ตอนที่ 8 หกเดือนก่อน 3/3

เวลาผ่านไปประมาณสามสิบนาที

ก่อนที่บานประตูหน้าห้องฉุกเฉินจะถูกเปิดออกและคุณหมอในชุดกาวน์ได้เดินออกมาเพื่อแจ้งบางอย่างกับญาติคนไข้

ทันทีที่เพียงรักเห็น ร่างบางลุกขึ้นด้วยความรีบร้อนสองขาเรียวเดินเข้าไปหาคุณหมอทันที รวมถึงคนอื่น ๆ ที่เดินตามมาด้วยความเป็นห่วง เสียงหวานรีบเอ่ยถามด้วยความร้อนรน พยายามคุมสติที่แตกกระเจิดกระเจิง

"คุณหมอคะ ยายเพียงเป็นอย่างไรบ้างคะ"

"ตอนนี้อาการของคนไข้ยังไม่พ้นขีดอันตรายนะครับ หมอตรวจพบว่าคนไข้มีอาการเส้นเลือดในสมองตีบส่งผลให้ออกซิเจนไปเลี้ยงสมองไม่ทันทำให้วูบหมดสติ หมอต้องทำการผ่าตัดภายในคืนนี้เลย ถ้าปล่อยทิ้งไว้นานเกินหมอเกรงว่าจะเป็นอันตรายมากกว่านี้นะครับ"

ราวกับฟ้าได้ถล่มลงตรงหน้าของเพียงรัก หัวใจเจ็บปวดราวกับมีมือจากไหนไม่รู้มาบีบมันเอาไว้แน่น มือบางสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวที่ถาโถมเข้าใส่ ดวงตาแดงก่ำเริ่มมีน้ำตาคลออีกครั้ง

"ถ้าญาติคนไข้สะดวกที่จะให้หมอผ่าตัดภายในคืนนี้ก็แจ้งได้ที่พยาบาลเลยนะครับ ไม่ทราบว่าญาติคนไข้คือคนไหนเหรอครับ?" คุณหมอถามพลางไล่มองใบหน้าทีละคนที่กำลังยืนออกัน

"พะ...เพียงค่ะ เพียงเป็นหลาน" น้ำเสียงหวานสั่นเครือเอ่ยบอก

"ครับ ถ้าอย่างนั้นคุณเพียงสะดวกไปเซ็นหนังสือรับรองการผ่าตัดไหมครับ เดี๋ยวพยาบาลจะเป็นคนพาไปครับ"

คุณหมอหันมามองใบหน้าสวยของเพียงรักพลางพยักหน้าลงพร้อมชี้แจ้งรายละเอียดการยินยอมให้ทำการผ่าตัด

"ละ...แล้วค่าผ่าตัด.."

"ค่าผ่าตัดทั้งหมดก็ประมาณสองแสนแปดหมื่นบาทครับ หลังจากการผ่าตัดแล้วอาจจะต้องพักฟื้นและทำกายภาพบำบัดอีกประมาณสองถึงสามเดือนครับถึงจะหายเป็นปกติ แต่ก็ยังคงต้องคอยเฝ้าระวังอีกครับ"

ร่างบางแทบล้มทั้งยืนเมื่อได้ยินค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดครั้งนี้ จำนวนเงินมากมายขนาดนั้นเธอจะไปหามาจากไหนได้ภายในคืนนี้ ยังไม่รวมค่ารักษาอื่น ๆ อีกซึ่งไม่รู้ว่ามันเป็นเงินจำนวนมากน้อยเท่าไหร่

เพียงรักเธอจะทำอย่างไรดี ทำอย่างไรดี

ใบหน้าสวยก้มหน้ามองพื้น ปากบางเม้มปากแน่นอย่างใช้ความคิด คิ้วสวยขมวดเป็นปมด้วยความเครียด สองมือกำแน่น สมองพลันคิดหาวิธีที่จะทำอย่างไรให้หาเงินมาได้เยอะ ๆ

"หนูเพียงไปเซ็นยินยอมเถอะ เดี๋ยวลุงจะออกค่าใช้จ่ายให้เอง ไม่ต้องกังวลมากไป"

น้ำเสียงทุ้มเข้มของลุงกำนันหรือพ่อของต้นหอมเอ่ยขึ้นพลางตบลงบนไหล่เล็กเบา ๆ เรียกสติของเพียงรักได้ก่อนที่ใบหน้าสวยจะเงยหน้ามองใบหน้าของลุงกำนันด้วยแววตาที่สั่นไหวอยู่ไม่น้อย

"ลุงกำนัน...แต่เงินมันเยอะมากเพียงเกรงใจ.."

"เพียงไม่ต้องเกรงใจ พ่อของต้นเต็มใจช่วย ตอนนี้ชีวิตของยายพุดตานสำคัญมากนะ"

"ใช่ ๆ ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวพวกเราจะช่วยเพียงหาเงินเอง"

"ตอนนี้ชีวิตยายพุดตานสำคัญกว่านะ เพียงยอมรับความช่วยเหลือจากลุงกำนันเถอะ"

ทั้งต้นหอม น้ำปั่นและผักหวานต่างช่วยกันพูดโน้มน้าวให้เพียงรักรับความช่วยเหลือจากลุงกำนันพ่อของต้นหอม เพราะพวกเขารู้ดีว่าเพียงรักเป็นคนอย่างไร เพื่อนของพวกเขาเป็นคนดีเกินไป แคร์คนรอบข้างมากกว่าตัวเองด้วยซ้ำ ยิ่งถ้าต้องมาเดือดร้อนเพราะตัวเองก็ยิ่งจะปฏิเสธและเกรงใจอีกฝ่ายมาก

"เอาไว้หนูเพียงค่อยทยอยเอาเงินมาคืนลุงก็ได้ รับเอาไว้ก่อนอย่าเกรงใจ หนูเพียงก็เหมือนลูกหลานลุงคนหนึ่ง ลุงเต็มใจช่วย"

ลุงกำนันเอ่ยเสนอให้เพียงรักค่อยทยอยคืนเงินให้ตนเมื่อพร้อม แม้ว่าตนจะเต็มใจช่วยและไม่ได้อยากได้เงินคืน ช่วยก็คือช่วย แต่ถ้าไม่พูดแบบนี้ เพียงรักคงไม่ยอมรับน้ำใจเอาไว้แน่

"เพียงขอบคุณลุงกำนันมากนะคะ เพียงสัญญาว่าจะหาเงินมาคืนให้ครบ"

นั่นน่ะสิ ตอนนี้ชีวิตของยายสำคัญกว่าสิ่งใด เมื่อเพียงรักคิดได้ก็รีบยกมือไหว้ขอบคุณลุงกำนันด้วยความนอบน้อม พร้อมตั้งเป้าเอาไว้แล้วว่าจะรีบหาเงินมาคืนให้ลุงกำนันแน่นอน ก่อนจะหันไปบอกหมอกับพยาบาลที่ยืนรออยู่

"เพียงยินยอมให้ทำการผ่าตัดค่ะ