ตอนที่ 9

บริ้งค์ก้าวไปข้างหน้า โซเซบ้างในบางจังหวะเนื่องจากสายตาคอยแต่จะชำเลืองมองเสี้ยวหน้าคมคายของคนที่เดินเคียงข้างมากกว่าถนนหนทาง ซึ่งใช่ว่าชายหนุ่มจะไม่รับรู้

"ถึงแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ"

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มหวาน แม้ระหว่างทางจะไร้ซึ่งบทสนทนา ทว่าใจดวงน้อยกลับรู้สึกดีกับการปกป้องดูแลของคนแปลกหน้านี้อย่างประหลาด

"กลับบ้านไปซะ"

บริ้งค์ก้มศีรษะแทนคำขอบคุณอีกครั้ง มือเรียวล้วงเข้าไปในกระเป๋าคลัชท์ซึ่งมักใช้ถือติดตัวเสมอหากมาเที่ยวเพื่อหยิบกุญแจรถ แต่พอนึกถึงคำที่เพื่อนสาวเคยพูดกรอกหูบ่อย ๆ เธอก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มอีกครั้ง

"เอ่อ คุณชื่ออะไรคะ คือ...ขอไอจีได้ไหมคะ"

"ฉันไม่เล่น"

"แล้วไลน์ล่ะคะ"

"ไม่มี"

ใบหน้าหวานม่อยลงไปหลายส่วนหลังฟังจบ ทว่ายังคงไม่ละความพยายาม เอาวะ อย่างสุดท้ายแล้ว ถ้ายังไม่ยอมให้อีกเธอก็จะยอมตัดใจ

"งั้นขอเบอร์ก็ได้ค่ะ"

"ฉันไม่ชอบเด็ก"

คำปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมาทำเอาบริ้งค์สะอึก เธอเด็กตรงไหน บรรลุนิติภาวะก็ถือว่าไม่ใช่เด็กแล้วหรือเปล่า หญิงสาวทำหน้ามุ่ย ตวัดสายตามองค้อนคนแก่ไปหนึ่งทีแล้วสะบัดหน้าหนี เตรียมจะเปิดประตูรถ

แต่เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นโจทก์เก่ายืนหลบมุมอยู่ไม่ไกล คล้ายกับรอจังหวะเพื่อทำอะไรบางอย่างเธอก็หน้าตาตื่น หันกลับมารั้งแขนคนข้าง ๆ แล้วเบียดกายเข้าหา

ยัยเด็กนี่เป็นไบโพลาร์เหรอวะ?

ติณณ์ชักสีหน้าหงุดหงิด มือใหญ่แตะลงบนเอวคอดทว่าในจังหวะที่จะดันเด็กสาวออกห่าง เธอก็เงยขึ้นมาสบสายตาก่อนตวัดสองแขนขึ้นโอบรัดรอบคอ

"ขอสิบวิค่ะ"

บริ้งค์กระซิบกระซาบเสียงอ่อน ขืนเธอขับรถกลับตอนนี้คนเดียวคงไม่แคล้วถูกตามแล้วลากตัวขึ้นคอนโดแน่ ๆ ถึงที่ผ่านมาแฟนหนุ่มจะยอมทำแค่ภายนอก แต่ในเมื่อตอนนี้แตกหักกันแล้ว เธอกลัวใจเขาเหลือเกินว่าจะทำอะไรไม่ดี

แม้สัมผัสได้ถึงแรงต่อต้านแต่บริ้งค์ก็ยังเกาะเขาแน่นหนึบ สายตาหวาดหวั่นชำเลืองมองไปทางทิศที่อดีตแฟนหนุ่มยืนอยู่ ก่อนจะลอบถอนหายใจโล่งอกเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำเพียงสบถก่อนจะก้าวฉับ ๆ กลับเข้าไปในคลับด้วยสีหน้าไม่พอใจ ไม่ได้ตั้งมั่นปักหลักรออย่างที่นึกกลัว

"ยัยเด็กแก่แดด"

ติณณ์ตำหนิเสียงเข้มแล้วออกแรงผลักไสคนที่เกาะหนึบแรงขึ้น ส่งผลให้คนตัวเล็กทิ้งรอยลิปสติกไว้บนเสื้อเชิ้ตสีขาวซึ่งโผล่พ้นเสื้อสูทอย่างไม่ได้ตั้งใจ

บริ้งค์ทำตาโต ถลาเข้าไปหมายจะช่วยเช็ดทำความสะอาด พลันดวงตาก็เบิกกว้าง ผงะตกใจเมื่อจู่ ๆ คนหน้าดุยกสองมือขึ้นค้ำบนรถยนต์ กักขังเธอไว้ด้านในวงแขน

"นะ..นี่ อย่าเข้าใจผิดนะคะ เมื่อกี้..."

"พยายามขนาดนี้ อยากกลับกับฉันมากเลยเหรอ"

คำถามที่ไม่ต่างจากคำปรามาสว่าเธออยากนอนกับเขาทำเอาใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโมโห เผลอโพล่งสิ่งที่คิดในหัวออกไปอย่างลืมตัว

"อย่าคิดว่าหล่อแล้วจะพูดจาดูถูกกันยังไงก็ได้นะคะ"

"ก็แล้วที่ทำทั้งหมดอยู่นี่คืออะไร"

บริ้งค์กำหมัดแน่น ฤทธิ์​แอลกอฮอล์​ที่ยังคงค้างในสายเลือดบวกกับสายตายียวนที่มองจ้องกระตุ้นให้เธอนึกอยากเอาชนะจึงเชิดหน้าท้าทาย ยอกย้อนอย่างเจ็บแสบ

"ทำไมคะ จะคิดเงินเหรอ"

ติณณ์ส่งเสียงเหอะในลำคอ หน้าตาเขาเหมือนผู้ชายที่ขายแบบนั้นหรือยังไงวะ คิดแล้วคนที่เพิ่งถูกทาบทามซื้อตัวเป็นครั้งแรกก็หน้าชา รู้สึกเหมือนถูกหยามศักดิ์ศรีทางอ้อม

ดวงตาคมกริบหรี่มองสีหน้าดื้อรั้นของเด็กสาวนิ่งนาน ฮึ! สงสัยต้องสั่งสอนสักหนึ่งบทเรียนหน่อยแล้วว่าไม่ควรปากดีกับคนที่อายุมากกว่า

"เธอคิดว่าเธอจ่ายไหวไหมล่ะ?"

ติณณ์ย้อนถามแล้วแกล้งขยับท่อนล่างเข้าใส่ ส่งผลให้คนที่กำลังเกรี้ยวกราดจนควันออกหูตัวแข็งทื่อหลังสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ดุนดันอยู่ตรงท้องน้อย

"คะ...คุณ คุณจะทำอะไร ถอยออกไปนะ"

ใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำ ร่างกายร้อนผะผ่าว รู้สึกราวกับตัวเปลือยเปล่าล่อนจ้อนยามถูกแววตาวาววับเป็นประกายของชายหนุ่มมองไล่ไปตามเรือนร่างอย่างจาบจ้วง

"ลองเทสบนรถดูก่อนไหม สักรอบ"

"จะบ้าเหรอ!"

"อ้อ อยากไปโรงแรมเลย?"

มุมปากยกยิ้มอย่างกลั้นไม่อยู่เมื่อเห็นเด็กสาวมีสีหน้าเลิ่กลั่กเหลอหลา เบือนหน้าไปอีกทางแล้วเอนกายถอยหนีจนแผ่นหลังแนบชิดติดกับกระจกรถ หลับตาปี๋ ตัวสั่นเป็นลูกนกขนาดนี้ มองแค่ปราดเดียวก็ดูออกว่ายังไม่เคยผ่านประสบการณ์อย่างว่า

ติณณ์นึกขันในใจ เลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้เด็กสาวเรื่อย ๆ หวังกลั่นแกล้ง​ให้เธอยิ่งตื่นตระหนก​มากกว่าเดิม กระทั่งอีกเพียงไม่กี่เซนติเมตรปลายจมูกจะแตะลงบนพวงแก้มนุ่ม เขาก็เปลี่ยนทิศทางไปยังใบหูแดงจัด ก่อนกระซิบเบา ๆ แทนว่า

"เมาก็กลับบ้านไปนอนซะ เด็กน้อย"