ตอนที่ 8/1 ยืนคนละฝั่ง

‘คงจะมีความสุขมากใช่มั้ย กับพินัยกรรมของคุณปู่’

‘กำลังนอนกลิ้งสบายใจเฉิบอยู่บนเตียงนอนในบ้านคนอื่นแล้วร้องกรี๊ด ๆ ใช่มั้ย อย่างเธอน่ะเหรอ จะมาเป็นเจ้าของโรงพยาบาลเอกชน อย่าฝันไปหน่อยเลย มันก็แค่ฉากส่วนหนึ่งในพลอตนิยายของเธอเท่านั้น แต่ในโลกความจริงมันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกเพียง’

‘พี่จะไม่มีวันยอมแต่งงานกับเธอเพราะอยากได้สมบัติ แล้วพี่ก็จะขัดขวางทุกวิถีทาง ไม่ให้เธอได้ของที่ไม่ใช่ของเธอ สมบัติทุกอย่างจะต้องเป็นของน้องเพลงคนเดียวเท่านั้น’

‘เธอจะไม่มีวันได้อะไรจากคนตระกูลทองบริสุทธิ์’

‘ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นลูกของคุณอาบดินทร์จริง ๆ แต่พี่ก็จะขัดขวางเธอให้ถึงที่สุด!’

แล้วใครว่าเธออยากได้สมบัติของคนตระกูลนั้น?

หลังอ่านข้อความที่ถูกส่งมาจากปัณณ์ครบทุกบรรทัดแล้วเพียงพิณล้มตัวลงนอนร้องไห้

จริงอย่างที่เขาดูถูก

ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอ เธอเป็นแค่ผู้อาศัยเท่านั้น บ้านที่แท้จริงของเธออยู่ภาคเหนือ บ้านชั้นเดียวหลังน้อยหลังคามุงสังกะสี ผนังบ้านเป็นไม้เก่า ห่างไกลจากความเลิศหรู ก็พอจะรู้ว่าเขาเกลียด แต่อย่าเกลียดเธอถึงขั้นตามจองเวรจองกรรมกันอย่างนี้เลย เธอทรมานจวนจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว

“ฮือ ๆ ๆ”

“อุ๊บ!”

“แหวะ!”

เพียงพิณโก่งคออาเจียนในห้องน้ำต่อเนื่องเป็นวันที่สาม ปีนขึ้นเตียงกลับมานอนจนหมดวันก็ยังไม่มีเรี่ยวแรง ตื่นขึ้นมาก็ยังอาเจียนต่อเนื่องพานให้ร่างกายอ่อนแอ เธอหอบเหนื่อย วักน้ำขึ้นมาล้างหน้าก่อนจะมองตัวเองในกระจก ผิวหน้าเธอซีดไร้สีฟุ้งซ่านจนเครียดเพราะกลัวสิ่งที่คิดจะเป็นความจริง

วุ่นวายกันทั้งคฤหาสน์ เมื่อเพลงพฤกษาทุลักทุเลยกกระเป๋าเดินทางลงบันไดมาถึงโถงกว้าง

ย่าธาราร้องไห้เจียนจะขาดใจตามไปรั้งท่อนแขนหลานสาวไม่อยากให้ไปตอนนี้ แต่เพลงพฤกษาที่ผิดหวังในตัวญาติผู้ใหญ่เกี่ยวกับพินัยกรรมฉบับนั้นไม่อยากจะฟังคำแก้ตัว จึงแกะมือท่านออกและเร่งฝีเท้าลากกระเป๋าไปหารถรับจ้างสาธารณะ ที่เธอกดเรียกผ่านแอปพลิเคชันให้มารับไปส่งสนามบิน

“น้องเพลง อย่าไปเลยนะลูก ฮือ...”

สามีที่เป็นหัวหน้าครอบครัวเพิ่งจะล้มตาย ย่าธาราก็มีเรื่องให้ทุกข์ใจต่อเนื่องจนท่านแทบจะเป็นลมล้มลงต่อหน้าทุกคนในบ้าน

“จะรั้งน้องเพลงไว้ทำไมคะ แค่จะไปเรียนต่อ ไม่ได้จะไปตายสักหน่อย ถ้าคุณย่ากลัวไม่มีคนดูแล ก็ไปตามนังคนนั้นมาดูแลสิคะ รักมันมากไม่ใช่เหรอ ถึงขั้นปิดบังสถานะมันกับน้องเพลงมาตั้งสิบยี่สิบปี แถมยังยกสมบัติให้มันมูลค่าตั้งเท่าไหร่ แต่ทีกับน้องเพลง คุณปู่คุณย่าไม่คิดจะยกอะไรให้เลย ถ้าคุณย่าคิดจะทำร้ายจิตใจน้องเพลงเหมือนคุณปู่ น้องเพลงจะไม่กลับมาที่นี่อีก แล้วก็จะไม่สนใจคุณย่าอีกเลย!”

