บทที่ 7.1 - ความจริงที่เจ็บปวด (อิ่มเอมหัวใจ)

“ฮือๆๆ” ชนิดานั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนเตียงนอนกว้างใหญ่ นํ้าเสียงและท่าทางของพี่คินเมื่อครู่มันยังฝังแน่นอยู่ในใจแม้ว่าจะผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วก็ตาม เธอแค่เป็นห่วงเกรงว่ารุ่นพี่หนุ่มอาจจะป่วย เห็นว่าใบหน้าคมคายนั้นแดงมากจนน่ากลัวเธอเลยคิดว่าเขาอาจจะกำลังไม่สบาย เลยทำแบบนั้นออกไป...

วันนี้ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่เธอได้มีโอกาสอยู่ใกล้ชิดกับชายหนุ่ม หัวใจเธออบอุ่นไปด้วยความรู้สึกแห่งความรัก มันเหมือนความฝัน ฝันที่เธอไม่อยากจะตื่นขึ้นมาแล้วพบกับความจริงที่ว่า ระหว่างเธอกับเขามันไม่มีทางจะเป็นไปได้ ไม่อยากรับรู้ว่าความจริงแล้วหัวใจของพี่คินไม่ได้อยู่ที่เธอ แต่ว่าอยู่กับเพื่อนรักของเธอ

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากหัวเตียง หญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมากดดู สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เธอรู้สึกร้อนหนาวขึ้นมาทันที

ลงมาเจอพี่คินหน่อยครับ พี่มีเรื่องจะคุยด้วย รออยู่หน้าล็อบบี้

หญิงสาวเช็ดนํ้าตาบนใบหน้าพลางจ้องข้อความตาไม่กระพริบ เธอกัดริมฝีปากตัวเอง ใจหนึ่งก็อยากลงไปพบ แต่อีกใจหนึ่งก็กำลังงอน เลยทำให้ไม่อยากจะลงไปเจอหน้าเขาตอนนี้

“แต่ถ้าเราไม่ลงไป พี่คินก็ต้องรอเก้อ”

เธอพึมพำด้วยความห่วง หัวสมองกำลังประมวลนั่นนี่ไปเรื่อยจนเวลามันล่วงเลยมาเป็นชั่วโมงได้ และชนิดาก็มั่นใจว่าป่านนี้พี่คินคงจะกลับบ้านไปแล้ว แน่นอนว่าเขาต้องกลับไปแล้วเพราะว่าตอนนี้มันก็จะห้าทุ่มแล้วเขาคงไม่มานั่งรอเธออยู่หรอก

พี่คินยังรออยู่นะครับ พนักงานบอกว่าประมาณเที่ยงคืนเขาจะไม่ให้พี่คินรอแล้ว น้องดาลงมาเจอพี่หน่อยเถอะครับ พี่มีเรื่องสำคัญอยากจะคุยด้วยจริงๆ

พี่คินยังรอเราอยู่เหรอ…

ชนิดารีบจัดการแต่งตัวให้เรียบร้อยมากกว่านี้ แล้วออกจากห้องลงลิฟต์มาเจอกับคนที่กำลังรออยู่ด้วยความรู้สึกดีใจและสงสาร ดีใจที่รู้ว่าเขายังคงรอเธออยู่แม้ว่าเธอจะแกล้งลองใจชายหนุ่ม ไม่นานร่างบางก็เห็นว่าเขายังคงนั่งรอด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล มือข้างขวากำโทรศัพท์เอาไว้แน่นราวกับกลัวว่ามันจะหายไปไหน

“พี่คินคะ” หญิงสาวเรียกคนตรงหน้า ภาคินแย้มรอยยิ้มด้วยความดีใจที่เห็นว่าชนิดายอมลงมาพบกับตน เขาผายมือไปที่โซฟาข้างหน้าเขา จากนั้นร่างบางก็เดินไปนั่งลงอย่างไม่แสดงท่าทีอะไร

“เอ่อ พี่ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไงดี พี่รู้นะครับว่าพี่ผิดที่เผลอตวาดใส่น้องดาไปแบบนั้น แต่พี่อยากให้น้องดารู้ไว้นะครับว่าพี่ไม่ได้ตั้งใจ พี่แค่กำลังงงๆ เบลอๆ พี่มึน พี่ โอ๊ย พี่ พี่…”

ชายหนุ่มพูดด้วยความลนลานจนดูออกว่าเขาซีเรียสมากแค่ไหน ความโกรธของชนิดาพลันสลายหายไปจนหมดสิ้นเมื่อเจอกับท่าทางน่ารักๆ ตลกๆ ของเขา หญิงสาวหลุดขำออกมาอย่างไม่ปิดบัง

“น้องดาขำอะไรครับ”

