บทที่ 7.2 - ความจริงที่เจ็บปวด (แอบมองเธอ)

วันนี้คณะของเธอไม่มีการเรียนการสอนเพราะว่าอาจารย์เขาติดประชุมด่วนกัน ชนิดาจากตอนแรกที่ว่าตั้งใจจะกลับบ้านไปเยี่ยมคุณพ่อกับคุณแม่ก็เป็นอันต้องล้มเลิกความคิดทั้งหมด เพราะว่าวัชระรุ่นพี่หนุ่มสุดหล่อบอกกับเธอว่าวันนี้มีเรื่องสำคัญของทางคณะที่ต้องการจะบอกให้ทุกคนรับทราบ

ชนิดานั่งทานข้าวกลางวันคนเดียวเนื่องจากวรรณภาเพื่อนรักของเธอออกไปทานข้าวนอกรั้วมหา’ลัยกับภาคิน หญิงสาวเลยต้องนั่งทานข้าวในโรงอาหารเพียงลำพัง ริมฝีปากอวบอิ่มยิ้มเยาะตัวเองอย่างเย้ยหยัน เมื่อวานนี้เธอยังมีความสุข ได้อยู่ชิดใกล้กับคนที่เธอรักอยู่เลย แต่พอมาตอนนี้ทุกอย่างก็พลันมลายหายไปเสมือนว่าไม่เคยเกิดขึ้นจริง

ทุกอย่างมันเป็นเพียงแค่ความฝันจริงๆ สินะ

                              ...........................................

หลังจากทานอาหารเที่ยงเสร็จแล้วชนิดาก็ไปยังสถานที่ที่รุ่นพี่ได้นัดพวกรุ่นน้องปีหนึ่งให้เข้ามารับฟังเรื่องราวสำคัญ เธอนั่งฟังเพลงจากไอโพนแบบไม่สนใจใคร ไม่ใช่ว่าเธอหยิ่งหรือว่าอะไรทั้งนั้นแต่เป็นเพราะว่าถ้าไม่ได้สนิทกันจริงๆ เธอก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปคุยแบบสุงสิงด้วย

“กรี๊ด! เธอๆ ดูนั่นสิ พี่คินเขามาส่งแฟนตัวเองด้วยแหละ”

เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้น แล้วต่อมาก็มีอีกเสียงที่ทำให้ชนิดาถึงกับเย็นวาบไปถึงสันหลัง

“แต่ฉันแอบสงสารยัยภานะตัวเธอ รู้อะไรไหมว่ายัยชนิดาน่ะกำลังจะแย่งแฟนเพื่อน”

“จริงเหรอ? แล้วนี่เธอไปรู้มาได้ยังไงล่ะ” เสียงของคนหนึ่งตั้งคำถาม

“ก็วันนั้นฉันไปกินข้าวกับพี่สาวที่ร้านอาหารในเครือของครอบครัวพี่คินเขา แล้วก็เห็นว่ายัยดาน่ะเดินเคียงข้างกระแซะๆ มากับพี่คิน สองคนนั้นเขามากินข้าวด้วยกันสองต่อสอง หน้ายัยนั่นเนี่ยนะ บานเท่าจานดาวเทียมเลยล่ะ”

ชนิดากัดปากตัวเองกลั้นความโกรธและความเสียใจ

เป็นเพราะหญิงสาวเปิดเสียงเพลงคลอๆ เบาๆ เท่านั้น เธอจึงได้ยินในสิ่งที่คนรอบข้างเธอพูดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น หญิงสาวบอกตัวเองว่าให้ใจเย็นและปล่อยให้มันผ่านไปโดยไม่สนใจคนที่กำลังนินทาตัวเองอยู่ พวกหล่อนคงนึกว่าเธอไม่ได้ยินเพราะเห็นว่าอยู่ค่อนข้างห่างและเจ้าตัวเองก็ยังฟังเพลงอีกด้วย

แต่ใครจะรู้ว่าชนิดารับรู้ทุกคำพูด!

ดวงตากลมโตมองไปยังภาพตรงหน้าก็เห็นว่ารุ่นพี่หนุ่มกำลังใช้มือเกลี่ยไรผมให้กับเพื่อนของเธอด้วยความอ่อนโยน สายตาที่เขาใช้มองวรรณภาต่างกับที่ใช้มองเธออย่างสิ้นเชิง

สายตาแบบนี้คือสายตาที่ใช้มองคนที่รักสินะ...

“น่าอิจฉามาก ฉันนะอยากจะมีแฟนที่ทั้งหล่อ รวย และดูอบอุ่นแบบนี้บ้างอะ!” เสียงพูดของสาวๆ ยังคงมีอยู่ต่อเนื่อง ภาพที่ได้เห็นคงไปกระตุ่นต่อมอิจฉาของใครหลายๆ คนเข้าอย่างจัง ชนิดาพยายามไม่มองและไม่ใส่ใจกับภาพตรงหน้า เธอเลือกเปิดเพลงดังๆ และก้มหน้าก้มตาจ้องมองแต่หน้าจอโทรศัพท์ มือเรียวก็กดนั่นนี่ไปเรื่อยเพื่อไม่ให้ตัวเองดูว่างจนเกินไป ไม่นานนักไหล่บางก็ต้องสะดุ้งเพราะว่าฝ่ามือของเพื่อนวางทาบลงมาแบบไม่ค่อยเบาแรงนัก

“ยัยดา!” เสียงตะโกนของเพื่อนสาวดังเล็ดลอดเข้าใสโสตประสาท ขนาดเปิดเพลงดังในระดับขีดสุดแล้วนะ เพื่อนคนนี้นี่

“แกจะแหกปากทำไมไม่ทราบ อยู่ใกล้กันแค่นี้เอง”

ชนิดาว่าเพื่อนพลางเก็บหูฟังและโทรศัพท์ใส่ลงกระเป๋าดังเดิม วรรณภาส่งขวดนํ้าส้มคั้นให้กับเธอ

“พี่คินฝากมาให้” วรรณภาพูดด้วยรอยยิ้ม ชนิดาทำหน้างงพลางกับใช้สายตามองแต่ขวดนํ้าส้มคั้นอย่างพิจารณา “แกจะทำหน้างงเพื่อ ? รับๆ ไปเหอะน่า ถือนานๆ ฉันเย็นมือนะ” เมื่อเห็นว่าเพื่อนไม่ยอมรับไปถือเองเสียที วรรณภาจึงต่อว่าเข้าให้

“ก็... แล้วทำไมพี่คินเขาต้องฝากมาให้ฉันด้วยล่ะ”

หญิงสาวรับขวดนํ้าส้มคั้นมาถือเอาไว้ในมือ แม้ว่าปากจะถามออกไปแบบนั้น แต่กระนั้นข้างในหัวใจกลับเต้นไม่เป็นจังหวะ

“เอ้า ฉันจะไปรู้เหรอ แค่เขาถามฉันว่าแกชอบดื่มนํ้าอะไรฉันเลยบอกไปว่าแกดื่มนํ้าอะไรก็ได้ แต่ถ้าได้เป็นนํ้าส้มคั้นก็จะชอบเป็นพิเศษ เขาก็เลยแวะซื้อนํ้าส้มคั้นร้านประจำของเขามาให้แก”

วรรณภาพูดพลางกับใช้หางตาปรายมองไปที่เพื่อนรัก

ชนิดารับฟังด้วยรอยยิ้มอย่างปิดไม่มิด ความจริงก็อยากจะแกล้งแซวต่อให้เจ้าตัวเขินอาย แต่มานึกอีกทีก็ไม่อยากทำให้เพื่อนเสียการทรงตัวเลยปล่อยปละละเลยไป

“ขะ ขอบใจนะ” ชนิดาพูดขึ้น

“ขอบใจใคร? ขอบใจฉันหรือว่าขอบใจเจ้าของนํ้าส้มคั้นขวดนี้กันจ๊ะ” วรรณภาอดไม่ได้ที่จะหยอกนิดหยอกหน่อย ช่วยไม่ได้นี่น่า ก็เพื่อนของเธออยากน่ารักน่าแกล้งทำไมล่ะ

“บะ บ้า! ฉันก็ขอบใจทั้งสองคนนั่นแหละ ไม่ได้เจาะจงใครเป็นพิเศษสักหน่อย” แก้มนวลแดงระเรื่อเพราะคำพูดของเพื่อน ชนิดาเปิดขวดนํ้าส้มคั้นออกแล้วยกขึ้นดื่มเพื่อขับไล่ความร้อนรุ่มภายในกาย หญิงสาวทำแก้มป่องแล้วจ้องมองขวดนํ้าส้มที่ถืออยู่ในมือด้วยความเขินอาย โดยที่ไม่รู้เลยว่าทุกการกระทำของเธอถูกจับจ้องด้วยสายตาของชายหนุ่ม

                                   .......................................................

ห่างออกไปไม่ไกลนัก... ภาคินหลบมุมยืนมองปฏิกิริยาของรุ่นน้องคนที่เขาให้นํ้าส้มคั้นไปด้วยรอยยิ้ม ชนิดาทำแก้มป่องในแบบที่เจ้าตัวชอบทำอีกแล้ว เธอเขินเขาเลยทำท่าทางแบบนั้น เพียงแค่นี้ก็สามารถทำให้ผู้ชายตัวโตอย่างเขาเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่ยอมหยุด

“ไงเพื่อน เห็นยืนยิ้มอยู่นานแล้ว มีเรื่องอะไรให้มีความสุขไม่ทราบครับ” วัชระที่แอบมองเพื่อนของตนอยู่นานก็อดไม่ได้ที่จะต้องเข้ามากวนเล่น

“ปะ เปล่า ฉันก็แค่ยิ้มไปเรื่อยเปื่อยน่ะ ไม่มีอะไรหรอก” ภาคินกล่าว จะให้เขาบอกว่าแอบมองผู้หญิงคนที่เพื่อนชื่นชอบอย่างชนิดาแล้วยิ้มเนี่ยนะ มีหวังได้แลกหมัดกันตรงนี้แน่นอน

“โห! ไอ้ไก่อ่อน แอบมองน้องภาแล้วยิ้มก็บอกมาตรงๆ เหอะไอ้คิน” วัชระที่เข้าใจว่าแบบนั้นแซวเพื่อนด้วยความหมันไส้ ภาคินเป่าลมออกจากปากด้วยความโล่งใจที่เพื่อนเข้าใจว่าเป็นแบบนั้น