“น้องเพลง อย่าพูดกับคุณย่าแบบนั้น” ปุณณ์ ปัณณ์ พัฒนะเพิ่งมาถึง ได้รับรายงานจากคนรับใช้ที่แอบไปเห็นว่าเพลงพฤกษาเริ่มต้นเก็บกระเป๋าตั้งแต่ช่วงเช้า

“พี่ปุณณ์ไม่ต้องมายุ่ง! ไม่มีใครแคร์น้องเพลงเลย ต่อไปพี่ปุณณ์ พี่ปัณณ์ พี่พัฒน์ ก็จะไม่มีใครสนใจน้องเพลง ทุกคนจะเอาเวลาไปพะเน้าพะนอเอาใจนังนั่นเพื่อหวังจะได้เป็นเจ้าของโรงพยาบาล ฮือ... เจตนาคุณปู่ชัดเจนอยู่แล้วว่าอยากจะยกโรงพยาบาล รวมถึงนังคนนั้นให้พวกพี่ ๆ คุณปู่ใจร้ายที่สุด ทั้งที่ควรเป็นน้องเพลงต่างหากล่ะ คนที่จะมีสิทธิ์เลือก และได้แต่งงานกับพวกพี่ ฮือ...”

มองพัฒนะอย่างอาลัยอาวรณ์ เพราะหากเป็นอย่างนั้นเธอจะเลือกแต่งงานกับเขา เธอไม่แคร์เลยว่าเขาจะได้มรดกในส่วนนั้น เธอรักเขาและอยากจะอยู่กับเขาคนเดียว

“โรงพยาบาลมันก็แค่เสี้ยวหนึ่งของสมบัติคุณปู่ เทียบไม่ได้เลยกับสมบัติอื่นที่โอนย้ายมาอยู่ในชื่อคุณย่า น้องเพลงจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่ทำไม คุณย่ารักน้องเพลงมาก ยังไงท่านก็ต้องยกสมบัติของท่านให้น้องเพลงคนเดียว แต่ที่น้องเพลงทำเมื่อครู่ ไปสะบัดมือท่านทิ้ง มันแย่มากเลยนะ ทำนิสัยไม่น่ารักเลยสักนิด”

“น้องเพลงไม่น่ารัก พี่ปุณณ์ก็ไม่ต้องมารัก! ไม่เคยซีเรียสกับชีวิตเลยสักครั้งแต่ถือสิทธิ์จากไหนมาพูดจาสั่งสอนน้องเพลง หรือไม่เอ็นดูน้องเพลงแล้ว คิดจะไปจีบมันงั้นเหรอ อ๋อ คงใช่ เพราะเจอกันในร้านอาหารวันนั้นก็พี่ปุณณ์ไม่ใช่เหรอ ที่ไปเกาะแกะตามจีบมัน เอาเลย ไปหามันเลย น้องเพลงอวยพรให้ได้เป็นเจ้าของโรงพยาบาลแล้วกันนะคะ!”

ความเอาแต่ใจของเพลงพฤกษาในเวลานี้ไม่ว่าใครต่างก็ส่ายหน้า ปัณณ์ตบบ่าน้องชายที่ตอนนี้เอือมระอาจะเถียงกับเพลงพฤกษา ไล่มันให้ไปประคองคุณย่า

“น้องเพลง ปุณณ์ไม่ได้คิดอะไรกับผู้หญิงคนนั้น รวมถึงพี่ กับพัฒน์ด้วย พวกพี่สัญญา ว่าพวกเราสามคนจะไม่ไปยุ่งกับผู้หญิงคนนั้นเป็นอันขาด”

“คิดว่าพูดแบบนี้แล้วน้องเพลงจะมีความสุขเหรอคะ ในเมื่อสุดท้ายแล้วโรงพยาบาลก็ต้องตกเป็นของนังนั่นอยู่ดี น้องเพลงหวงทั้งโรงพยาบาลแล้วก็พี่ ๆ ทุกคน ไม่คิดจะแบ่งสมบัติทุกอย่างที่เป็นของน้องเพลงไปให้ผู้หญิงที่มันโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้!”

“ขอโทษนะครับคุณหนู แต่ผม ปุณณ์ แล้วก็พี่ปัณณ์ ไม่ใช่สมบัติของคุณหนูครับ อีกทั้งคุณเพียงก็มีศักดิ์เป็นหลานสาวท่านเจ้าสัวเหมือนกัน ทำไมเธอจะไม่มีสิทธิ์ในสมบัติของท่าน เธอมีสิทธิ์ 100% ครับ”

“พี่พัฒน์!”

กำมือแน่น โกรธพัฒนะพี่พูดโพล่งหักหน้าเธอ

“ถ้ามีมัน ก็อย่าหวังเลยว่าจะมีน้องเพลง ให้คิดซะว่าไม่มีน้องเพลงอยู่ในตระกูลนี้ก็แล้วกัน! พี่พัฒน์จำคำพูดตัวเองไว้ให้ขึ้นใจ รอวันไหนน้องเพลงได้ครอบครองสมบัติทั้งหมดของคุณย่า น้องเพลงจะเล่นงานพี่เป็นคนแรกเอาให้อยู่ในบ้านทองบริสุทธิ์ไม่ได้อีกต่อไป!”