ตอนที่ 11

นิ้วเรียวเคาะลงโต๊ะเป็นจังหวะขณะที่มืออีกข้างยกขึ้นเท้าคาง ดวงตาวาววับฉ่ำน้ำคู่สวยเหม่อมองวิวทิวทัศน์ของเมืองกรุงผ่านกระจกของห้องทำงานบนตึกสูงนิ่งนาน สีหน้าเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย

เมื่อไหร่จะฝึกงานเสร็จนะ …

ประโยคเดิม ๆ ที่ผุดขึ้นมาในหัวทุกวี่วันนับตั้งแต่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของบริษัท ซีทูพี อินเตอร์กรุ๊ป จำกัด และยิ่งใกล้ถึงวันสิ้นสุดสถานะนักศึกษาฝึกงาน ความถี่ของการถอนหายใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

แม้ว่าการได้ฝึกงานในบริษัทของครอบครัวนั้นจะสุขสบายเนื่องจากได้เริ่มทำในตำแหน่งสูง ไม่จำเป็นต้องทำงานเล็ก ๆ น้อย อาทิ ชงกาแฟหรือเดินเอกสารระหว่างแผนก ซ้ำยังมีห้องทำงานส่วนตัว

ทว่านี่กลับไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ ...

เธอไม่ได้อยากดำรงตำแหน่งรองประธานกรรมการ เธอไม่ได้อยากให้ใครมาคอยพะเน้าพะนอหรือก้มหัวทำความเคารพยามเดินผ่าน เพียงเพราะเธอคือฐานะทายาทที่อาจจะได้ขึ้นแท่นผู้บริหารในอนาคต

หลายคนอาจจะมองว่านี่คือชีวิตที่ทุกคนใฝ่ฝัน เส้นทางสวยงามโรยไปด้วยกลีบกุหลาบ สามารถคว้าทุกอย่างมาครอบครองได้อย่างง่ายดายเพียงแค่เอ่ยปาก

แต่ใครเลยจะรู้ว่าความจริงแล้ว เธออยากเป็นแค่ 'นางสาวโชติกานต์' คนธรรมดาที่มีความฝันว่าสักวันหนึ่งจะได้เป็นหัวหน้าทัวร์ตัวเล็ก ๆ

ก้อกก้อกก้อก

พลันเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นดึงความสนใจ บริ้งค์ยืดหลังนั่งตัวตรง ปรายตาไปมองตัวเลขที่ปรากฏบนมุมล่างของหน้าคอมพิวเตอร์เพียงนิดก่อนเอ่ยอนุญาตให้อีกฝ่ายเข้ามา

"เชิญค่ะ"

สิ้นเสียงหวานใสบานประตูกระจกก็เปิดออกกว้าง ก่อนที่ปนัดดา เลขาวัยสี่สิบของบิดาจะก้าวเข้ามาด้านในพร้อมกับเอกสารเกี่ยวกับการบริหารงานของบริษัทในแต่ละปีที่นำมาให้เธอศึกษาในทุกวัน

"ขอบคุณนะคะ"

บริ้งค์กล่าวขอบคุณสั้น ๆ รอกระทั่งอีกฝ่ายถอยออกไปแล้วจึงค่อยดึงแต่ละแฟ้มมากางดูรายละเอียดด้วยสีหน้าเซ็งจัด

เธอเกลียดการคิดคำนวณ เธอเกลียดการท่องจำ

แต่ไม่ว่าจะเกลียดแค่ไหนสุดท้ายก็ยังหนีมันไม่พ้น อุปกรณ์สื่อสารพลันส่งเสียงในนาทีนั้น เธอเหลือบตาไปมองมันแวบหนึ่ง มุมปากยกตัวขึ้นหลังมองเห็นข้อความที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ

( ขวัญข้าว :  ออกมาแรดด้วยกันหน่อยเร็ววว อีกเดี๋ยวเพื่อนจะกลับดอยแล้วนะ )

มาได้เวลาเหมือนรู้ใจ!

บริ้งค์อมยิ้มพลางจรดปลายนิ้วลงพิมพ์ข้อความตอบกลับไป ไหน ๆ ก็เหลือเวลาอีกแค่ไม่กี่วัน แถมตอนนี้ก็ใกล้จะพักเที่ยง ถือซะว่าเธอออกไปทานข้าวกลางวันข้างนอก เจอรถติดจนกลับมาไม่ทันเลยต้องลาช่วงบ่ายก็แล้วกัน

หลังวางแผนหาข้ออ้างในการอู้งานเสร็จสรรพแล้วคนที่เบื่อกับการอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมใจแทบขาดก็คว้ากระเป๋าสะพายแบรนด์ C คู่ใจมาคล้องบ่า ก้าวฉับ ๆ ตรงไปยังประตูอย่างร่าเริง

ในจังหวะที่ขาเรียวก้าวข้ามพ้นประตูมาได้ไม่เท่าไหร่ ร่างอรชรก็ชะงักฝีเท้าหยุดกึกเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นแผ่นหลังของใครบางคนที่กำลังเดินเลี้ยวเข้าไปในห้องทำงานของบิดา

"โอ๊ะ! เหมือนจัง ... "

บริ้งค์พึมพำเสียงแผ่วเมื่อภาพสีหน้ายียวนกวนประสาทของผู้ชายที่เธอเคยลากมาเป็นไม้กันหมาผุดขึ้นมาในความทรงทำ แต่พอนึกถึงลักษณะท่าทางของเขาแล้ว เธอก็ส่ายหน้าไปมา

"ไม่ใช่หรอก ตาลุงนั่นเหมือนมาเฟียมากกว่านักธุรกิจเยอะ ฮึ!"

นึกถึงพฤติกรรมที่เขาทำกับเธอในคืนนั้น ริมฝีปากบางก็เบ้คว่ำน้อย ๆ ด้วยความหมั่นไส้ ไอ้เราก็อุตส่าห์ปลื้มเห็นว่าทั้งหล่อทั้งใจดี แต่ที่ไหนได้ พอเปิดปากพูดที อยากจะเอามืออุดมันซะเดี๋ยวนั้น!

"แล้วจะไปนึกถึงตาบ้านั่นทำไมเนี้ย โอ๊ยยย อารมณ์เสีย"

ใบหน้าหวานหงิกงอ สะบัดไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัวก่อนเร่งฝีเท้าก้าวเดินเข้าไปในลิฟต์ คอยดูนะวันนี้เธอจะช็อปปิ้งให้หายเครียดกันไปข้างเลย ใช้เวลาเพียงไม่นานเธอก็มาถึงห้างสรรพสินค้า