ตอนที่ 7 หกเดือนก่อน 2/3

ช่วงค่ำเวลา 20.26 น.

เพียงรักที่เพิ่งเลิกจากงานพาร์ตไทม์และได้นั่งรถจากในตัวเมืองกลับเข้ามา สองขาเรียวปั่นจักรยานคันเก่งของตัวเองไปตามทางเพื่อกลับบ้าน ตะกร้าหน้ารถเต็มไปด้วยอาหารมากมายที่เธอซื้อกลับมาทานกับยายสองคน

สองข้างทางเงียบสงบไร้ผู้คน ใช้เวลาไม่นานเพียงรักก็ปั่นจักรยานมาถึงบ้านไม้สองชั้น แต่เธออดแปลกใจไม่ได้เมื่อในบ้านไม่มีแสงไฟเลยสักนิด ซึ่งตามปกติแล้วยายของเธอจะเปิดไฟภายในบ้านตั้งแต่ที่ฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว

เพียงรักไขกุญแจเปิดรั้วบ้านออก เข็นจักรยานเข้ามาด้านในก่อนที่จะจอดไว้ มือเรียวคว้าเอาถุงอาหารมากมายมาถือ ถอดรองเท้าและล้างเท้าจนสะอาดเรียบร้อย เรียวขาสวยค่อย ๆ ก้าวขึ้นบันไดอย่างช้า ๆ และระมัดระวัง

"ยายจ๋า เพียงกลับมาแล้วนะจ๊ะ เพียงซื้ออาหารมาเยอะเลยจ้ะ"

น้ำเสียงหวานเอ่ยทักเมื่อมือเรียวผลักประตูออก ภายในบ้านมืดสนิทมีเพียงแสงจันทร์สลัว ๆ ที่สอดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาด้านในบ้าน

"..."

ความเงียบสงัดล้อมรอบไปทั่วทั้งบ้าน จนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมที่ร้องหวีดหวิวพัดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ที่ถูกเปิดไว้และเสียงจิ้งหรีดร้องดังคลอตามกัน หัวใจดวงน้อยของเพียงรักเต้นแรงขึ้นด้วยความกลัวที่เริ่มก่อตัวขึ้นมา

"ยะ..ยายจ๋า ยายอยู่ไหนเหรอจ๊ะ เพียงกลับมาแล้วนะจ๊ะยาย"

"........"

เสียงหวานยังคงเอ่ยเรียกยายของตน แววตาคู่สวยเริ่มมองชัดในที่มืด ขาเรียวค่อย ๆ เดินไปที่สวิตช์ไฟ เมื่อมาถึงเพียงรักไม่รอช้ารีบกดนิ้วลงไปทันที แสงไฟจากหลอดไฟสว่างวาบขึ้นทันตา

เพียงรักกะพริบตาถี่ ๆ พยายามมองไปรอบ ๆ เมื่อเริ่มชินกับแสงสว่าง ดวงตาคู่สวยกวาดตามองไปทั่วบริเวณห้องนั่งเล่นกลางบ้าน จวบจนเห็นร่างของยายนอนสลบอยู่บนพื้นข้างเก้าอี้ไม้ตัวยาว

"ยายจ๋า!!"

ข้าวของในมือถูกปล่อยทิ้งลงพื้นอย่างรวดเร็ว เพียงรักวิ่งเข้าไปหาร่างของยาย พลันเห็นรอยเลือดแห้งกรังตามพื้นไม้ ร่างบางทรุดตัวนั่งประคองศีรษะของยายขึ้นหนุนตักจนเห็นบาดแผลบริเวณหน้าผากของยาย ดวงตาสวยคลอไปด้วยน้ำตาสีใสจนภาพตรงหน้าพร่ามัว

"ยะ ยายจ๋า ฮึก.. ยายตื่นมามองเพียง อย่าเป็นอะไรนะจ๊ะ"

น้ำเสียงหวานสั่นเครือเอ่ยร้องเรียกผู้เป็นยาย มือเรียวข้างหนึ่งสั่นเทาคอยประคองศีรษะเอาไว้ด้วยความระมัดระวัง อีกข้างพยายามล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงกดโทรออกหาใครบางคนทันที

ตืด ตืด ตืด

"ระ รับสิ ฮึก....ได้โปรด รับสายเพียงที..." เสียงหวานติดสะอื้นพึมพำออกมาเบาๆ

[ฮัลโหลเพียง โทรมามีอะระ...]

