ตอนที่ 4 ฝันร้าย 1/2

ภายในห้องพักของแก้มใส มีร่างระหงของเพียงรักเดินเข้ามาด้านในแบบมือเปล่า ดอกไม้ช่อนั้นถูกเธอทิ้งลงถังขยะไปแล้ว ก่อนที่เธอจะทรุดตัวนั่งบนโซฟาตัวยาวบริเวณปลายเตียงใหญ่ขนาดคิงไซซ์ การตกแต่งรวมทั้งเฟอร์นิเจอร์ที่สวยงามและทันสมัยสมกับเป็นห้องพักในโรงแรมระดับ 6 ดาว

เพียงรักกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องอย่างสำรวจเพราะตั้งแต่ที่เธอมาถึงโรงแรม ยังไม่ได้มีเวลาที่จะสำรวจห้องของตัวเองเลยด้วยซ้ำ

ข้าวของมากมายที่ต้องขนมาเองด้วยตัวคนเดียวตั้งแต่กรุงเทพฯจนมาถึงพัทยา โชคดีหน่อยที่ได้พี่ริต้าและแก้มใสคอยช่วยเหลือรวมทั้งพนักงานต้อนรับของโรงแรมที่อาสาขนกระเป๋าขึ้นมาไว้ที่ห้องให้ ไม่อย่างนั้นเธอคงต้องเหนื่อยกว่านี้

"เฮ้อออ"

เสียงถอนหายใจดังขึ้นภายในห้องพักที่เงียบสงบ นัยน์ตาคู่สวยสีน้ำตาลอ่อนดูเลื่อนลอยหาจุดโฟกัสไม่ได้ ร่างระหงของเพียงรักได้แต่นั่งนิ่งไม่ไหวติงราวกับคนที่วิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้วเหลือแต่กายหยาบที่นั่งอยู่

ติ๊ง! ติ๊ง!

เสียงที่บ่งบอกว่ามีข้อความใหม่เข้ามาของแอปพลิเคชันไลน์ดังขึ้นภายในห้อง เรียกสติให้เพียงรักคว้ามันออกมาจากกระเป๋าใบเล็กของตัวเอง

'พี่หนุงหนิง'

ไม่ใช่ข้อความจากคนอื่นไกล เป็นหนุงหนิงผู้จัดการของเพียงรักเอง ร่างบางถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ ก่อนที่นิ้วเรียวจะกดเข้าไปในห้องสนทนาแล้วรีบพิมพ์ตอบกลับไปทันที

หนุงหนิง : เพียงรัก

หนุงหนิง : แกอยู่ไหน กลับถึงห้องรึยัง

หนุงหนิง : เพียงรัก! แกไปอยู่ไหนทำไมไม่อ่านไลน์ฉันฮะ!

หนุงหนิง : เพียงรัก!! อย่าให้ฉันหมดความอดทนกับแกไปมากกว่านี้นะ

เพียงรัก : พี่หนิงมีอะไรคะ เพียงเพิ่งถึงห้อง 

หนุงหนิง : ตอบฉันได้สักที แกอยู่ห้องแล้วแน่นะ อย่ามาเล่นตุกติกกับฉัน ถ้าฉันจับได้ว่าแกโกหกขึ้นมาแล้วละก็ แกคงรู้นะว่าตัวเองต้องโดนอะไร

เพียงรัก : ส่งรูปภาพ 

เพียงรัก : เพียงอยู่ห้องจริง ๆ ค่ะ

"ห้องของแก้มใสนะคะ"

เสียงหวานบ่นพึมพำออกมา เธอไม่ได้โกหกสักนิด เธอมาถึงห้องแล้วแต่แค่ไม่ใช่ห้องของตัวเองก็เท่านั้น พี่หนุงหนิงไม่มีทางรู้ว่านี่ไม่ใช่ห้องของเธอแน่ เพราะอะไรน่ะเหรอ? เพราะพี่หนุงหนิงไม่เคยมาดูแลเธอเลยต่างหาก นอกจากคอยออกคำสั่งให้เธอทำตามความต้องการของตัวเองเท่านั้น

หนุงหนิง : ดี! อาบน้ำแต่งตัวสวย ๆ รอเสี่ยแดนอยู่ในห้อง อย่าทำให้เสี่ยต้องหงุดหงิด ส่วนพรุ่งนี้กับมะรืนแกไม่มีงาน อยู่ที่พัทยาไปก่อน คอยปรนนิบัติเสี่ยแดน

หนุงหนิง : อย่าขัดใจเสี่ยแดน ถ้าเขาต้องการอะไรแกก็ยอม ๆ แล้วทำตามเขาไป

เพียงรัก : วันมะรืน วันมะรืนมีงานถ่ายแบบชุดนอนไม่ใช่เหรอคะ 

หนุงหนิง : ใช่ แต่ฉันเลื่อนออกไปแล้ว

เพียงรัก : พี่หนิง! พี่ทำอะไรทำไมไม่บอกเพียงเลยคะ เลื่อนออกไปแบบนั้นทางแบรนด์เขาจะไม่พอใจนะคะ

หนุงหนิง : แล้วไง ไม่พอใจก็เรื่องของเขา ฉันบอกเลื่อนก็คือเลื่อน แกอย่ามาห่วงเรื่องอะไรที่มันไร้สาระได้ไหมฮะเพียงรัก!

หนุงหนิง : ตอนนี้แกแค่ทำตัวให้มันดี ๆ เอาใจเสี่ยแดนเยอะ ๆ แล้วแกจะได้มีเงินไปรักษายายแกไง

เพียงรัก : พี่หนิง ทำไมพี่หนิงไม่ฟังเพียงเลย พี่เป็นผู้จัดการของเพียงนะ ต้องดูแลเพียงสิ ไม่ใช่ให้เพียงไปนอนกับคนอื่นแบบนี้ 

หนุงหนิง : ฉันก็หางานให้แกอยู่นี่ไง แค่ยอมนอนอ้าขาให้เสี่ยแดนเขาเอามันจะเป็นอะไรนักฮะ!! รีบ ๆ ไปอาบน้ำแล้วรอเสี่ยอยู่ในห้อง ถ้าฉันจับได้ว่าแกหนีไปอีกนะเพียงรัก แกเจอฉันแน่

เพียงรัก : พี่หนิง (ยังไม่ขึ้นว่าอ่าน)

เพียงรัก : ไม่ได้รับสาย 

เพียงรัก : ไม่ได้รับสาย 

มือเรียวยังคงกดโทรหาผู้จัดการของตัวเอง ทั้งโทรเบอร์และโทรไลน์แต่ปลายสายไม่แม้แต่จะรับสายเธอ เพียงรักกำโทรศัพท์แน่นจนนิ้วมือแดงก่ำจากแรงบีบ เธอรู้สึกโมโหที่พี่หนิงไม่ฟังเธอเลยสักนิด ไม่ถามเลยว่าเธอต้องการอะไรไม่ต้องการอะไร คิดจะทำก็อะไรก็ทำ คิดจะส่งเธอให้ใครต่อใครก็ได้โดยที่เธอไม่ได้เต็มใจ

เพียงรัก ทำไมชีวิตเธอถึงไม่มีความสุขกับเขาบ้างนะ

ติ๊ง! ติ๊ง!

แต่แล้วก็มีเสียงข้อความดังขึ้นมาอีกครั้งจากใครก็ไม่รู้ที่แอดไลน์เธอมา มือเรียวกดเข้าไปดูด้วยความสงสัย