登入分享
คำโกหก
publish date:
2026-06-18 22:13:53
最新章節
เพียงใจเว้าวอนรัก สินค้าพรีเมี่ยม
หลังจัดการทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำเสร็จ พลอยชมพูอยู่ในชุดที่ใส่มาเมื่อคืนนี้ เธอก็เดินเลี่ยงออกมาจากห้องนอนด้วยท่าทางที่ยังดูขัดเขินอยู่ไม่น้อย ความทรงจำเมื่อคืนตอนที่เขาจงใจใช้ฝักบัวฉีดน้ำรดจนเธอตัวเปียกโชกเพื่อหาเรื่องรังแกยังคงติดตา แต่โชคดีที่ห้องชุดของเขามีเครื่องซักผ้าและเครื่องอบครบครัน เธอจึงไม่ต้องทนใส่เสื้อผ้าชื้น ๆ กลับบ้านทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องนอน กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารที่คุ้นเคยก็โชยมาปะทะจมูกจนท้องเจ้ากรรมดันเผลอร้องประท้วงออกมาเบา ๆ พลอยชมพูเดินตามกลิ่นนั้นไปจนถึงห้องครัว และพบว่า ปรินทร์นั่งรออยู่ก่อนแล้วบนโต๊ะมีถ้วยข้าวต้มกุ้ง ที่ควันกรุ่นโชยขึ้นมาแสดงว่าเขาเพิ่งจะทำเสร็จใหม่ ๆ วางเตรียมไว้ให้เธอ ส่วนตัวเขานั้นมีเพียงแก้วกาแฟวางอยู่ข้างกาย บ่งบอกว่าเขาจัดการมื้อเช้าของตัวเองเรียบร้อยแล้ว"ออกมาแล้วเหรอ มากินข้าวก่อนสิ ผมทำข้าวต้มไว้ให้" ปรินทร์เอ่ยเสียงเรียบพลางบุ้ยปากไปทางถ้วยข้าวต้มที่เขาวางไว้ฝั่งตรงข้าม "ไม่เป็นไรค่ะ... ฉันจะกลับแล้ว"พลอยชมพูตอบปฏิเสธทันควันโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา เธอพยายามจะก้าวเดินผ่านโต๊ะอาหารไปเพื่อมุ่งหน้าไปยังประตูห้อง ทว่าคำพูดที่ราบเรี
เพียงใจเว้าวอนรัก คำโกหก
เช้าวันรุ่งขึ้น พลอยชมพูนอนจมกองผ้าห่มอยู่บนเตียงกว้างเริ่มรู้สึกตัว หญิงสาวค่อย ๆ ปรือตาขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งศีรษะ เพียงแค่เธอขยับกายเพียงนิด ความเจ็บร้าวก็แล่นริ้วไปทั่วทั้งร่างกาย โดยเฉพาะกึ่งกลางลำตัวที่รู้สึกระบม จนเธอรู้สึกเหมือนร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ร่องรอยแดงช้ำตามซอกคอและเนินอกตอกย้ำถึงความป่าเถื่อนของพายุสวาทเมื่อคืนได้เป็นอย่างดีปรินทร์ไม่ได้ล้อเล่นที่บอกว่าจะเอาให้คุ้ม...เพราะกว่าที่เขาจะยอมละเว้นและปล่อยให้เธอนอนได้จริง ๆ เวลาก็ล่วงเลยไปจนเกือบจะถึงตีสี่หญิงสาวพยายามยันกายขึ้นจากที่นอน ร่างกายของเธอเปลือยเปล่าจนต้องรีบคว้าผ้าห่มตามขึ้นมาด้วย เธอเอื้อมมือที่ล้าแรงไปคว้านาฬิกาดิจิทัลที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงมาดู และก็ต้องตกใจเมื่อเห็นตัวเลข 10:05 น. บนหน้าปัดนาฬิกา ' นี่ี่เราหลับไปขนาดนี้นานเลยเหรอ'หญิงสาวกวาดสายตาไปที่โต๊ะหัวเตียง แล้วก็พบโทรศัพท์มือถือของตัวเอง วางอยู่ข้าง ๆ มือบางรีบคว้ามันมาปลดล็อกหน้าจอด้วยความรีบร้อน ทันทีที่เห็นสายที่ไม่ได้รับจากที่ทำงานหลายสาย เธอก็ไม่รอช้ารีบกดโทรออกหาที่ร้านทันที"สวัสดีค่ะพี่นิ..." พลอยชมพูเอ่ยเสียงแผ่ว"พลอย
เพียงใจเว้าวอนรัก ผู้หญิงอย่างคุณ🔥🔥🔥🔞
