ตอนที่ 10

"เด็กน้อย?"

บริ้งค์ขมวดคิ้วแน่น หลุบตาลงมองความอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อสายเดี่ยวตัวสั้นแล้วเงยขึ้นมาค้อนปะหลับปะเหลือกใส่แผ่นหลังแข็งแรงของคนที่กำลังเดินห่างออกไป

"เด็กที่ไหนจะโตขนาดนี้ย่ะ! ตาแก่บ้า!"

โวยวายเสียงขุ่นแล้วก็แอ่นอกแอ่นเอว ทอดมองเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกรถ ถึงเธอจะดูตัวเล็กบอบบาง แต่ส่วนไหนที่ควรมีเธอก็มีเต็มพิกัดนะยะ

เอ๊ะ หรือว่ามันจะเล็กกว่ามาตรฐานหญิงไทยในสมัยนี้แล้ว

ความไม่มั่นใจฉายชัดในแววตาขณะใช้มือกางครอบเพื่อวัดขนาดของสองเต้า เอ้า มันก็ปกตินี่หว่าาาา หากเมื่อหวนนึกถึงยัยมือที่สามที่ยืดอกแล้วยิ้มเยาะเย้ยหยันราวกับต้องการอวดขนาดซิลิโคน​ที่ทำมา ใบหน้าหวานก็ง้ำงอไม่พอใจ

"แอบไปทำเพิ่มดีไหมนะ"

พึมพำถามตัวเองอย่างชั่งใจ แต่พอภาพขั้นตอนการทำและคำรีวิวต่าง ๆ นานาจากเพื่อนร่วมสาขาที่ผ่านประสบการณ์นั้นมาแล้วผุดขึ้นมาในหัวบริ้งค์ก็ขนลุกขนพอง ส่ายหน้ารัว ๆ พับโครงการ​เก็บลงกรุทันที

"ไม่เอาดีกว่า เจ็บอย่างกับรถทับ ฮึ้ย ถึงยังไงฉันก็ใช้งานสมองมากกว่านมอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องบึ้มบั้มบะละฮึ่ม​ก็ได้"

คนอยากนมใหญ่แต่ใจปลาซิวพูดปลอบใจตัวเองแล้วพยักหน้า​หงึกหงักกับเงาสะท้อนในกระจกเป็นเชิงเห็นด้วย​

โดยไม่รู้ตัวเลยว่าการกระทำทั้งหมดนั้นทำให้นักท่องเที่ยวที่ออกมายืนจับกลุ่มอยู่ด้านหน้าคลับต่างพากันอมยิ้มขบขันกันถ้วนหน้า​

ครืดครืดดดด ครืดครืดดดด

เสียงกรีดร้องดังขึ้นดึงความสนใจให้บริ้งค์ละสายตาจากส่วนนูนเด่น มือเรียวล้วงเข้าไปหยิบตัวต้นเหตุในกระเป๋าคลัชท์ออกมาแล้วกดรับสายหลังมองเห็นรายชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ

"ว่าไงเจ้าคะ"

( อยู่หนายยยยยย ยัยเพื่อนบ้าาาา ตกส้วมตายไปแล้วเหรอ หื้มมม )

เสียงอ้อแอ้ยานคางยิ่งกว่าลอยออกมาจากลำโพงพร้อมเสียงเพลงดังกระหึ่มทำเอาบริ้งค์ถึงกับนิ่วหน้า ดึงโทรศัพท์มือถือออกห่างแทบไม่ทัน

"ฉันอยู่ที่รถ รอตรงนี้นะไม่เข้าไปแล้ว"

( หาาา แกว่าอะไรนะ อยู่ไหนน้าาา )

"ฉันอยู่  โอ้ยยยยย ช่างเถอะ!"

บริ้งค์ถอนหายใจพรืด ตัดสินใจกดตัดสายทิ้งก่อนจะเปลี่ยนเป็นส่งข้อความไปแจ้งพิกัดแทน เพราะไม่ว่าเธอจะตะโกนอย่างไรยัยขวัญข้าวที่มีสภาพเมามายก็คงจับใจความไม่ได้อยู่ดี

รั้งรอกระทั่งเห็นคำว่า Read เด้งขึ้นเหนือข้อความที่ส่งแล้วเธอจึงค่อยหย่อนมันเก็บลงในกระเป๋าตามเดิม จากนั้นก็ก้าวขึ้นไปนั่งรอเหล่าเพื่อนสาวบนรถ

โชคดีที่พรุ่งนี้เป็นวันหยุด ดังนั้นเธอจึงสามารถแวะมาค้างที่คอนโดเพื่อนได้โดยไม่โดนดุ

แต่คิดแล้วก็อดรู้สึกน้อยอกน้อยใจไม่ได้ ไม่เข้าใจว่าทำไมทางบ้านถึงคัดค้านหัวชนฝา ทั้งที่ใจจริงแล้วเธออยากย้ายออกมาอยู่กับเพื่อนตามคำชวนใจจะขาด แถมไม่ว่าจะงัดเอาเหตุผลร้อยแปดมาออดอ้อนเว้าวอนแค่ไหน ผู้ปกครองก็ไม่มีทีท่าว่าจะใจอ่อนเสียที

แต่ช่างเถอะ ถึงจะไม่มีคอนโดเป็นของตัวเอง แต่หากเธอร้องขอมาค้างกับเพื่อนบ้างเป็นครั้งคราว ทางบ้านก็ไม่ขัดข้อง ขอเพียงไม่พากันเที่ยวเล่นจนกระทบต่อผลการเรียน

"อีกตั้งครึ่งชั่วโมงกว่าผับจะปิด หาววว ง่วงชะมัด"

เมื่อความมึนเมาเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์เบาบางลง ความง่วนงุนก็เริ่มเข้ามาแทนที่ ดวงตาคู่สวยปรือลอย เปลือกตาหนักอึ้งจนไม่อาจต้านทานไหว

หญิงสาวแตะนิ้วลงบนแผงควบคุมหมายให้เสียงเพลงช่วยอยู่เป็นเพื่อนคลายเหงา ก่อนเอนกายลงนอนพิงเบาะรถในตำแหน่งของคนขับเพราะคาดการณ์ดูแล้ว ค่ำคืนนี้คงไม่แคล้วเธอต้องเป็นสารถี

อีกด้าน...ภายในรถยนต์คันหรูซึ่งจอดหลบมุมอยู่ไม่ไกลจากด้านหน้าของไนต์คลับมีเพียงความเงียบงันมาร่วมสิบนาที  ไร้คำสั่งใด ๆ หลุดออกมาจากปากของเจ้านายหนุ่มนับตั้งแต่กลับมาถึงรถ

กระนั้นกรกันต์ก็ทำได้เพียงนั่งนิ่ง สงบปากสงบคำ แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัยก็ตาม และคล้ายว่าติณณ์เองจะสัมผัสได้ถึงสายตาคำถามที่คอยชำเลืองมองเขาผ่านกระจกมองหลังอยู่เนือง ๆ

"มีอะไรก็พูดมา"

น้ำเสียงขุ่นมัวติดรำคาญของเจ้านายทำให้กรกันต์ลอบถอนหายใจเบา ก่อนจะอ้าปากเอ่ยถามเกี่ยวกับสิ่งที่แอบเมียงมองมาตั้งแต่ต้น

"ถ้านายสนใจ ผมจะให้คนของเราไปติดต่อ..."

"กูไม่ชอบเด็ก มึงก็รู้" เสียงทุ้มโพล่งสวนขึ้นมาทันควันทั้งที่อีกฝ่ายยังพูดไม่จบ

ครับ ไม่ชอบเด็ก แต่ไอ้การที่เจ้านายนั่งจ้องเจ้าหล่อนตั้งแต่อยู่ข้างใน เดินตามไปส่งถึงรถแล้วยังนั่งเฝ้า รอดูเขากลับบ้านอยู่แบบนี้นี่มันเรียกว่าอะไรล่ะครับ

กรกันต์เถียงในใจแล้วลอบอมยิ้ม ทว่าก็ไม่อาจหลุดลอดสายตาคมกริบของผู้เป็นายไปได้

"มึงยิ้มอะไร!"

คิ้วเข้มกระตุกด้วยความหงุดหงิด อ้าปากหมายจะก่นด่าลูกน้องตัวดีแต่ก็ชะงัก เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นร่างอรชรเดินโซซัดโซเซตรงไปยังรถยนต์สีขาวคันหรูซึ่งเขาจดจ้องอยู่ก่อนนานแล้ว

เด็กสาวตะโกนโหวกเหวกโวยวายพร้อมทุบกระจกรถระรัว ก่อนที่ไม่กี่อึดใจต่อมาจะเดินอ้อมไปก้าวขึ้นนั่งในตำแหน่งข้างคนขับอีกด้าน

ติณณ์ยังคงมองทิศเดิมนิ่งนาน รอกระทั่งรถยนต์คันดังกล่าวแล่นออกจากหน้าไนต์คลับไปแล้วชายหนุ่มถึงค่อยดึงสายตากลับ ออกคำสั่งเสียงเรียบ

"ออกรถ"