“ขำพี่คินนั่นแหล่ะค่ะ พูดสั้นๆ ก็ได้ค่ะ ดารอฟังอยู่ไม่หนีไปไหนหรอก” สาวน้อยยิ้มหวานให้กับร่างสูงใหญ่ ภาคินเมื่อได้เห็นรอยยิ้มของเธอ เขาจึงมีความกล้ามากยิ่งขึ้น

“พี่คินขอโทษครับ” เขาจ้องหน้าหญิงสาวนิ่งอย่างต้องการจะบอกให้รู้ว่าเขารู้สึกผิดจริงๆ พอกลับไปบ้านเขาก็กินไม่ได้ นอนไม่หลับ ในหัวเอาแต่คิดถึงแต่เรื่องที่ทำให้เธอหวาดกลัวเสียงอันดุดันของตัวเอง จนในที่สุดก็ทนทุกข์ใจไม่ไหว รอให้ถึงวันพรุ่งนี้เช้าไม่ได้ เลยต้องรีบมาหาสาวน้อยในยามคํ่าคืนแบบนี้

“แต่ว่าน้องดาโกรธพี่คิน”

หญิงสาวเอ่ยเสียงแข็ง ชายหนุ่มถึงกับหัวใจแทบหยุดเต้นทันทีที่ได้ยินนํ้าเสียงเด็ดเดี่ยวของเจ้าหล่อน ใบหน้าคมคายก้มหน้าลงตํ่าแล้วไม่พูดอะไรออกมาอีกอยู่หลายนาที ชนิดาเองด้วยความที่ต้องการจะเอาคืนคนตรงหน้าจึงแกล้งทำเป็นนิ่งด้วยเช่นกัน และเพียงไม่นานคนที่นิ่งไม่ได้อีกต่อไปก็คือ...

“ไม่ผิดหรอกครับที่น้องดาจะโกรธพี่ พี่เองก็ขอแค่ให้ได้มาขอโทษน้องดาก็เท่านั้น” เขาเงยหน้าขึ้นมาจ้องมองใบหน้าหวาน

“ถ้าจะไม่ยกโทษให้กันพี่ก็ไม่ว่าอะไรหรอกครับ ขอตัวนะครับพี่ไม่กวนแล้ว”

ภาคินยิ้มให้กับร่างบาง ที่ดูก็รู้ว่ามันเป็นรอยยิ้มที่ฝืนมากแค่ไหน ร่างสูงใหญ่กำลังทำท่าจะลุกขึ้นแต่ชนิดาก็ร้องทักเสียก่อน

“ดาแกล้งเล่นค่ะ ดาหายโกรธพี่คินตั้งแต่ตอนแรกที่ขอโทษดาแล้วค่ะ”

“จริงเหรอครับ” ชายหนุ่มถามเสียงดัง จนผู้คนแถวนั้นต้องพาสายตาหันมาจ้องมอง ชนิดารีบเอานิ้วชี้ขึ้นมาจุ๊ปากเพื่อบอกทางอ้อมว่าให้เขาลดระดับเสียงลง

“ขอโทษครับ พี่แค่ดีใจไปหน่อยที่น้องดาไม่โกรธกัน” ชายหนุ่มนั่งลงดังเดิม เป่าลมออกมาด้วยความรู้สึกโล่งในหัวใจ

“ไม่ใช่ไม่โกรธค่ะ แต่ว่าแค่หายโกรธแล้วต่างหาก”

หญิงสาวเน้นเสียงเพราะต้องการให้ชายหนุ่มรู้ว่าตอนแรกนั้นเธอโกรธเขาจริงๆ ภาคินหัวเราะออกมาเบาๆ ชนิดายิ่งถ้าได้รู้จักจะยิ่งรู้นิสัยอะไรมากมายเกี่ยวกับตัวเธอได้มากยิ่งขึ้น ทั้งสองคนคุยกันไปได้สักพักจนเวลามันล่วงเลยมาจนถึงเที่ยงคืน ชายหนุ่มจึงขอตัวกลับบ้าน

ชนิดาหลังจากที่ลํ่าลากับรุ่นพี่หนุ่มเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ร่างบางจึงรีบกลับขึ้นห้องไปด้วยหัวใจที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข แค่เขามานั่งรอเพื่อจะเอ่ยคำขอโทษกับเธอแค่นี้ก็ทำให้มีความสุขและรู้สึกดีมากมายแล้ว ระหว่างทางเดินที่จะไปถึงตัวห้องหญิงสาวก็เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เหมือนคนตกอยู่ในภวังค์

“เจ้าหมีน้อยคืนนี้ฉันต้องฝันดีแน่เลย” ชนิดาเอ่ยเสียงหวานกับตุ๊กตาหมีขนฟูตัวโปรดของเธอ หลังจากนั้นไม่นานร่างบางก็ผล็อยหลับไปด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความสุข