All Chapters of เพียงใจเว้าวอนรัก: Chapter 1 - Chapter 10

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของน้ำมันสกัดจากกานพลูและไม้หอมระเหยลอยอบอวลไปทั่วบริเวณล็อบบี้ของ "ศิรินทรา สปา" สถานที่พักผ่อนระดับไฮเอนด์ที่ขึ้นชื่อเรื่องการนวดบำบัดแบบไทยประยุกต์ใจกลางเมืองหลวง ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะกับกลิ่นอุ่น ๆ ของเทียนหอมที่จุดทิ้งไว้ตามมุมห้อง ช่วยสร้างบรรยากาศให้แขกที่ก้าวเท้าเข้ามาพ้นจากความวุ่นวายข้างนอกรู้สึกเหมือนได้ตัดขาดจากโลกอันเร่งรีบพลอยชมพู หรือ พลอย หญิงสาววัย 27 ปี กำลังจุดเทียนหอมอยู่ตรงมุมหนึ่งของร้าน เธอสวมชุดยูนิฟอร์มสีดำขลิบทอง ใบหน้าหวานดูนิ่งสงบ แม้ดวงตาคู่สวยจะฉายแววอ่อนล้าจากการทำงานหนักติดต่อกันหลายวัน แต่ริมฝีปากก็ยังคงประดับด้วยรอยยิ้มละมุนตามแบบฉบับพนักงานบริการที่ดีพลอยชมพูทำงานที่นี่มาเกือบสามปีแล้ว อาชีพหมอนวดสำหรับคนอื่นอาจมองว่าเป็นงานที่ต้องใช้แรงกายอย่างหนัก แต่สำหรับเธอมันคือมรดกทางวิชาชีพที่แม่เคยพร่ำสอนมาตั้งแต่เด็ก แม่ของเธอเป็นครูนวดแผนไทยที่เก่ง เป็นคนคอยปูพื้นฐานให้เธอซึมซับศิลปะการบำบัดนี้จนเข้าเส้นเลือด หลังจากเรียนจบพลอยชมพูจึงไม่ลังเลที่จะก้าวเข้าสู่เส้นทางนี้ เพราะเธอเชื่อมั่นว่านี่คืออาชีพสุจริตที่มีเกียรติและสามารถเลี้

หนึ่งสัปดาห์ต่อมาณ ตึกสูงระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ ซึ่งเป็นที่ตั้งของ "ศรัทธา คอนสตรัคชั่น" บริษัทรับเหมาก่อสร้างยักษ์ใหญ่ระดับประเทศภายในห้องทำงานบนชั้นสูงสุดที่ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกใสบานใหญ่เผยให้เห็นวิวเมืองแบบพาโนรามา ปรินทร์ ในชุดสูทสีดำเนี้ยบกริบ กำลังทอดสายตามองออกไปข้างนอกอย่างใช้ความคิด บรรยากาศในห้องเงียบสงัดสวนทางกับความวุ่นวายในห้องประชุมที่เขาเพิ่งเดินจากมาเมื่อครู่กึก...เสียงวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำให้เขาหลุดจากภวังค์ ธนิศมือขวาคนสนิทและเลขาฯ ส่วนตัว เดินเข้ามารายงานสรุปผลการประชุมงบประมาณโครงการรถไฟฟ้าสายใหม่ที่เพิ่งจบลงไปเกือบจะตอนเที่ยงพอดี"รายงานการประชุมครับ" ธนิศเอ่ยเสียงเรียบพลางส่งเอกสารให้เจ้านาย"ขอบใจ" ปรินทร์ตอบสั้น ๆ พลางรับแฟ้มมาเปิดดูผ่าน ๆ ดวงตาคมกริบดูอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัดจากการถกเถียงเรื่องตัวเลขในห้องประชุมมาตลอดสามชั่วโมงเต็ม"คุณน่านจะไปทานข้าวกลางวันที่ไหนครับ""ทานที่โรงอาหารของบริษัทนี่ล่ะ ฉันไม่อยากออกไปไหน...รถติด เสียเวลา" ปรินทร์ตอบโดยไม่เงยหน้าจากเอกสาร "ครับ"ธนิศรับคำสั่งและกำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงาน เพื่อไปจัดการตามที่ได้รับมอบหม

หนึ่งเดือนผ่านไป...บรรยากาศที่ร้านสปาดูจะคึกคักเป็นพิเศษทุกครั้งที่มีรถหรูคุ้นตามาจอดที่หน้าร้าน พนักงานสาว ๆ ในร้านต่างพากันสะกิดไหล่พลอยชมพูพลางส่งสายตาล้อเลียน เพราะรู้ดีว่าลูกค้า VIP คนสำคัญอย่างปรินทร์ มักจะมานวดกับพลอยชมพูทุกครั้งตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา แม้ตารางงานของนักธุรกิจหมื่นล้านจะแน่นขนัดเพียงใด แต่เขาก็ยังหาเวลาว่างแทรกคิวงานที่ยุ่งเหยิงมาหาเธอจนได้ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้มาทุกวัน แต่ในสัปดาห์นั้นเขาต้องมาหาเธอให้ได้สองถึงสามครั้งแววตาของปรินทร์จะเป็นประกายทุกครั้งเมื่อเห็นใบหน้าหวานที่ส่งยิ้มรอต้อนรับเขาอยู่"วันนี้เหนื่อยไหมคะคุณน่าน" พลอยชมพูถามเสียงนุ่มขณะบรรจงกดนวดไหล่ที่ตึงของเขา"เหนื่อยครับ... แต่พอเห็นหน้าคุณ ความเหนื่อยมันก็หายไปครึ่งหนึ่งแล้ว"คำหยอดตรงไปตรงมาที่ชายหนุ่มหมั่นเติมให้เธอทุกครั้งที่เจอกัน ทำเอาพลอยชมพูหน้าร้อนผ่าว เธอพยายามทำเป็นใจแข็งและนวดต่อไปตามหน้าที่ ทั้งที่หัวใจข้างในมันเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุอก เธอรู้ตัวดีว่าตอนนี้เธอหลงรักผู้ชายคนนี้เข้าเต็มเปี่ยม แต่กำแพงของคำว่าความเหมาะสมมันคอยย้ำเตือนเธออยู่เสมอว่าเธอเป็นเพียงพนักงานนวด ส่วนเขาอยู่สู

รถยนต์ของปรินทร์เลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าบ้านครึ่งปูนครึ่งไม้ ปรินทร์ไม่ยอมให้พลอยชมพูถือของพะรุงพะรังคนเดียว เขาแย่งถุงวัตถุดิบสารพัดอย่างจากมือเธอมาถือไว้เองทั้งหมด แม้เจ้าตัวจะพยายามปฏิเสธเพราะเกรงใจที่เห็นท่านประธานในชุดสูทเนี๊ยบต้องมาหิ้วถุงพลาสติกที่มีทั้งผักสดและเนื้อสัตว์"คุณน่านคะ พลอยถือเองได้ค่ะ""ไม่เป็นไรครับ แค่นี้สบายมาก ให้ผมช่วยเถอะ" ปรินทร์ยิ้มกริ่มพลางเดินตามแรงดึงของหญิงสาวเข้าสู่รั้วบ้านทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก มุกดา ที่กำลังนั่งทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะไม้กลางบ้านก็เงยหน้าขึ้นมองตามเสียงประตู แล้วก็ต้องอ้าปากค้าง เมื่อเห็นพี่สาวไม่ได้กลับมาคนเดียว แต่มีชายหนุ่มรูปงามเดินหิ้วถุงกับข้าวตามเข้ามาติด ๆ"พี่พลอยกลับมาแล้วเหรอคะ แล้วนี่..." มุกดารีบลุกขึ้นยืนแล้วมองพี่สาว"กลับมาแล้วจ้ะมุก..." พลอยชมพูตอบเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าหวานแดงระเรื่อขณะรีบวางกระเป๋าลงข้างตัว "เอ่อมุก นี่คุณน่านจ้ะ...แฟนพี่เอง"คำว่าแฟนที่หลุดออกมาจากปากพี่สาวทำเอา มุกดาเด็กสาวมัธยมต้นถึงกับตาโต เห็นออร่าความหล่อและความใจดีของชายหนุ่มที่ยืนหิ้วถุงพลาสติกพะรุงพะรัง หญิงสาวก็ยิ้มกว้างออกมาด้วยความตื่นเต้

ภายใต้แสงไฟสลัวที่ถูกหรี่ลงจนเกือบมืดสนิท พลอยชมพูที่ทนต่อความเหนื่อยล้าสะสมมาทั้งวันไม่ไหว เปลือกตาคู่สวยค่อย ๆ ปิดลงพร้อมกับลมหายใจที่เข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ร่างบางนอนขดตัวอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ฝั่งหนึ่ง เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้...ในห้วงนิทราอันแสนหวาน พลอยชมพูเริ่มรู้สึกถึงแรงยุบตัวของฟูกหนานุ่มที่อยู่ข้างกาย ครู่ต่อมา สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาก็สอดประสานเข้ามาที่เอวบางก่อนจะค่อย ๆ รั้งร่างของเธอให้จมดิ่งลงสู่อ้อมอกแกร่งที่คุ้นเคย กลิ่นสบู่หอมสะอาดผสมกับกลิ่นกายชายหนุ่มอันเป็นเอกลักษณ์ของปรินทร์ลอยมาแตะจมูก ปลุกให้สติที่พร่าเลือนของเธอเริ่มกลับมาอีกครั้งหญิงสาวสะดุ้งตัวด้วยความตกใจ สัญชาตญาณทำให้เธอรีบพลิกกายกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของอ้อมกอดนั้นทันที แต่กลายเป็นว่าการหันกลับมาอย่างรวดเร็วทำให้ปลายจมูกของเธอชนเข้ากับปลายจมูกโด่งของปรินทร์อย่างจัง "พะ...พี่น่าน! พี่จะทำอะไรคะ!" พลอยชมพูอุทานเสียงสั่น พยายามจะดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่ทว่าอ้อมแขนหนากลับล็อกเอวเธอไว้แน่นไม่ยอมให้ขยับหนีไปไหนได้เลย"พี่ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยครับ พลอยคิดมากไปหรือเปล่า" ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงเร