ログイン
“แล้วไง ! เลิกกันไปแล้วเธอก็ยังตามรังควานเขาอยู่”
“ใครตามใครกันแน่ กลับไปถามผัวตัวเองเถอะ !”
เสียงเข้มดังจากผู้ใหม่ เจ้าของบริษัทข้างร้านเดินเข้ามาด้วยความนิ่งสุขุม ความเย็นยะเยือกปกคลุมแทนความร้อนฉ่าเมื่อครู่ ก่อนที่เขาจะดึงเธอคนนั้นออกให้ห่างจากเพื่อนตนมากขึ้น
“จะพอเอง หรือให้ผมช่วย !”
“คุณเป็นใคร”
ได้เพียงใบหน้านิ่งเรียบไร้อารมณ์ของชายตรงหน้า สายตาคมกริบของเขาชวนให้อีกฝ่ายหวาดกลัวขนลุกขนชันเสียวสันหลัง
“ดูสิคะทุกคน ฮึก มีแต่คนเข้าข้างคนผิด”
“ปลอม ! ใครกันแน่ที่ผิด เพื่อนผมคบกับไอ้แมงดานั่นมาสี่ปี พูดมาสิว่าคุณคบกับมันตอนไหน”
หญิงโฉดกำหมัดแน่นไร้คำพูดจะแถต่อ ลำพังมีแค่ผู้หญิงคนนั้นก็เหนือบ่ากว่าแรงแล้ว ยังมีผู้ชายปากจัดหน้านิ่งคนนี้มาเพิ่มอีกทำให้เธอไร้หนทางจะไปต่อ
ซาร์นขยับเข้าใกล้ผู้หญิงคนนั้นมากขึ้น แล้วแย่งโทรศัพท์ในมือมาหยุดการทุกอย่างลง ร่างสูงโน้มลงจนริมฝีปากอยู่ใกล้บริเวณใบหูของหญิงสาวแต่ยังเว้นระยะไว้พอสมควร
“กูไม่สนหรอกนะว่าจะหญิงหรือชาย ถ้ามายุ่งกับคนของกูอีก กูจับมึงยัดท่อให้หนูแทะตายศพไม่สวยแน่”
“กรี๊ด ! ไอ้เหี้ย !”
เธอทิ้งท้ายด้วยถ้วยคำหยาบคายก่อนจะเดินกระทืบเท้าออกจากร้าน การถ่ายทอดสดในมือถือก็ถูกลบออกด้วย ทว่าก็มีหลายเครื่องของลูกค้าที่ถ่ายไว้อยู่
เสียงฮือฮาของลูกค้าพาให้เมษารู้สึกไม่ดีนัก เธอพึ่งเปิดร้านมาได้ไม่กี่เดือนก็โดนเล่นงานเสียแล้ว ทำเอาไม่รู้จะจัดการยังไงแม้เธอจะไม่ได้ผิดในฐานะชู้แต่ในฐานะเจ้าของร้านก็ยังต้องรับผิดชอบในความสุนทรีย์ของลูกค้าที่เสียไปอยู่
“ทุกคนครับ ทุกคน ทางเราต้องขออภัยกับเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยนะครับ คลิปที่พวกท่านถ่ายไว้ผมจะขอซื้อให้ทุกท่านลบออก และเพื่อเป็นการขอโทษ วันนี้ผมเลี้ยงเองครับ”
“วู้ว ๆ !”
