ขอเเต่งงาน

คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง

รถยนต์คันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดในอาคารที่จอดรถของคอนโด พลอยชมพูลงจากรถพลางมองไปรอบ ๆ ด้วยความรู้สึกประหม่า นี่เป็นครั้งแรกที่เธอก้าวเข้ามาในสถานที่ที่ดูหรูหราจนกว่าจะจินตนาการถึง

ปรินทร์พาเธอขึ้นลิฟต์มาจนถึงชั้นที่เขาพัก ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก พลอยชมพูก็ถึงกับอึ้งไปกับความกว้างขวางและหรูหราของห้องพักที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์นำเข้าราคาแพง ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นวิวแสงสีของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนได้อย่างสุดลูกหูลูกตา

"ที่นี่...ห้องพี่น่านเหรอคะ" พลอยชมพูถามเสียงแผ่ว พลางเดินไปที่กระจกบานยักษ์ "วิวข้างบนนี้สวยมากเลยนะคะ ปกติพลอยก็มีแต่ยืนมองตรงข้างล่าง ไม่คิดว่าตัวเองจะมีโอกาสได้มายืนอยู่ตรงนี้ รู้สึกเหมือนฝันไปเลยค่ะ"

ปรินทร์เดินเข้ามาซ้อนหลังหญิงสาวก่อนจะสวมกอดเอวบางไว้ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวเขาทำให้หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ

"พลอยชอบที่นี่ไหมครับ" เสียงทุ้มกระซิบถามข้างหู

"ชอบค่ะ...แต่มันไม่เหมาะกับคนอย่างพลอยหรอกค่ะ" พลอยชมพูตอบเสียงแผ่ว แววตาสั่นไหวขณะมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานยักษ์ "พลอยเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่หาเช้ากินค่ำ คงไม่มีปัญญาที่จะอยู่ที่แบบนี้หรอกค่ะ"

คำพูดตัดพ้อตัวเองของร่างบางทำให้วงแขนแกร่งที่โอบกอดเอวบางอยู่กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ปรินทร์ค่อย ๆ หมุนตัวหญิงสาวให้หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา

"ทำไมพูดแบบนั้นล่ะครับ" ปรินทร์ถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ใครบอกว่าพลอยไม่มีปัญญา ในเมื่อเจ้าของที่นี่...เขาอนุญาตและอยากให้พลอยมาอยู่ด้วยกันใจจะขาดแล้ว"

"พี่น่านพูดแบบนี้...หมายความว่ายังไงคะ" พลอยชมพูถามย้ำ

ปรินทร์ไม่ตอบในทันที แต่เขากลับยกมือหนาขึ้นมากุมแก้มเนียนใสของหญิงสาวไว้ทั้งสองข้าง

"พี่ตั้งใจไว้แล้ว...พี่จะใช้ที่นี่เป็นเรือนหอของเรา"

คำว่า เรือนหอที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างปรินทร์ ทำเอาพลอยชมพูตัวแข็งทื่อราวกับถูกมนต์สะกด

"พี่น่าน..." พลอยชมพูครางชื่อเขาออกมาแผ่วเบา ขอบตาที่ร้อนผ่าวเริ่มมีหยาดน้ำใส ๆ มาคลอเบ้าด้วยความตื้นตันจนจุกอก เธอไม่เคยกล้าฝันเลยว่าชีวิตลูกกำพร้าที่มีแต่ภาระอย่างเธอ จะมีใครสักคนมองเห็นค่าและอยากใช้ชีวิตคู่ด้วยอย่างจริงจังขนาดนี้

แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรต่อ ปรินทร์ก็ค่อย ๆ คลายมือจากไหล่ของเธอ เขาขยับถอยหลังไปก้าวหนึ่งก่อนจะ คุกเข่าลง ต่อหน้าเธอ

"พี่น่าน! ทำอะไรคะ...ลุกขึ้นเถอะค่ะ" พลอยชมพูอุทานด้วยความตกใจ มือบางรีบเอื้อมไปหมายจะประคองแขนเขาให้ลุกขึ้น แต่ปรินทร์กลับกุมมือเธอไว้มั่น แววตาของเขาที่ช้อนมองขึ้นมาเต็มไปด้วยความอ้อนวอนอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

เขาล้วงหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะเปิดมันออก เผยให้เห็นแหวนเพชรน้ำงามที่ทอประกายระยิบระยับล้อแสงไฟอยู่ตรงหน้า

"แต่งงานกับพี่นะครับพลอย"

หยาดน้ำใสไหลร่วงอาบแก้มเนียนทันทีที่สิ้นประโยค พลอยชมพูสะอื้นออกมาด้วยความรู้สึกที่ตื้นตันจนจุกอก เธอไม่เคยคิดฝันเลยว่าชีวิตลูกกำพร้าที่ต้องปากกัดตีนถีบเพื่อส่งน้องเรียน และแบกรับภาระครอบครัวมาเพียงลำพัง จะมีวันที่มีผู้ชายที่เพียบพร้อมขนาดนี้มาคุกเข่าอ้อนวอนขอใช้ชีวิตร่วมกับเธอ

"พี่น่าน..." เสียงหวานสั่นพร่าเรียกชื่อเขาอย่างแผ่วเบา มือบางยกขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น แต่น้ำตาแห่งความสุขกลับยิ่งพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย

ปรินทร์ที่ยังคงคุกเข่าอยู่ จ้องมองใบหน้าของหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจด้วยแววตามุ่งมั่น เขายื่นกล่องแหวนที่ทอประกายวับวาวเข้าไปใกล้เธออีกนิด "แต่งงานกับพี่นะครับ"

พลอยชมพูมองผ่านม่านน้ำตา เห็นเงาสะท้อนของความรักที่มั่นคงในดวงตาของปรินทร์ เธอค่อย ๆ พยักหน้าช้า ๆ ทั้งน้ำตา ก่อนจะส่งเสียงตอบรับที่กลั่นออกมาจากหัวใจ

"ค่ะ...พลอยจะแต่งงานกับพี่น่านค่ะ"

ทันทีที่คำตอบรับแสนหวานหลุดออกมาจากปากของหญิงสาว ปรินทร์ยิ้มกว้างด้วยความดีใจอย่างที่สุดจนดวงตาคมหม่นแสงลงด้วยความตื้นตัน เขาประคองมือซ้ายของพลอยชมพูขึ้นมาบรรจงสวมแหวนลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของเธออย่างพอดิบพอดี หยดน้ำตาที่เปื้อนแก้มเนียน เป็นภาพที่งดงามจนเขาอยากจะหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้

"ขอบคุณนะครับพลอย ขอบคุณที่ยอมให้ผู้ชายคนนี้ดูแล"

ปรินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะดึงร่างบางของพลอยชมพูเข้ามากอดแนบอก พลอยชมพูซบหน้าลงกับไหล่กว้างของเขาปล่อยโฮออกมาด้วยความดีใจที่พรั่งพรู เธอสัมผัสได้ถึงหัวใจของเขาที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกับเธอ

"พี่สัญญานะครับ ว่าจะดูแลพลอยให้ดีที่สุด...แต่ตอนนี้ พี่ยังมี เซอร์ไพรส์อีกอย่างหนึ่งให้พลอยนะ"

พลอยชมพูเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มด้วยความสงสัย "ยังมีอีกเหรอคะพี่น่าน แค่นี้ก็เซอร์ไพรส์มากเเล้วนะคะ"

"นั่งรอพี่ที่โซฟาก่อนนะครับ" ปรินทร์ประคองร่างบางไปนั่งลงบนโซฟา "รอพี่แป๊บเดียวนะ ห้ามลุกไปไหนนะครับ"

ปรินทร์ลุกเดินหายเข้าไปในโซนครัว ทิ้งให้พลอยชมพูมองตามแผ่นหลังกว้างไปด้วยความงงงวย เธอขยับแหวนเพชรบนนิ้วนางเล่นเบา ๆ ทั้งที่หัวใจยังเต้นแรงไม่หาย

ไม่นานนัก ปรินทร์ก็เดินกลับออกมาพร้อมกับกะละมังใบเล็ก ที่มีควันกรุ่นของน้ำอุ่นลอยขึ้นมาจาง ๆ ในน้ำนั้นมีมะกรูดฝานบาง ๆ และกลีบกุหลาบที่ลอยอยู่เต็มไปหมด

"พี่น่าน...นี่พี่จะทำอะไรคะ" พลอยชมพูตาโตด้วยความตกใจ เมื่อเห็นท่านประธานบริษัทหมื่นล้านค่อย ๆ ย่อตัวลงคุกเข่าแทบเท้าเธออีกครั้ง

"พี่น่าน! อย่าค่ะ ลุกขึ้นเถอะ พลอยทำเองได้" เธอพยายามจะชักเท้าหนีด้วยความเกรงใจ แต่ปรินทร์กลับกุมข้อเท้าเธอไว้เบา ๆ

"อยู่เฉย ๆ เดี๋ยวพี่ทำให้" ปรินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาของเขาจริงจังและอ่อนโยนที่สุด "พลอยทำงานมาทั้งวัน ดูแลคนอื่นมานับไม่ถ้วน เหนื่อยเพื่อคนอื่นมามากแล้ว...คืนนี้ให้พี่เป็นคนทำให้พลอยหายเหนื่อยบ้างนะครับ"

พลอยชมพูอึ้งไปจนพูดไม่ออก หัวใจสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อเห็นมือหนาที่เคยเซ็นเอกสารสำคัญ ค่อยๆ บรรจงถอดรองเท้าของเธอออก แล้ววางเท้าของเธอลงในน้ำอุ่น

"สบายไหมครับ" เขาถามพลางใช้มือนวดคลึงฝ่าเท้าของเธอเบา ๆ กลิ่นหอมของมะกรูดช่วยให้ผ่อนคลาย แต่สิ่งที่ทำให้พลอยชมพูผ่อนคลายที่สุดกลับเป็นสัมผัสจากมือของชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็น ว่าที่สามีของเธอในตอนนี้

น้ำตาที่เพิ่งแห้งไปเริ่มเอ่อคลอขึ้นมาใหม่...ไม่ใช่เพราะความเศร้า แต่เพราะความซาบซึ้งที่ผู้ชายที่อยู่สูงเทียมฟ้าคนนี้ ยอมลดตัวลงมาล้างเท้าและนวดเท้าให้ผู้หญิงธรรมดา ๆ อย่างเธอด้วยความเต็มใจ

"พี่น่าน..." พลอยชมพูเอ่ยเรียกเสียงสั่น "พี่น่านไปหัดทำแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ท่าทางคล่องแคล่วเหมือนมืออาชีพเลย"

ปรินทร์เงยหน้าขึ้นมายิ้มละไม แววตาคมกริบทอดมองเธอด้วยความเอ็นดู "ก็ตอนที่พลอยนวดให้พี่ไงครับ พี่ก็อาศัยครูพักลักจำเอา สังเกตเอาว่าพลอยกดตรงไหน ลงน้ำหนักยังไง แล้วพี่ก็จำมาใช้นั่นแหละครับ"

"สังเกต...แค่นั้นเองเหรอคะ"

"ไม่ใช่แค่สังเกตหรอกครับ พี่ตั้งใจจำเลยต่างหาก" เขาพูดพลางใช้นิ้วโป้งวนนวดบริเวณอุ้งเท้าของเธอเบา ๆ

"นวดเสร็จแล้ว... สบายขึ้นบ้างไหมครับ" ปรินทร์ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ทำให้คนฟังใจละลาย

"สบายมากเลยค่ะ... ขอบคุณนะคะ พลอยไม่เคยคิดเลยว่าพี่น่านจะทำอะไรแบบนี้ให้พลอย" พลอยชมพูตอบอ้อมแอ้ม ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความซาบซึ้งและเขินอายในเวลาเดียวกัน

ปรินทร์ขยับเข้าไปชิดจนไหล่เกยกัน เขาโอบไหล่บางให้คนตัวเล็กเข้ามาซุกอยู่ในอ้อมกอดกว้าง "ในเมื่อสบายตัวแล้ว...คืนนี้ก็ค้างกับพี่ที่นี่นะนะครับ"

พลอยชมพูชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้น "คะ? ค้างที่นี่เหรอคะพี่น่าน"

"นะครับพลอย...คืนนี้พี่อยากนอนกอดพลอย พี่อยากตื่นมาแล้วเห็นหน้าพลอยเป็นคนแรก" เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ปนไปด้วยความอ้อนวอน "เราเป็นแฟนกันมาหลายเดือนแล้วนะครับ พี่พิสูจน์ให้พลอยเห็นทุกอย่างแล้วว่าพี่รักและจริงจังกับพลอยแค่ไหน"

พลอยชมพูใจสั่นระรัว ใบหน้าหวานแดงซ่านไปจนถึงลำคอเมื่อได้รับสัมผัสใกล้ชิดและคำพูดตรงไปตรงมาขนาดนั้น

"แต่พลอยไม่มีชุดเปลี่ยนนี่คะ... ของใช้ส่วนตัวก็ไม่มีเลย"

"เรื่องชุดไม่ต้องเป็นห่วงเลยครับ" ปรินทร์ยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะจูงมือร่างบางให้ลุกขึ้นแล้วพาเดินตรงไปยังห้องแต่งตัวขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อกับห้องนอน

ทันทีที่ปรินทร์เอื้อมมือไปเลื่อนบานประตูตู้เสื้อผ้าฝั่งหนึ่งออก พลอยชมพูก็ถึงกับอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ภายในตู้นั้นเต็มไปด้วยเสื้อผ้าผู้หญิงหลากสไตล์ ตั้งแต่ชุดเดรสลำลอง ชุดใส่อยู่บ้าน ไปจนถึงชุดนอนที่แขวนเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ

"พี่น่าน...นี่มันอะไรกันคะ ทำไมมีเสื้อผ้าผู้หญิงเต็มไปหมดเลย" พลอยชมพูถามเสียงหลง "พี่แอบซุกใครไว้หรือเปล่าคะเนี่ย!"

