงรักเกิดอาการสั่นเทา แข็งขาอ่อนแรงจนแทบจะก้าวเดินต่อไปไม่ไหว แววตาคู่สวยสั่นระริกน้ำตาที่แห้งเหือดไปแล้วก่อนหน้านี้กลับคลอขึ้นอย่างรวดเร็ว เล็บสวยจิกที่ต้นขาอย่างห้ามไม่อยู่ หัวใจดวงเล็กเต้นเร็วและแรงจนเธอรู้สึกเจ็บในอกไปหมด

"เพียง เพียงรัก! เป็นอะไร!"

"เพียงคะ มองพี่ริต้านะ"

เสียงทั้งสองของแก้มใสและริต้าดังขึ้นพร้อมกันด้วยความตื่นตกใจเมื่อเห็นอาการของเพียงรัก แก้มใสพยายามเขย่าตัวเพียงรักเช่นเดียวกับริต้าที่ประคองแก้มนุ่มเอาไว้พลางจับเงยหน้าให้มองหน้าของเธอ

"กะ.. แก้ม เพียงขะ.. ขอไปรอห้องแก้มได้ไหม ให้เพียงไปรอห้องแก้มนะ หะ.. ให้เพียงไปนะ"

น้ำเสียงขาดห้วงที่พยายามเอ่ยออกมายากเย็นของเพียงรักทำให้ทั้งสองคนที่เห็นรู้สึกสงสารและเจ็บปวดไปพร้อมๆ กัน

ใบหน้าสวยซีดเผือดจนคนมองใจหายวาบ น้ำตาเริ่มไหลลงมาจากดวงตาสวยที่ก่อนหน้านี้เคยส่องประกายระยิบระยับอย่างสวยงาม ฟันสวยขบกัดมุมปากของตัวเองซึ่งคาดว่าอีกไม่นานมันคงจะแตกและได้เลือดอย่างแน่นอน

"โอเค ๆ! เพียงไปรอห้องแก้มก่อน"

แก้มใสทนไม่ไหวแล้วจึงรีบรับคำอย่างรวดเร็ว พลางดึงตัวเพียงรักมากอดเอาไว้ ฝ่ามือเล็กลูบแผ่นหลังบางของเพื่อนรักอย่างปลอมประโลม

"ขอบคุณนะ ขอบคุณจริง ๆ นะแก้ม"

เพียงรักกอดตอบแก้มใสอย่างแน่นราวกับคนที่ต้องการที่พักพิง ใบหน้าหวานซบลงบนไหล่เล็กของเพื่อน ริต้าเองก็มองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง เธอกลัวว่าจะมีคนมาเห็นเข้าแล้วจะเป็นเรื่องเอาได้

"ไม่ต้องร้องแล้วนะ เดี๋ยวแก้มพาไป"

แก้มใสผละกอดออก นิ้วเรียวถูกยกเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าสวยของเพื่อนอย่างอ่อนโยน จนเพียงรักเริ่มสงบลง แก้มใสจึงกุมมือเล็กพาเดินไปตามทางเพื่อไปยังห้องพักของเธอให้เร็วที่สุด

"แก้มใสกับพี่ริต้าจะออกไปซื้ออาหารเลยก็ได้นะ เผื่อร้านจะปิดเอาเสียก่อน เดี๋ยวเพียงเดินไปเองได้ ไม่ไกลเท่าไหร่"

เดินมาได้เพียงนิดเดียวเพียงรักก็เอ่ยขึ้น เธอไม่อยากทั้งสองคนต้องมาเสียเวลาเดินไปส่งเธอและต้องเดินกลับมาอีก

"ให้พี่เดินไปส่งเพียงจนถึงห้องก่อน พี่เป็นห่วงไม่อยากให้เพียงเดินคนเดียวมืด ๆ เลย ถึงจะอยู่ในโรงแรมหรูระดับ 6 ดาวก็เถอะ มันก็ยังอันตรายอยู่ดี"

"นั่นสิ ๆ แก้มไปส่งเพียงให้ถึงห้องก่อนดีกว่า"

สองสาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง แม้จะอยู่ในโรงแรมหรูแต่ก็ไม่อยากประมาทเพราะถ้ามันมีเรื่องเกิดขึ้นมาจริงๆ พวกเธอกลัวว่าจะมาช่วยเพียงรักไม่ทัน

"ไม่เห็นต้องลำบากเดินไปเดินมาเลย เอาอย่างนี้ถ้าเพียงถึงห้องแก้มแล้วเพียงจะไลน์ไปบอก โอเคไหม" เพียงรักพยายามพูดโน้มน้าว "เพียงเริ่มหิวแล้วด้วยไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เที่ยง พี่ริต้ากับแก้มใสรีบออกไปซื้อก่อนที่มันจะมืดกว่านี้ดีไหม แล้วเราค่อยมานั่งกินพร้อมกัน เพียงอยากนอนกอดแก้มกับพี่ริต้าจะแย่แล้ว"

ไม้ตายของเพียงรักถูกนำออกมาใช้ น้ำเสียงอ่อนหวานพูดจาออดอ้อนจนทำให้ทั้งแก้มใสและริต้าเป็นต้องใจอ่อนยวบลงเหมือนทุก ๆ ครั้งอย่างที่ไม่สามารถต้านทานได้

"เอาอย่างนั้นก็ได้ แต่เพียงต้องรีบเดินกลับเข้าห้องทันทีเลยนะ ใครทักก็ไม่ต้องคุย รีบเดินให้ถึงห้องอย่างเร็วที่สุดเลยนะ! เข้าใจไหม?" แก้มใสไม่วายเอ่ยกำชับ

"เข้าใจแล้ว ๆ จะรีบเดินแล้วเข้าห้องอย่างเร็วเลย ไม่คุยกับใครแน่นอน"

เพียงรักยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จนแก้มใสต้องยื่นคีย์การ์ดห้องตัวเองให้เพียงรักไป พร้อมเอ่ยบอกรหัสลับสำหรับเราเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ใครมาแอบอ้างหรือทำอะไรได้ อย่างน้อยป้องกันเอาไว้ก่อนก็ดีกว่ารอให้มันเกิดปัญหาขึ้น

จนทั้งสองคนเดินกลับออกไปยังหน้าโรงแรมเพื่อออกไปข้างนอก เพียงรักจึงเดินไปตามทางเดินที่กว้างขวางและเงียบสงัดไร้ผู้คน เมื่อดวงตาหวานเห็นลิฟต์อยู่ไม่ไกลนัก เธอก็รีบจ้ำอ้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พลางกระชับกระเป๋าสะพายใบเล็กของตัวเองเอาไว้แน่น

"หนูเพียงจะรีบไปไหนเหรอจ๊ะ"

เสียงทุ้มของชายวัยห้าสิบกว่าพร้อมลูกน้องร่างใหญ่อีกสองสามคนดังขึ้นด้านหลังของเพียงรักเหมือนมาดักรอกัน พลันให้ทั่วทั้งร่างบางชาวูบ ยิ่งได้ยินฝีเท้าที่กำลังเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ยิ่งทำให้เธอตัวสั่นเทา

"เสี่ยเอาดอกไม้มาให้หนูเพียง วันนี้หนูเพียงของเสี่ยสวยมากเลย สวยจนเสี่ยทนไม่ไหวอยากได้หนูเพียงมานอนกกกอดให้ชื่นใจ"

เพียงรักหันหลังไปมองเสี่ยแดนด้วยสีหน้าที่แสดงถึงความหวาดกลัวออกมาอย่างชัดเจนพลางก้าวถอยหลังอย่างช้า ๆ และนั่นยิ่งทำให้เสี่ยแดนยิ่งชอบใจเมื่อคนตรงหน้ากลัวตนเองมากแค่ไหน มากจนเขาเองแทบจะทนไม่ไหว แต่เพราะคืนนี้เขายังมีธุระอื่นอีก แต่ถึงอย่างไรคืนนี้เพียงรักก็ต้องมานอนครางอยู่ใต้ร่างเขาอยู่ดี ยิ่งคิดยิ่งทำให้อารมณ์กำหนัดเพิ่มขึ้นจนแววตามีแต่ความหื่นกระหายครอบงำ

แววตาลุกลี้ลุกลนของเพียงรักหันมองไปรอบ ๆ อย่างคนหาตัวช่วย ยิ่งเสี่ยแดนยื่นดอกไม้มาให้พร้อมกับเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ อย่างกดดัน จนทำให้เธอต้องยื่นมือสั่นเทาของตัวเองออกไปรับอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่เหมือนมันจะเป็นความคิดที่ผิดมหันต์

ต่อให้อยากจะวิ่งหนีออกไปให้ไกลมากแค่ไหน ก็รู้อยู่ดีว่าคงหนีไม่พ้น

หมับ!