ในขณะที่ริมฝีปากกำลังขับเคี่ยวกันอย่างเร่าร้อน นิ้วร้อนระอุของเขาก็ยังคงทำหน้าที่รุกรานอยู่ภายในอย่างเต็มที่ ปรินทร์เร่งจังหวะการขยับปลายนิ้วเข้าออกอย่างรวดเร็วและดุดัน เน้นย้ำเข้าหาจุดกระสันครั้งแล้วครั้งเล่าจนพลอยชมพูตัวเกร็งกระตุก มือบางที่จิกไหล่เขาเปลี่ยนมาเป็นกอดรัดรอบคอแกร่งไว้แน่นเพื่อหาที่พึ่งพิง"อื้อออ...คุณน่าน"สัญชาตญาณความต้องการภายในกายของพลอยชมพูกำลังทำงานอย่างรุนแรงจนเกินจะต้านทาน ร่างกายของเธอเบียดกระแซะเข้าหาปลายนิ้วร้ายอย่างลืมอาย ช่องทางรักบีบรัดปลายนิ้วของเขาเป็นจังหวะถี่รัวตามแรงอารมณ์ที่พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด ปรินทร์รับรู้ได้ถึงความพร้อมนั้นเป็นอย่างดี เขาจึงยิ่งเร่งจังหวะนิ้วเข้าออกอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง บดขยี้เน้นย้ำจนร่างบางสั่นคลอนไปทั้งร่าง"อ๊ะ... อ๊าาา!"พลอยชมพูเชิดหน้าขึ้นหอบหายใจรัวเร็ว ก่อนที่ร่างกายจะกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงเมื่อถึงฝั่งฝันในที่สุด ผนังนุ่มบีบรัดนิ้วเรียวยาวของเขาเอาไว้แน่นหนึบเพื่อตักตวงความสุขสม น้ำหวานแห่งความรัญจวนไหลทะลักออกมาจนเปียกชุ่มชโลมเต็มนิ้วและง่ามมือของชายหนุ่มปรินทร์แช่นิ้วค้างไว้ในความคับแน่นที่ยังคงตอดรัดซ้ำ ๆ เขามอ
เพียงใจเว้าวอนรัก บทลงโทษของปีศาจ
เมื่อบทลงโทษที่แสนป่าเถื่อนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่เผาไหม้จนแทบมอดไหม้ ร่างกายที่เคยแข็งขืนก็เริ่มอ่อนระทวย พลอยชมพูรู้สึกเข่าอ่อนจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ หากไม่ได้แผ่นอกแกร่งและวงแขนของเขาที่บดเบียดเอาไว้ เธอคงทรุดลงไปกองกับพื้นตั้งแต่นาทีแรก ปรินทร์ค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างช้า ๆ ทิ้งไว้เพียงร่องรอยความเจ็บแสบและกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ เขาจ้องมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำและเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา ร่างบางหอบหายใจจนอกสะท้อนสั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร ชายหนุ่มลดมือที่ตรึงข้อมือเธอไว้ลง แต่กลับเปลี่ยนมาใช้แขนแกร่งโอบรัดเอวบางเอาไว้หลวม ๆ เพื่อไม่ให้เธอร่วงลงไปจริง ๆ ก่อนจะแค่นยิ้มสมเพชออกมา "หึ...นี่แค่จูบคุณยังไม่มีแรงจะยืนเลยเหรอพลอยชมพู" เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ซอกคอขาว พลางกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยคำข่มขู่ "แล้วบทเรียนที่เหลือหลังจากนี้ล่ะ... คุณจะรับมันไหวได้ยังไง ในเมื่อแค่เริ่มต้นคุณก็ดูท่าจะไปไม่รอดเสียแล้ว" พลอยชมพูพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ผลักไสเขาออก แต่ปรินทร์กลับไม่สะทกสะท้าน เขาขยับตัวเพียงนิดเดียวก็รวบตัวเธอเอาไว้ได้หมด ชายหนุ่มก้มลงออกแรงเพียงนิดเดียวก
เพียงใจเว้าวอนรัก ลูกค้าอันตราย