ปรินทร์หลุดขำออกมาเบา ๆ ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดจากด้านหลังแล้วเกยคางบนไหล่เธอ "ไม่มีเหรอครับ พี่มีแค่พลอยคนเดียว เสื้อผ้าทั้งหมดนี้เป็นของพลอยคนเดียว"

"พี่น่านเตรียมไว้เยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ...พลอยใส่ทั้งปีก็ไม่หมดมั้งคะเนี่ย"

"ก็พี่กะว่า...จะให้พลอยมาค้างที่นี่บ่อย ๆ ไงครับ หรือถ้าจะย้ายมาอยู่เลย พี่ก็ยิ่งยินดี" ชายหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างเจ้าเล่ห์

"นี่พี่น่านวางแผนมัดมือชกพลอยไว้หมดเลยใช่ไหมคะ"

"เขาเรียกเตรียมความพร้อมเพื่อ ว่าที่ภรรยาครับ" ปรินทร์ยิ้มกว้างพลางขยี้หัวเธอเบาๆ อย่างเอ็นดู "ไปอาบน้ำเถอะครับคนดี เดี๋ยวพี่จะรออยู่ข้างนอก หรือว่าจะให้พี่เข้าไปช่วยอาบดี"

"ไม่ต้องเลยค่ะ!" พลอยชมพูรีบตอบกลับเสียงหลง หน้าแดงราวกับลูกตำลึงสุก เธอรีบคว้าชุดนอนที่ปรินทร์เลือกให้ แล้วหมุนตัววิ่งเข้าห้องน้ำไปทันทีโดยไม่หันกลับมามอง

เสียงหัวใจของเธอเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ขณะที่แผ่นหลังบางพิงกับประตูห้องน้ำที่เพิ่งล็อคสนิท "คนบ้า...พูดออกมาได้หน้าตาเฉยเลยนะพี่น่าน" เธอพึมพำกับตัวเองพลางลูบแก้มที่ร้อนผ่าว

20 นาทีต่อมา...

เสียงประตูห้องน้ำค่อย ๆ เปิดพลอยชมพูเดินออกมาด้วยความประหม่า เธออยู่ในชุดนอน เนื้อผ้าพริ้วไหวเน้นรูปร่างอรชรให้ดูละมุนตา ผิวขาวเนียนละเอียดของเธอที่เพิ่งผ่านการอาบน้ำอุ่นมาหมาด ๆ ดูมีเลือดฝาดจนน่ามองไปหมด

ปรินทร์ที่นั่งพิงหัวเตียงรออยู่ถึงกับตาค้างไปชั่วขณะ เขาเผลอวางแท็บเล็ตในมือลงแล้วจ้องมอง "ว่าที่เจ้าสาว" ของเขาตาไม่กะพริบ

"พี่น่าน...มองอะไรขนาดนั้นคะ พลอยทำตัวไม่ถูกแล้วนะ" พลอยชมพูพึมพำพลางใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กขยี้ผมที่เปียกชื้นของตัวเองแก้เขิน

"มองคนสวยไงครับ...สวยจนพี่แทบหยุดหายใจเลยนะรู้ไหม" ปรินทร์เอ่ยเสียงทุ้ม แววตาคมกริบยังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานที่บัดนี้แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู

"เลิกหยอดพลอยได้แล้วค่ะ ไปอาบน้ำได้แล้ว พี่จะได้พักผ่อนด้วยไงคะ"

"ไล่พี่แบบนี้ กลัวใจตัวเองเหรอครับ" ปรินทร์แกล้งแหย่พลางขยับลุกจากเตียงเดินเข้าหาคนตัวเล็กที่ยืนเลิ่กลั่กอยู่

"เปล่าสักหน่อยค่ะ! พลอยแค่เห็นว่ามันดึกแล้ว พี่ทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน... ไปอาบน้ำเถอะนะคะ เดี๋ยวพลอยนอนที่โซฟาก็ได้ค่ะ"

"ไม่ต้องไปนอนโซฟาหรอก นอนรอพี่บนเตียงนี่แหละ" ปรินทร์ยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวของเขาขึ้นมาพาดบ่า "งั้นพี่ไปอาบน้ำแป๊บนึงนะครับ ห้ามหนีกลับบ้านนะ"

เขาขยิบตาให้เธอทีหนึ่งอย่างน่ารัก ก่อนจะเดินฮัมเพลงเข้าไปในห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้พลอยชมพูยืนกำผ้าขนหนูแน่น หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าคนข้างในจะได้ยิน