ตอนที่ 1 เหนื่อยทั้งกายและใจ

"เสร็จแล้ว! ไป ๆ เราไปเปลี่ยนชุดกันดีกว่าเนอะ"

เสียงสดใสของแก้มใสดังขึ้นเมื่อเพียงรักแต่งหน้าให้เสร็จเรียบร้อยแล้ว ด้วยลุคแต่งหน้าสไตล์เกาหลีทำให้ทั้งสองคนยิ่งสวยเปล่งปลั่งมากขึ้น มือเรียวของทั้งคู่ต่างช่วยกันเก็บเครื่องสำอางเข้ากระเป๋าใบเล็กของเพียงรัก ก่อนที่ทั้งสองจะตรวจดูความเรียบร้อยของตัวเองแล้วพากันจับมือเดินออกมาจากห้องเพื่อไปหาพี่ริต้าที่ห้องแต่งตัวอีกห้องหนึ่ง ซึ่งเอาไว้สำหรับให้นางแบบเปลี่ยนชุดโดยเฉพาะ

"นั่นแกจะไปไหน เพียงรัก"

"เกะกะชะมัด"

ปึก!

"นี่!..."

ความวุ่นวายเกิดขึ้นบริเวณหน้าห้องแต่งตัวเมื่อเพียงรักและแก้มใสเดินออกมาเจอกับหนุงหนิงและพิ้งที่เพิ่งจะเดินทางมาถึงงาน ร่างสูงโปร่งของพิ้งเดินชนกระแทกไหล่แก้มใสอย่างแรงจนแก้มใสนั้นเซถอยหลัง พร้อมกับส่งสายตาเหยียดหยามและมุมปากที่ยกยิ้มอย่างชอบใจก่อนที่เธอจะเดินเข้าห้องไปแต่งหน้าทำผม

เพียงรักได้แต่รั้งแขนเพื่อนของตัวเองเอาไว้เมื่อแก้มใสทำท่าจะเดินกลับไปเอาเรื่องกับพิ้ง โดยลืมไปเลยว่ายังมีอีกคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้

"ฉันถามแกอยู่นะ ไม่ได้ยินหรือไง!" น้ำเสียงที่เริ่มแสดงความหงุดหงิดออกมาเมื่อนางแบบในความดูแลของตัวเองเมินเฉย

"เพียงจะไปเปลี่ยนชุดค่ะ ใกล้จะถึงเวลางานเริ่มแล้ว" เพียงรักตอบกลับเสียงนิ่ง ไม่แสดงสีหน้าอะไรต่างจากแก้มใสที่ตอนนี้กำลังยืนกอดอกมองหนุงหนิงด้วยสายตาขุ่นเคือง

ยัยบ้านี่เป็นบ้าอะไร อยู่ ๆ ก็มาหงุดหงิดใส่เพื่อนเธอ

"อย่างนั้นเหรอ แต่ฉันมีเรื่องจะคุยกับแกสักหน่อย ตามฉันมา" ปากที่ทาลิปสีแดงก่ำเอ่ยออกคำสั่ง

"แต่เพียงต้องรีบไปเปลี่ยนชุดนะคะ" เพียงรักพยายามบอกอย่างใจเย็น

"ฉันเป็นผู้จัดการของแก ฉันสั่งอะไรแกก็ต้องทำตาม!"

หนุงหนิงขึ้นเสียงใส่เพียงรัก พยายามเข้ามาคว้าข้อมือหวังจะลากนางแบบสาวให้ตามเธอมา แต่เป็นแก้มใสที่เข้ามาขวางไว้ได้ทันและทนไม่ไหวจึงได้สวนกลับ

"ผู้จัดการที่ไม่เคยมาดูแลเลยน่ะเหรอคะ เป็นแก้มแก้มไม่กล้าพูดหรอกนะ กระดากปาก"

"อีแก้ม!"

หนุงหนิงเดินเข้ามาหาแก้มใส ง้างมือขึ้นหมายจะตบลงบนใบหน้าสวยของแก้มใสอย่างคนที่ข่มอารมณ์โกรธของตัวเองเอาไว้ไม่อยู่

"ทำไม พี่หนิงจะทำอะไรแก้ม"

และแน่นอนคนอย่างแก้มใสไม่เกรงกลัวเลยสักนิด กลับท้าทายคนตรงหน้าอีก

"แก้มไม่เอา เดี๋ยวเป็นเรื่อง"

เพียงรักพยายามห้ามผู้จัดการและเพื่อนรักของตนไม่ให้ทะเลาะกันไปมากกว่านี้ เธอกลัวจะมีคนเข้ามาเห็นหรือได้ยินแล้วมันจะทำให้แก้มใสมีข่าวไม่ดีไปด้วย

