บทที่ 4.1 - คำสารภาพ (เขาสุข เราเจ็บ)

เสียงเพลงบรรเลงขึ้นพร้อมกับเสียงกรี๊ดกร๊าดของผู้หญิงทุกคนที่กำลังอิฉาวรรณภา วรรณภาเองถึงกับอึ้งจนเริ่มทำตัวไม่ถูกสายตาเธอหันไปมองเพื่อนรักอย่างชนิดาในทันที เพลงๆ นี้เป็นเพลงโปรดของเธอมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะรู้ว่าเธอชอบเพลงนี้มาก และแน่นอนว่าหนึ่งในนั้นก็ต้องมีชนิดา

อยากให้ฉันประทับใจในตัวพี่คินมากเลยสินะ ยัยดา

หญิงสาวคิดในใจพลางถอนหายใจออกมา แสดงว่าชนิดารู้มาตลอดว่าการทำกิจกรรมรับน้องในวันนี้เธอจะต้องเจอกับอะไรบ้าง เรื่องนี้เพื่อนรักของเธอก็มีส่วนเกี่ยวข้องอีกเช่นเคยในตอนนี้มันเริ่มจะมีความโกรธเข้ามาแทนที่ความรู้สึกหลายอย่างเสียแล้ว ในเมื่อเพื่อนรักของเธออยากจะให้เธอได้สานสัมพันธ์กับชายหนุ่มนัก ต่อแต่นี้ไปเธอก็จะไม่ขอขัดศรัทธา

วรรณภาปรับสีหน้าจากในตอนแรกที่ดูเย็นชาเปลี่ยนมาเป็นยิ้มและทำท่าทางคล้อยตามไปกับชายหนุ่มบนเวที ภาคินเห็นดังนั้นหัวใจของชายหนุ่มก็ยิ่งดีใจจนเนื้อเต้น คิดไปไกลเสียแล้วว่าแผนการนี้สามารถพิชิตใจน้องภาคนสวยได้อย่างแน่นอน เห็นทีงานนี้เขาคงต้องรีบไปเลี้ยงข้าวขอบคุณชนิดาเสียแล้ว รุ่นน้องคนนี้ช่วยเหลือเขาไว้เยอะเลยทีเดียว

เสียงเพลงอันอบอวลไปด้วยความรัก ความโรแมนติกและความหอมหวาน หลายคนอาจจะคิดเช่นนั้นแต่สำหรับชนิดาเองไม่ใช่ เธอเจ็บปวดเหลือเกินเมื่อต้องมาเห็นว่าคนที่หัวใจตัวเองต้องการกำลังร้องเพลงเพื่อขอความรักจากผู้หญิงคนอื่น ซึ่งผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่ว่าเป็นเพื่อนรักของเธอนั่นเอง

“ขอบคุณครับ”

เสียงกรี๊ดดังขึ้นอีกครั้งเมื่อพี่คินร้องเพลงจบแล้วเอ่ยคำว่าขอบคุณ ร่างสูงวางกีตาร์ลงแล้วก้าวเท้าเดินลงมาจากเวทีจุดมุ่งหมายก็คือหญิงสาวผู้เป็นที่รัก ชนิดามองใบหน้าของวรรณภาที่กำลังยิ้มแย้มแสดงท่าทีมีความสุขมากผิดกับในช่วงแรก ถึงแม้ว่าจะรู้สึกดีใจที่เพื่อนอาจจะเริ่มปลื้มชายหนุ่มขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ข้างในหัวใจเองก็แอบเจ็บไม่แพ้กัน...

“น้องภาครับ พี่ชอบน้องภาตั้งแต่วันแรกที่เห็นแล้วนะครับ ถ้าน้องภาไม่รังเกียจพี่” เสียงพูดอันแสนนุ่มนวลยิ่งช่วยสร้างบรรยกาศให้ดูหวานละมุนมากยิ่งขึ้น

“ขอโอกาสให้พี่ได้ดูแลน้องภาได้มั้ยครับ?”

บรรดานักศึกษาทุกคนต่างเงียบกริบและแอบลุ้นว่าวรรณภาหญิงสาวผู้โชคดีนั้นจะตอบรุ่นพี่หนุ่มรูปหล่อว่าอย่างไร วรรณภาใช้หางตามองชนิดาเพียงเล็กน้อย ก่อนที่หญิงสาวจะฉีกยิ้มกว้างแล้วเอ่ยคำพูดที่ทำให้ใครหลายๆ คนในที่นี้ต้องเกิดความอิจฉากันไปตามๆ กัน

“ภาไม่มีทางรังเกียจพี่คินหรอกค่ะ ถ้าพี่คินสัญญาว่าพี่คินจะดูแลภาอย่างที่ขอไว้ได้ ภาก็ยินดีค่ะ”

เสียงหวานพูดแล้วแสร้งทำหน้าเขินอาย

“จริงนะครับน้องภา น้องภาพูดจริงใช่ไหมครับ!” รุ่นพี่หนุ่มถามด้วยนํ้าเสียงตื่นเต้น

“จริงค่ะ แต่ถ้าวันไหนที่พี่คินผิดสัญญากับภา วันนั้นภาก็จะถือว่าทุกอย่างจบลงโดยไม่มีคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้นนะคะ รู้แบบนี้แล้วพี่คินยังจะยินดีอยากดูแลภาอยู่อีกหรือเปล่าคะ”

“ยินดีครับ พี่ยินดี” ภาคินเอื้อมมือไปจับมือเรียวเล็กขึ้นมากุมตรงหน้า ก่อนที่จะลั่นวาจาให้คำสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะ “พี่จะไม่มีวันทอดทิ้งน้องภา พี่จะดูแลน้องภาให้ดีที่สุดเลยครับ”

เสียงกรี๊ดบวกกับเสียงโห่ร้องจากนักศึกษาทุกคนดังขึ้นพร้อมใจกัน ชนิดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตาย เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกในตอนนี้มันคือความรู้สึกอะไรกันแน่ เธอดีใจที่เห็นคนที่เธอรักอย่างพี่คินสมหวังและมีความสุข แต่หญิงสาวก็เสียใจเมื่อใจนึกไปถึงวีระพงษ์ว่าถ้าเขารู้เรื่องนี้ เพื่อนชายของเธอจะคิดยังไง จะเสียใจมากน้อยแค่ไหน

ถึงแม้ว่าตลอดเวลาชนิดาเองที่พยายามคอยพูดให้วรรณภาคล้อยตามเรื่องพี่คิน แต่เพื่อนก็ไม่เคยจะสนใจหรือว่ายอมรับอะไรทั้งสิ้น แล้วทำไมวันนี้ ทำไมวรรณภาถึงยอมตกลงคบกับพี่คินง่ายๆ ทั้งๆ ที่ตัวของวรรณภาเองก็รักวีระพงษ์มากเสียจนไม่เคยคิดนอกใจมีคนอื่น

ส่วนด้านเพื่อนสาวอย่างวรรณภา… ที่เธอทำแบบนี้เพราะว่าความโมโหและความโกรธสั่งให้เธอใช้สมองมากกว่าหัวใจ ในเมื่อชนิดาดิ้นรนทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะให้พี่คินได้รักกับเธอ เธอก็จะขอเลือกเดินตามเกมส์ที่เพื่อนรักอยากจะให้เป็น แต่ถึงแม้ว่าเธอจะทำแบบนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะต้องเกลียดหรือว่าไม่ชอบชนิดา หญิงสาวแค่คิดว่าลองคบกับรุ่นพี่หนุ่มเพื่อตัดปัญหาไปบ้างดีกว่า เพราะยังไงเธอเองก็ไม่ได้คิดจริงจังอะไรอยู่แล้ว

                                     .........................................................

เมื่อผ่านบรรยกาศของการบอกรักเสร็จสรรพเรียบร้อยแล้วภาคินก็อาสาขอไปส่งวรรณภาผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนของตัวเองที่บ้าน ซึ่งวรรณภาเองก็ไม่ได้ทักท้วงหรือว่าปฎิเสธอะไร ดูท่าทางเพื่อนของเธอแลจะแฮปปี้เสียด้วยซํ้าที่ในวันนี้มีรุ่นพี่หนุ่มมาคอยยืนเคียงข้าง

“อะแฮ่ม!” เสียงทักแบบไม่เป็นทางการส่งผลให้หญิงสาวที่กำลังมัวแต่สนใจหนังสือเรียนต้องรีบเงยหน้าขึ้นเพื่อมองหาต้นเสียง ใบหน้าสวยหวานยิ้มแย้มทันทีเมื่อเห็นว่าใครที่เป็นเจ้าของเสียงกระแอมไอนี้

“สวัสดีค่ะคุณหมอวัชระ” หญิงสาวทักทายก่อนจะปิดหนังสือเรียน เพื่อที่จะได้คุยกับรุ่นพี่ร่วมคณะเดียวกันได้อย่างเต็มที่

“น้องดาก็... พี่ยังเรียนไม่จบเลยนะครับ ไม่เห็นต้องเรียกกันซะเต็มยศเลย” ชายหนุ่มพูดด้วยท่าทีกลั้วรอยยิ้ม วันนี้ถือว่าเป็นวันที่เขามีความสุขมากอีกวันหนึ่งก็เป็นได้ เพราะว่านอกจะสามารถช่วยเหลือเพื่อนซี้อย่างเจ้าคินให้มันได้สมหวังกับหญิงสาวที่ชอบแล้ว เขายังมีโอกาสได้กลับเข้ามหาวิทยาลัยเพื่อแอบมองรุ่นน้องคนสวยคนนี้อีกด้วย

ใช่แล้วล่ะ... วัชระก็เป็นอีกคนหนึ่งในบรรดาผู้ชายหลายคนที่แอบชอบชนิดา

ชนิดาสะดุดตาและสะดุดใจเขาตั้งแต่วันแรกที่หญิงสาวมารายงานตัวที่มหาวิทยาลัย เขาเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างจะใจดีกับทุกคนก็จริงแต่เขาเองก็ไม่เคยสนใจผู้หญิงที่ไหนเหมือนกับที่สนใจในตัวรุ่นน้องคนนี้ ในวันนั้นชนิดาใส่ชุดมอปลายน่ารักถักเปียสองข้างเดินเข้ามารายงานตัวกับเขาในฐานะรุ่นน้องร่วมคณะ

แต่ด้วยความน่ารักน่าทนุถนอมของหญิงสาว เลยเป็นเหตุที่ทำให้เขาได้ตัดสินใจแกล้งเธอไปเพียงเล็กๆ น้อยๆ สำหรับน้องใหม่ เวลานึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นทีไรชายหนุ่มก็อดที่จะขำไม่ได้ทุกที ชนิดาจะรู้ตัวหรือเปล่านะ ว่าเธอนั้นน่ารักและเป็นธรรมชาติมากแค่ไหน