พลอยชมพูหยุดชะงัก ความอัปยศที่ถูกตอกย้ำซ้ำ ๆ เธอเงยหน้าขึ้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของคนตรงหน้าอย่างไร้ซึ่งความกลัว แววตาที่เคยอ่อนไหวบัดนี้กลับแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยหยดน้ำตาที่เอ่อคลอ"ใช่ค่ะ! ฉันอาจจะไม่มีศักดิ์ศรีเหลือพอในสายตาคุณ" เธอเค้นเสียงตอบออกไปอย่างยากลำบาก "แต่ฉันจะหาเงินด้วยวิธีไหน มันก็เรื่องของฉัน! ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ...ในเมื่อเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดแบบนี้กับฉัน!"ปรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาที่จ้องมองมานั้นวาวโรจน์ไปด้วยเพลิงอารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูงกว่าเดิม เขาขยับก้าวเข้าหาเธออีกครั้งจนแผ่นหลังของพลอยชมพูชนเข้ากับเสาไฟริมทางอย่างเลี่ยงไม่ได้"หึ...ปากเก่งดีนี่พลอยชมพู" เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชิดกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจที่สั่นพร่าของเธอ "ในเมื่อคุณยอมรับออกมาเองว่าไม่มีศักดิ์ศรีเหลืออยู่แล้ว และเงินมันสำคัญกับคุณมากขนาดนั้น..."ปรินทร์กระตุกยิ้มเหยียดหยามที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่เหมือนคมมีดกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของเธอ"งั้นคืนนี้ไปต่อกับผมสิ...ในเมื่อรับงานเพื่อนผมได้ กะอีแค่รับงานอดีตผัวเก่าอย่างผม มันคงไม่ยากลำบากใจนักหรอก
เพียงใจเว้าวอนรัก สายตาที่เปลี่ยนไป
เมื่อประตูห้อง VIP1 ถูกผลักเปิดออก พลอยชมพูและเพื่อนร่วมงานอีกสี่คนก็ก้าวเข้าไปด้านในอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะหยุดยืนเรียงแถวหน้ากระดานอยู่ตรงหน้ากลุ่มชายหนุ่ม ที่ดูมีฐานะเพื่อให้ลูกค้าได้เลือกคนที่ถูกใจไปนั่งดูแลข้างกาย"เด็ก ๆ มากันแล้วค่ะ เลือกกันได้ตามสบายเลยนะ คัดมาแต่ตัวท็อปทั้งนั้น" สุนิสาที่เดินนำเข้ามาเอ่ยแนะนำด้วยรอยยิ้มประจบพลอยชมพูยืนก้มหน้าพยายามบังคับลมหายใจให้เป็นปกติ มือบางประสานกันแน่นอยู่ข้างลำตัว เธอรู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่กำลังกวาดมองร่างกายเธอราวกับเป็นสินค้าชิ้นหนึ่ง ในใจภาวนาขอให้คืนนี้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีแต่แล้วความหวังของเธอก็พังทลายลง เมื่อเสียงโพล่งขึ้นด้วยความตกใจจากชายหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มลูกค้า ดังขัดจังหวะขึ้นมา"เฮ้ย! ไอ้น่าน... นั่นมันพลอยชมพู แฟนเก่าแกไม่ใช่เหรอวะ!" คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ พลอยชมพูชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะด้วยความตกใจสุดขีด เธอรีบเงยหน้าขึ้นมองไปยังต้นเสียงตามสัญชาตญาณทันทีและในวินาทีนั้นเอง...สายตาของเธอก็ไปสะดุดเข้ากับดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของชายหนุ่มที่นั่งอยู่กึ่งกลางโซฟาตัวยาวปรินทร์ ภานุวัฒน์เขากำลังนิ่งงันไ
你可能也喜歡
รักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา57.2K 閱讀量น้องเมียเอามัน (หลาย P) PWP
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว931.4K 閱讀量ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ65.9K 閱讀量ขย้ำรักเลขา NC-20
C495.2K 閱讀量รวมเรื่องสั้นผัวเด็กเซ็กส์ดุ
กาสะลอง2.8K 閱讀量ดั่งดวงใจเพลิงผา
กระปุกอ้วน2250 閱讀量ลงทัณฑ์ลูกชู้
KHUNLii • คุณลิ61 閱讀量พร่ำแต่จะรัก
มัญนิตา20 閱讀量