"แกก็ดูพี่หนิงดิ!" แก้มใสตอบกลับด้วยอารมณ์หงุดหงิดจนเผลอขึ้นเสียงใส่เพียงรัก

"เพียงรัก ฉันสั่งให้แกตามฉันมา ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน!!" หนุงหนิงยืนออกคำสั่งเสียงแข็ง

"ค่ะ ๆ เดี๋ยวเพียงตามไป" เพียงรักรีบตกปากรับคำ ส่วนหนุงหนิงเมื่อได้ยินเธอก็สะบัดหน้าหันหลังเดินกระแทกเท้าด้วยส้นสูงจนเกิดเสียงดังและตรงไปยังทางห้องน้ำหญิงทันที

เพียงรักจูงมือแก้มใสมายังหน้าห้องเปลี่ยนชุด แม้เจ้าตัวจะยังมีท่าทางที่หงุดหงิด "แก้ม ไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ เดี๋ยวเพียงจะรีบตามไป"

"เพียงไม่ต้องไป ยัยพี่หนิงมันจะทำร้ายเพียงอีกหรือเปล่า?" แก้มใสพูดด้วยความเป็นห่วง

"ไม่หรอก งานนี้งานใหญ่ คนดังมากันเยอะ พี่หนิงไม่ทำร้ายเพียงหรอก แก้มรีบเข้าไปเปลี่ยนชุดเถอะนะ นะ ๆ ไม่ต้องห่วงเพียง"

"เดี๋ยวสิ!.. เฮ้อออ เพียงรักนะเพียงรัก แก้มจะช่วยอย่างไรดี"

แก้มใสที่พยายามเอ่ยห้ามไม่ให้เพื่อนรักตามผู้จัดการไปเพียงลำพัง แต่ก็ไม่ทันการเสียแล้ว เมื่อเพียงรักที่พูดกับเธอเสร็จก็หันหลังเดินก้าวเท้าเร็ว ๆ จนเกือบจะเปลี่ยนเป็นวิ่ง ตามผู้จัดการไปทางห้องน้ำหญิงทันที ใบหน้าสวยส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจพร้อมฉายแววกังวลออกมา

๐๐๐๐๐๐

ห้องน้ำหญิงที่มีป้ายตั้งด้านหน้าเอาไว้ว่า 'กำลังทำความสะอาด'

เมื่อมาถึงเพียงรักก็เห็นป้ายที่วางไว้หน้าห้องน้ำ เป็นฝีมือใครไปไม่ได้นอกจากหนุงหนิงผู้จัดการของเธอเอง

เพียงรักสูดลมหายใจเข้าปอดฟอดใหญ่เพื่อเรียกขวัญและกำลังใจให้ตัวเอง มือเรียวหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงตัวสวยก่อนที่จะเข้าแอปพลิเคชัน 'เครื่องบันทึกเสียง' ปลายนิ้วแตะลงบนปุ่มกดอัดเสียงทันทีจนมันขึ้นนับเวลาอัดแล้ว จึงเก็บมันลงกระเป๋ากางเกงเหมือนเดิม ก่อนที่มือเรียวจะผลักประตูเข้าไปด้านใน

"มาได้สักทีนะ"

ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปากพูดอะไร น้ำเสียงประชดประชันก็ดังขึ้นทันที เพียงรักเดินเข้าไปยืนอยู่ตรงหน้าหนุงหนิงที่กำลังยืนพิงสะโพกกับอ้างล้างมือ สายตากลมโตจ้องเขม็งมองมาที่เธอ

"รู้ใช่ไหมว่าวันนี้เสี่ยแดนมาร่วมงานด้วย"

"....รู้ค่ะ" ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ มือสวยขยำชายเสื้อตัวยาวเอาไว้แน่นจนมันยับยู่ยี่

"คงไม่ต้องให้ฉันบอกหรอกนะว่าต้องทำตัวอย่างไร" หนุงหนิงปรายตามองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังยืนตัวสั่น

"ตะ แต่..วันนี้คุณหญิงก็มาด้วยนี่ค่ะ เอ่อ..."

