ตอนที่ 2 Love at first sight

เวลาผ่านไปแล้วไม่รู้กี่นาทีที่เพียงรักยังคงนั่งอยู่ที่พื้นห้องน้ำแล้วปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาจนในที่สุดมันก็หยุดไปเอง แม้มันจะช่วยให้ความอัดอั้นภายในใจเบาบางลงบ้างเพียงเล็กน้อย แต่ก็ดีกว่าที่เธอไม่ได้ปลดปล่อยมันออกมาจนอาจทำให้มันสะสมทับถมมากขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนภูเขาไฟที่รอวันปะทุและสร้างความเสียหายให้เธอหรือคนรอบข้างของเธอได้

เพียงรักยันตัวลุกขึ้น เดินตรงไปยืนที่หน้ากระจก เท้าแขนกับอ่างล้างมือ โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สบตากับตัวเองในกระจก จ้องมองอยู่อย่างนั้นแล้วหลับตาลงช้า ๆ ผ่อนลมหายใจออกมาเมื่ออารมณ์เริ่มกลับเข้าที่ ก่อนจะลืมตาขึ้นแววตาโศกเศร้าได้หายไปแล้วเหลือแต่ความนิ่งสงบไร้ความรู้สึกเข้ามาแทนที่

มือเรียวหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า ปลดล็อกหน้าจอ ที่กำลังแสดงภาพการบันทึกเสียงเอาไว้ กดหยุดมันแล้วบันทึกลงเครื่องที่มีไฟล์บันทึกอยู่ในนั้นอีกสี่ห้าไฟล์

เธอไม่รู้ว่าพวกไฟล์ที่เธอเริ่มบันทึกเอาไว้เมื่อหลายเดือนก่อนจะมีประโยชน์หรือเปล่า เพราะคนที่เธอกำลังพบเจอนั้นต่างมีอำนาจและอิทธิพลมากมายจนหญิงสาวธรรมดา ๆ อย่างเธอจะทำอะไรได้ แต่เธอก็หวังว่ามันจะมีประโยชน์สำหรับเธอในอนาคต

เพียงรักเปิดก๊อกน้ำล้างมือ พลางเงยหน้ามองร่องรอยที่ยังหลงเหลือให้เห็นเป็นสีแดงจาง ๆ บริเวณปลายคางของตัวเอง หากไม่สังเกตก็คงไม่เห็น มีเพียงดวงตากลมที่ดูเหมือนจะแดงและบวมขึ้นมา

ใช้เวลาไม่นานเพียงรักก็เดินออกมาจากห้องน้ำแล้วตรงไปยังห้องเปลี่ยนชุดทันที บริเวณหน้าห้องมีแก้มใสยืนรออยู่แล้ว เมื่อเห็นเธอแก้มใสก็รีบเดินเข้ามาหาด้วยความรีบร้อน

"เป็นอย่างไรบ้าง? ยัยพี่หนิงทำอะไรเพียงหรือเปล่า?" มือสวยของแก้มใสจับเข้าต้นแขนของเพียงรัก เอียงซ้ายทีขวาที ไล่สายตาสำรวจทั่วร่างของเธอ

"ไม่มีอะไรแค่เรียกไปคุยเฉย ๆ" น้ำเสียงหวานตอบ

"แน่ใจนะ?" แก้มใสเงยหน้ามองเพียงรัก พลันเห็นความผิดปกติที่ดวงตากลมใส

"อืม! แก้มจ๋า พาเพียงเข้าไปเปลี่ยนชุดหน่อยสินะ ๆ" เพียงรักที่รู้แล้วว่าแก้มใสต้องเห็นดวงตาที่บวมแดงของตัวเองแล้ว จึงพูดจาออดอ้อนเพื่อเปลี่ยนเรื่อง

"ไม่ต้องมาอ้อนเลย ทำให้เป็นห่วงแทบแย่ ยิ่งเดาอารมณ์ยัยพี่ หนิงไม่ถูกด้วย บางวันดีบางวันก็เป็นผีบ้า"

แก้มใสไม่ได้เอ่ยถามอะไรไปมากกว่านี้ เพราะรู้ดีว่าเพียงรักคงไม่ตอบเธอแน่ ดวงตาหวานใสของเพียงรักนั้นแดงนิด ๆ คงจะร้องไห้มาอีกแล้ว

"ไม่เอาน่า ตอนนี้เพียงตื่นเต้นมากกว่า เพียงเพิ่งได้มาเดินแบบให้เครื่องเพชรของคุณพยัคฆาเลยนะ กลัวจะทำผิดพลาดจัง" เพียงรักพยายามเปลี่ยนเรื่องอย่างสุดชีวิต

"ไม่ต้องกลัว แก้มอยู่ข้าง ๆ เพียงเอง เอาละ ไปเปลี่ยนชุดกันดีกว่า แก้มเห็นชุดเพียงแล้ว โคตรสวยเลย!" แก้มใสจับมือนุ่มของเพียงรักแล้วเปิดประตูห้องเปลี่ยนชุดพากันเดินเข้าไปข้างใน

"อือ ๆ"

เพียงรักกระชับมือของแก้มใสเอาไว้แน่น ขอบคุณนะแก้มใสที่ไม่ถามอะไรตอนนี้ ขอเวลาเธอให้ได้ขบคิดก่อนว่าจะทำอย่างไรต่อดี ขืนบอกออกไปตอนนี้รับรองได้เลยว่าแก้มใสกับพี่ริต้าต้องไปมีเรื่องกับพี่หนุงหนิงแน่ ๆ และอาจจะทำให้การเดินแบบครั้งนี้มีปัญหาได้ แล้วยิ่งเป็นงานของตระกูลภูวรินทร์เมทีด้วย ยิ่งอาจจะเกิดผลเสียตามมาอีกมากมายจนเธอเองไม่อยากจะคาดเดามันเลย

เพียงรัก ขอให้การเดินแบบในครั้งนี้ผ่านไปอย่างราบรื่นด้วยเถอะ!

๐๐๐๐๐๐

และแล้วงานก็เริ่มต้นขึ้น เพียงรักที่อยู่ในชุดเดรสเกาะอกสีดำยาวผ่าข้างโชว์ให้เห็นต้นขาเรียวขาวสวย บนลำคอระหงถูกประดับด้วยเครื่องเพชรสีสวย รวมถึงสร้อยข้อมือและแหวนที่เปล่งประกายระยิบระยับ เรียกได้วันนี้เพียงรักสวยมากจริง ๆ

"เพียงตื่นเต้นไหม?" แก้มใสจับมือเพียงรักมากุมเอาไว้ ทั้งคู่กำลังนั่งรอคิวเรียกเมื่อถึงลำดับการเดินของตัวเองตามที่ซ้อมกันมาก่อนหน้านี้

"ตื่นเต้นมาก ๆ เลยแก้ม หัวใจเพียงมันเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมาเลย ทำไงดี ๆ" เพียงรักบีบมือแก้มใสแน่นขึ้น มือเล็กของเธอเย็นเฉียบจนแก้มใสต้องคอยลูบเบา ๆ

"ทำใจให้สบาย พี่เชื่อว่าเพียงต้องทำได้ดี" ริต้าที่ยืนอยู่ด้านข้าง พูดให้กำลังใจพร้อมลูบหัวของเพียงรักอย่างที่เคยทำประจำ

"ก็นะ เข้าใจได้ว่าคงลงแรงไปเยอะเพื่อทำให้ตัวเองได้มาเดินในงานใหญ่ ๆ แบบนี้"

เสียงของเบลที่นั่งอยู่ถัดจากเธอห่างไปเพียงเก้าอี้ไม่กี่ตัวทักขึ้น จนคนในห้องเริ่มหันมาสนใจและหันไปกระซิบกระซาบกันอย่างสนุกปาก

"เสี่ยแดนคงรอส่งยิ้มให้แกอยู่ข้างนอกนั่น อย่าไปทำอะไรที่มันประเจิดประเจ้อเข้าล่ะ เดี๋ยวจะโดนคุณหญิงตบเอา คิก ๆ"

พิ้งที่นั่งข้าง ๆ กันก็รีบเอ่ยสมทบกับเบลทันที สองเพื่อนรักช่วยกันพูดเหน็บแนมโดยมีหนุงหนิงยืนอยู่ข้าง ๆ โดยที่ไม่คิดจะห้ามปรามเลยสักนิด

"พี่ริต้าคะ แก้มรำคาญเสียงแมลงหวี่แมลงวันที่มันบินหึ่งๆ อยู่ข้าง ๆ จัง พี่ริต้าช่วยเรียกพนักงานมาฉีดยาไล่ได้ไหมคะ"

แก้มใสทำท่าปัดแมลงไปมาตรงหน้าอย่างจริงจัง น้ำเสียงที่พูดออกมาอย่างดังนั้นทำให้คนที่กำลังกระซิบกันอยู่เงียบเสียงลง

"นี่แกว่าใคร!" เสียงแหลม ๆ ของเบลร้องดังขึ้น

"พูดลอย ๆ จ้า ใครอยากรับก็รับไป เกิดเป็นคนดี ๆ ไม่ชอบ ชอบอยากเกิดเป็นแมลงหวี่แมลงวันที่เอาแต่สร้างความรำคาญให้คนอื่น"

"อีแก้ม! มึง... " พิ้งลุกขึ้นเตรียมตัวเดินเข้ามาหาเรื่องแก้มใส แต่ก็โดนหนุงหนิงจับไหล่ห้ามเอาไว้เสียก่อน

"พิ้ง ไม่เอาค่ะ" หนุงหนิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง พลางส่ายหน้าอย่างห้ามปรามเด็กคนโปรดในความดูแลของตน

"แต่มันว่าพิ้งนะคะพี่หนิง" พิ้งบอกอย่างไม่ยอมเหมือนกัน แต่เมื่อสบตากับพี่หนิง ก็เป็นเข้าใจในทันทีว่าพี่หนิงคงจะจัดการยัยเพียงโดยส่งตัวมันไปให้เสี่ยแดนในคืนนี้แน่ ๆ เธอจึงได้ยอมนิ่งลง

"งานใหญ่ก็เริ่มแล้ว พี่ว่าเราเตรียมตัวกันเถอะค่ะ ถ้างานมันมีปัญหาขึ้นมา พี่เกรงว่าทุก ๆ คนในนี้คงไม่มีปัญญาชดใช้ให้คุณพยัคฆาแน่"

เป็นริต้าที่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดุ ๆ พร้อมกับที่ทีมงานได้เข้ามาเรียกเหล่านางแบบให้เดินออกไปทีละคน จึงทำให้สงครามขยายย่อมได้หยุดลง

"เชิญคนต่อไปครับ!" เสียงทีมงานเรียกนางแบบคนต่อไป

"ค่ะ!"

เพียงรักขานตอบก่อนเดินมาสแตนด์บายรอที่จุดมาร์คเพื่อรอคิวที่ตัวเองจะต้องเดินออกไป แก้มใสและริต้าพูดให้กำลังใจเธออย่างเต็มเปี่ยม

"ไปได้เลยครับ!"

เพียงรักเดินขึ้นไปบนเวทีด้วยความมั่นใจ ใบหน้าหวานเชิดขึ้น ลำคอตั้งตรง อกผายไหล่ผึ่ง ยกยิ้มหวานให้กับแขกมากมายที่นั่งดูเธออยู่

เรียวขาขาวสวยบนส้นสูงสีดำเข้ากับชุดก้าวเดินอย่างสง่างาม เครื่องเพชรและเครื่องประดับบนตัวของเพียงรักส่องแสงระยิบระยับยิ่งส่งผลให้เธอดูเหมือนเจ้าหญิงที่หลุดออกมาจากในเทพนิยาย

สายตากลมสวยกวาดมองไปทั่วห้อง หางตาพลันเห็นคนที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงมาโดยตลอดกำลังส่งยิ้มกว้างมาให้ ทว่าแววตาหื่นกระหายที่มองมานั้นกลับทำให้เธอรู้สึกขนลุกและขยะแขยง ก่อนจะหลบสายตามองไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว

นัยน์ตาสีนิลที่เธอบังเอิญสบเข้าให้กับผู้ชายที่นั่งอยู่ด้านหน้าเวที ใบหน้าหล่อคมคาย ผมสีดำขลับ แววตาดูนุ่มลึกและเปล่งประกายอย่างคนที่เห็นสิ่งที่ตนชอบ ยิ่งสบตากันนานเท่าไหร่ยิ่งทำให้หัวใจของเพียงรักเต้นเร็วขึ้นเท่านั้น จนเธอต้องรีบหลบสายตาก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปด้านใน

เพียงรัก! เธอเป็นอะไรไปเนี่ย ฮือออ ใจเต้นแรงมากเลย แก้มใสช่วยเพียงด้วย