"หนูเพียงของเสี่ยนี่ยิ่งมองใกล้ ๆ ยิ่งสวย ไหนจะกลิ่นหอม ๆ นี่อีก อืมม"

"ปะ...ปล่อยเพียง"

เพียงรักพยายามขืนตัวไว้ไม่ให้เข้าใกล้เสี่ยแดนไปมากกว่านี้ ทั้งที่ตอนนี้กำลังโดนดึงแขนอยู่ ท่าทางหื่นกามที่ก้มหน้าเข้ามาตรงซอกคอของเธอแล้วสูดเอากลิ่นหอมเข้าปอดแล้วทำหน้าอย่างชื่นอกชื่นใจ ลิ้นสากเลียรอบปากพร้อมกระตุกยิ้มชวนให้ขนลุกด้วยความสะอิดสะเอียนจนเธออยากจะอ้วก

"เสี่ยแดน มาอยู่ตรงนี้เองครับ ผมไปหาที่ห้องไม่เจอ"

เสียงทุ้มนุ่มหูของผู้ที่เข้ามาใหม่เอ่ยทักขึ้น ตามมาด้วยร่างสูงโปร่งสมส่วนในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาชวนหลงใหล นัยน์ตาสีนิลจ้องมองเพียงรักนิ่ง ๆ เพียงครู่เดียวก่อนจะหันไปมองอีกคน

เพียงรักเอ่ยขอบคุณคนที่เข้ามาใหม่ในใจเป็นร้อย ๆ ครั้ง ส่วนเสี่ยแดนเมื่อเห็นว่ามีคนใหม่เดินเข้ามาก็ปล่อยแขนเรียวของเพียงรักทันที แม้จะรู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจลึก ๆ ที่โดนขัดจังหวะ ก่อนจะกระชับชุดสูทของตัวเองแล้วหันไปมองคนมาใหม่ที่กำลังเดินมาหยุดตรงหน้าตน

"คุณไทเกอร์มาตามหาผมเองเลยเหรอครับเนี่ย ไม่ทราบว่ามีอะไรด่วนหรือเปล่า"

"ผมเห็นว่าเสี่ยยังไม่มาสักทีเลยไปตามที่ห้องแต่ก็ไม่พบจนมาเจออยู่ตรงนี้ พอดีผมก็รีบเหมือนกันน่ะครับ เลยอยากจะคุยธุระเรื่องที่เสี่ยอยากให้ผมร่วมธุรกิจกันให้มันเสร็จเร็ว ๆ"

"ฮ่า ๆ วัยหนุ่มนี่มันใจร้อนเสียจริง ถ้าอย่างนั้นเรารีบไปเถอะครับ เพราะผมเองก็มีธุระที่จะต้องรีบกลับมาจัดการเหมือนกัน" เสี่ยแดนพยายามมองหญิงสาวที่กำลังหลบอยู่ด้านหลังของไทเกอร์ด้วยสายตาหื่นกาม

ด้านเพียงรักได้แต่ยืนนิ่งขาแข็งหลบอยู่ด้านหลังของร่างสูงโปร่งตั้งแต่ที่เขาเดินเข้ามาและเสี่ยแดนปล่อยแขนเธอแล้ว แววตาสีน้ำตาลอ่อนสั่นไหวจ้องมองแผ่นหลังกว้างที่ดูแข็งแรง กลิ่นหอมจาง ๆ จากน้ำหอมราคาแพงลอยออกมาปะปนกับอากาศ กลิ่นหอมนั้นราวกับว่ามันกำลังช่วยบรรเทาความหวาดกลัวภายในจิตใจของเธอให้เบาลง

"งั้นเชิญครับ"

ไทเกอร์ผายมือไปอีกทางเพื่อเชิญให้เสี่ยแดนเดินนำออกไปก่อนที่ตัวเขาจะเดินตามหลัง แต่ก็ไม่วายต้องหันมามองหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าลิฟต์เป็นจังหวะเดียวกับที่เธอหันมามองเหมือนกันจนเขาต้องหันหน้ากลับไปด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

เพียงรักมองตามแผ่นหลังกว้างเดินออกไปเรื่อย ๆ จนลับสายตา เขาคือคนที่เธอเผลอสบตาด้วยเมื่อก่อนหน้านี้

เพียงรักต้องขอบคุณนะคะ ไม่ว่าคุณจะตั้งใจเดินเข้ามาหรือไม่ก็ตาม ขอบคุณมากจริง ๆ ค่ะ คุณไทเกอร์