"แล้วอย่างไร?" หนุงหนิงตอบกลับแบบไม่แคร์อะไร ราวกับเรื่องนี้มันเป็นเรื่องปกติ "ฉันให้คีย์การ์ดสำรองของห้องแกกับเสี่ยไปแล้ว หลังเลิกงานแกก็เข้าไปรอเสี่ยในห้องแล้วกัน"

"พี่หนุงหนิง!" เพียงรักร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่จากปากผู้จัดการของตัวเอง "นี่พี่ไปขอคีย์การ์ดสำรองห้องเพียงแล้วเอาไปให้เสี่ยได้อย่างไรคะ พี่ก็รู้อยู่ว่าเสี่ยต้องการตัวเพียง"

เพียงรักพยายามเค้นเสียงถามแม้ว่าเสียงที่เปล่งออกมานั้นมันจะสั่นเทาและแผ่วเบาเสียเหลือเกิน ขาเรียวทั้งสองแทบอ่อนแรงลงไปกองกับพื้นแต่ก็ต้องฝืนยืนทนเอาไว้ก่อน

ทำไมนะ ทำไมเธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ไม่จบไม่สิ้น

"ฉันรู้ แต่แล้วอย่างไรล่ะ แกน่ะอย่าเล่นตัวให้มันมากนัก เสี่ยเขาอยากได้อะไรแกก็ยอม ๆ เขาไป แกจะได้เจริญก้าวหน้าในอาชีพนี้ไง"

"เพียงไม่ได้ขายตัว!!" เพียงรักเผลอตวาดใส่หนุงหนิงเสียงดัง ร่างระหงสั่นเทาด้วยอารมณ์โกรธ น้อยใจ เสียใจ จนเธอจะรับมันไม่ไหวแล้ว

"ตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับคนขายตัวแล้วไหมฮะ!! ข่าวคาว ๆ ของแกมันดังไปทั่วจนผู้คนเขาเข้าใจไปแบบนั้นแล้ว" หนุงหนิงตะคอกกลับด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

"ก็พี่หนิงกับบริษัทไม่ออกมาแก้ข่าวเลยสักครั้งหนิคะ มันถึงได้เป็นแบบนี้!" เพียงรักระบายความอัดอั้นออกมาอย่างคนที่รับอะไรไม่ไหวอีกต่อไป

"เพียงไม่ได้ขายตัว ไม่ได้เป็นเด็กเอ็น ไม่ได้เป็นเด็กเสี่ย เรื่องทั้งหมดมันเริ่มที่พี่หนิงหลอกเพียงให้ไปทานข้าวกับเสี่ยแดนทั้งนั้น" น้ำเสียงสั่นเทาเอ่ยออกมาอย่างน่าสงสารหากได้พบเห็นหรือได้ยิน แต่ไม่ใช่กับหนุงหนิง

"เพียงรัก ต่อให้แก้ข่าวตอนนี้มันก็ไม่ทันแล้วไหม" หนุงหนิงแสดงสีหน้าอย่างเอือมระอาออกมาเมื่อเห็นว่าเพียงรักเริ่มคุมตัวเองไม่อยู่ แต่แล้วอย่างไร เรื่องทั้งหมดมันก็ไม่ใช่ความผิดของเธอสักหน่อย

"ฉันว่านะแกควรทำตัวให้มันดี ๆ เชื่อฟังฉันให้มันมากๆ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วแกจะไม่มีเงินไปรักษายายของแก"

หนุงหนิงคว้าคางเรียวของเพียงรักก่อนจะออกแรงบีบและยกใบหน้าของเพียงรักเงยขึ้นสบตากับเธอ แรงบีบที่ปลายคางสร้างความเจ็บปวดให้จนเพียงรักต้องจับข้อมือของหนุงหนิงเอาไว้ ดวงตาหวานสั่นระริกน้ำตาคลออย่างน่าเวทนา

"อึก.. เจ็บ"

"หึ! แกคงเข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม อย่ามาขัดคำสั่งฉันอีก!"

หนุงหนิงสะบัดมือที่บีบปลายคางเรียวของเพียงรักออกจนใบหน้าหวานหันไปด้านข้างอย่างแรง ปลายคางสวยขึ้นรอยมือเป็นสีแดงจาง ๆ ก่อนที่เธอจะเดินออกไปทิ้งให้เพียงรักอยู่คนเดียว

ร่างระหงทรุดตัวนั่งลงกับพื้นอย่างกับคนหมดเรี่ยวแรง ใบหน้าหวานก้มลงปล่อยให้น้ำตาสีใสหยดลงพื้นหยดแล้วหยดเล่า ไร้เสียงสะอื้นไห้มีเพียงหยดน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาเท่านั้น เล็บสวยจิกพื้นห้องน้ำ เพื่อระบายอารมณ์ที่กำลังเผชิญอยู่ตอนนี้

เหนื่อยจังยายจ๋า เพียงจะอดทนได้อีกนานแค่ไหน เพียงไม่ไหวแล้ว เพียงอยากกอดยายจัง