"ต้น ๆ! มารับเพียงที ฮึก...ยาย ยายเพียงเป็นอะไรก็ไม่รู้ ต้นมารับเพียงนะ มะ...ฮึก...มารับเพียง..."

[โอเค ๆ! เพียงใจเย็น ๆ นะเดี๋ยวต้นออกไปรับ..]

"ฮึก ๆ ยายจ๋า อย่าทิ้งเพียงไปนะ เพียงไม่เหลือใครแล้ว"

โทรศัพท์ถูกวางทิ้งไว้ข้างตัวเมื่อได้ยินว่าต้นหอมจะมารับ เพียงรักลูบใบหน้าเหี่ยวย่นของผู้เป็นยายด้วยความอ่อนโยน น้ำตาสีใสหยดลงอย่างต่อเนื่อง น้ำเสียงสะอื้นยังคงร้องเรียกอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งต้นหอมเพื่อนวัยเด็กขับรถยนต์มารับแล้วพายายไปส่งโรงพยาบาลในตัวเมือง

๐๐๐๐๐๐

โรงพยาบาล เวลา 21.33 น.

บนท้องฟ้าที่มืดสนิทมีเพียงแสงจันทร์ในยามค่ำคืนและหมู่ดาวที่ส่องแสงระยิบระยับ โชคดีที่ตอนนี้รถไม่ได้สัญจรบนท้องถนนเยอะมากนักเลยใช้เวลาเพียงไม่นาน ทันทีที่ต้นหอมขับรถพายายและเพียงรักมาถึงโรงพยาบาล เหล่าบุรุษพยาบาลต่างรีบเปิดประตูรถออกทันทีที่รถจอดสนิทบริเวณหน้าประตูทางเข้าของโรงพยาบาล ก่อนจะอุ้มร่างยายขึ้นเตียงด้วยความระมัดระวัง เตียงคนไข้ถูกเข็นเข้ามาด้านในด้วยความเร่งรีบ เพราะทุกวินาทีมีค่าต่อชีวิตของคนไข้

เพียงรักกุมมือเหี่ยวย่นข้างหนึ่งเอาไว้แน่น สองขาเรียววิ่งตามเตียงคนไข้ที่ถูกเข็นเพื่อมายังห้องฉุกเฉิน ดวงตากลมแดงก่ำคลอไปด้วยน้ำตา ใบหน้าสวยยังคงเปรอะเปื้อนคราบน้ำตาที่ยังไหลออกมา ตลอดทางมาโรงพยาบาลเพียงรักยังไม่หยุดร้องไห้เลย

"ฮึก.. ยายจ๋า อย่าทิ้งเพียงไปนะจ๊ะ อยู่กับ ฮึก.. เพียงก่อนนะจ๊ะ"

น้ำเสียงสะอื้นยังคงพร่ำเรียกยายผู้เป็นที่รักมาตลอดทาง ปากบางเม้มสนิทพยายามกลั้นเสียงสะอื้น ขาเรียววิ่งตามมาจนถึงห้องฉุกเฉินก่อนที่บุรุษพยาบาลจะเข็นร่างของยายเข้าห้องไป

"ญาติคนไข้กรุณารอด้านนอกก่อนนะคะ"

เสียงห้ามของนางพยาบาลที่กำลังจับตัวเพียงรักเอาไว้ไม่ให้เข้าไปด้านในห้องฉุกเฉินเพราะเกรงว่าอาจจะมีเชื้อโรคปะปนเข้ามาได้แล้วจะเป็นอันตรายกับคนไข้ที่อยู่ด้านใน

"ช่วย...ฮึก....ช่วยยายของเพียงด้วยนะคะ ช่วยยายของเพียงด้วยค่ะ...."

"ค่ะ ๆ คุณหมอจะทำอย่างเต็มที่ ญาติคนไข้นั่งรอด้านนอกก่อนนะคะ อีกสักพักคุณหมอจะออกมาค่ะ"

นางพยาบาลเอ่ยบอกก่อนจะหันหลังเดินเข้าห้องฉุกเฉินไป ทิ้งให้เพียงรักยืนเกาะประตูด้วยความรู้สึกหวาดกลัว แววตาเศร้าสร้อยจ้องมองผ่านกระจกขาวขุ่นราวกับจะสามารถมองเห็นคนด้านในได้ ร่างบางทรุดตัวลงนั่งที่พื้นหน้าห้อง ฝ่ามือเล็กทั้งสองที่เปื้อนคราบเลือดของยายถูกยกขึ้นปิดใบหน้าสวย เสียงร่ำไห้ดังไปทั่วบริเวณจากร่างบางที่ร้องไห้ออกมาราวจะขาดใจ ทำให้คนที่ยืนมองอยู่ต่างเจ็บปวดไปด้วย

"ฮึก ....ยายจ๋า"

"เพียงใจเย็น ๆ ก่อนนะ มานั่งรอตรงนี้ก่อน คุณหมอต้องช่วยยายพุดตานให้ปลอดภัยได้แน่นอน"

ต้นหอมเอ่ยบอกกับเพียงรัก ก่อนจะทรุดตัวนั่งยอง ๆ ตรงหน้ามองเพื่อนด้วยสายตาสงสารจับใจ ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาไม่ต่างกัน สองมือหนาจับต้นแขนเล็กพยุงตัวเพียงรักขึ้นก่อนจะพามานั่งเก้าอี้หน้าห้อง

"ต้น ยาย....ฮึก จะไม่เป็นอะไรใช่ไหม เพียงกลัว.."

"ยายพุดตานต้องปลอดภัย เพียงร้องไห้มานานแล้วนะ ตาแดงหมดแล้วดูสิ ถ้ายายพุดตานตื่นมาเห็นเข้าต้องโดนดุแน่เลย ยายพุดตานคงเป็นห่วงเพียงแย่ เพราะฉะนั้นเพียงหยุดร้องไห้ได้แล้วนะ"

ต้นหอมเอ่ยปลอบประโลมเพื่อนคนสวยของตัวเองพลางลูบเรือนผมแผ่วเบา เขาก็รักยายพุดตานเสมือนยายของตัวเองเหมือนกัน ตอนแรกที่ได้ยินว่าเพียงรักโทรมาหานั้น เขาทั้งตกใจและกลัวไม่ต่างกัน แต่ความรู้สึกของเขาคงไม่เท่ากับเพียงรักที่เป็นหลานแท้ ๆ และมียายพุดตานเป็นครอบครัวที่เหลือเพียงคนเดียวในชีวิตแล้ว

เสียงฝีเท้าจากสองสาวในชุดนอนกำลังวิ่งตรงมายังห้องฉุกเฉินทันทีที่ได้รับโทรศัพท์จากต้นหอมเรื่องที่ยายพุดตานเข้าโรงพยาบาลกะทันหัน เมื่อมาถึงก็เห็นว่าต้นหอมกำลังปลอบเพียงรักที่นั่งก้มหน้าร้องไห้ ทั้งสองจึงรีบเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว เสียงหอบหายใจจากการที่รีบวิ่งมาเมื่อเริ่มสงบลงจึงได้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

"เพียง เป็นอย่างไรบ้าง? ต้นเพิ่งมาบอกพวกเรา"

"ใช่ ๆ น้ำเลยรีบมาเลย เพียงไม่ต้องร้องไห้นะ ยายพุดตานต้องปลอดภัยแน่ ๆ"

"ฮึก...ฮือ...น้ำปั่น ผักหวาน...ยายของเพียง.."

เพียงรักโผเข้ากอดน้ำปั่นที่นั่งอยู่ด้านข้างจนเธอรู้สึกจุกเล็กน้อยจากแรงที่โถมเข้าใส่โดยไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะกอดตอบและลูบแผ่นหลังบางเบา ๆ เช่นเดียวกับผักหวานที่ลูบกลุ่มผมนุ่มของเพียงรักเช่นกัน

ต้นหอมมองเพื่อทั้งสามที่กำลังกอดปลอบกัน สายตามองเลยไปยังหน้าประตูห้องฉุกเฉินก่อนจะหันมามองผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กันด้วยสายตาเป็นกังวล