เสียงโห่ร้องปรบมือดีใจที่ได้กินฟรีซ้ำยังได้เงินค่าถ่ายคลิปอีกต่างหาก ลูกค้าบางคนก็เอ่ยเชยชมเจ้าของร้านที่ไม่ยอม บางคนก็เอ่ยชมผู้มาใหม่ที่ปกป้องฝั่งของตน
“ซาร์น ขอบคุณมากนะ แล้วไม่ทำงานเหรอ ลงมาทำไม”
“มึงเป็นไงบ้าง”
น้ำเสียงสงบเมื่อครู่แปลเปลี่ยนเป็นลนลานทันตา สายตาชายสาดไปทั่วร่างบางสำรวจความเรียบร้อยเพราะหากว่าเธอมีรอยข่วนแม้แต่น้อยคนที่ทำเธอคงได้แขนหักขาขาดกันไปข้าง แต่ยังดีที่เธอยังปลอดภัยไม่เป็นอะไรอย่างที่เขาคิด รอยยิ้มเล็ก ๆ จึงผุดขึ้นให้เพื่อนสนิทได้เห็น
“ดูลูกค้าก่อน เดี๋ยวมา”
ใบหน้าสวยกดตอบตกลงน้อย ๆ แล้วหันหน้าเข้ารับออเดอร์ลูกค้าที่สั่งใหม่ เจ้าหล่อนสูดหายใจอย่างหนักหลายครั้งกว่าจะปรับอารมณ์ให้เป็นปกติแล้วยิ้มหวานให้คนในร้าน
“เลื่อนประชุมนะ ส่งกระเช้าขอโทษด้วยผมติดธุระด่วน”
“ค่ะบอส”
เมื่อสั่งงานลูกน้องเสร็จชายหนุ่มก็เดินปรี่ตรงเข้าในร้านอีกครั้ง สายตาแน่วแน่จริงจังมองไปรอบร้านสังเกตสถานการณ์โดยรอบ ยังมีลูกน้องอีกสองคนที่คอยดูอยู่นอกร้าน
“ขอบคุณมากนะคะ”
สาวน้อยชุดนักศึกษายื่นกระดาษโน้ตให้คนใจดีพร้อมกับรอยยิ้ม แม้อีกคนจะงงเล็กน้อยแต่ก็รับมา และรอยยิ้มของเสือร้อยก็เผยอยกขึ้นทันทีที่อ่านข้อความนั้นจบ
ชอบเขาก็รีบบอกนะคะพี่ กระดาษขาวเขียนข้อความด้วยปากกาสีน้ำเงินใบนั้นบอกทุกสิ่งอย่างที่เขาได้ทำวันนี้ เพียงแต่ว่าอีกคนจะรู้หรือไม่นั้น..
“แหม เสน่ห์แรงจังเลยนะคะเฮีย”
“ฮึ”
ตามคาดนอกจากจะไม่รู้แล้วยังคิดว่าเขามีเด็กในสังกัดเป็นกองทัพ แล้วที่มาร้านเป็นประจำเพราะชอบพนักงานในร้าน
หารู้ไม่ว่าที่เขาชอบคือเจ้าของร้านต่างหาก
“ขอดูหน่อย เขียนว่าอะไร อ๊ะ ! ขี้งก !”
เจ้าหล่อนเอื้อมมือยังไม่ทันได้คว้าเอาของมาก็ถูกเจ้าของยัดเข้าในเสื้อสูทตัวแพงเก็บซ่อนมันไว้เสียก่อน จนเธอหน้าหงิกหน้างอแสดงออกถึงความน้อยใจ
“จะรับเลี้ยงเด็กอีกแล้วเหรอ หวงจัง”
เขาเลี่ยงที่จะไม่ตอบคำถามเช่นนี้ปล่อยให้เธอคิดไปเองอีกครั้ง ความจริงเขาไม่เคยรับเลี้ยงใครหรือมีใครอื่นเลยทั้งทางกายทางใจมาตั้งแต่วันแรกที่เจอกันนั่นแหละ แต่ความในใจบางอย่างเขาก็ไม่อยากจะพูด
เพราะกลัวเสียเพื่อนไป..
“เฮียซาร์นไม่อยากรับเลี้ยงหนูบ้างเหรอคะ”
“ไม่อยากมีผัวชื่อซาร์นก็อย่าถามอะไรแบบนี้”
“ฮึ ตลกละ”
สุดท้ายก็จบที่เธอขำกับถ้อยคำของเขา แน่นอนว่าคนพูดก่อนหน้าไม่ได้รู้สึกขำเลยสักนิดเพราะเขาจริงจังเสมอเพียงแค่ความเป็นเพื่อนกันมานานทำให้เธอมองข้ามความรู้สึกที่แท้จริงของเขาไป
Fin Hotel - โรงแรมระดับห้าดาวWedding Day 08-08-2024 09.09 น.‘สวัสดีครับ แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน กระผมในนามตัวแทนของเจ้าภาพ ขอกล่าวต้อนรับแขกผู้มีเกียรติทุกท่านเข้าสู่ช่วงเวลาแห่งความสุข ความปิติยินดีและความทรงจำที่ดี ในงานมงคลสมรสหมู่ในวันนี้’พิธีกรเอ่ยต้อนรับแขกอย่างเป็นทางการเมื่อเห็นว่าผู้คนในงานเริ่มเนืองแน่นแล้ว งานแต่งสุดหรูหราลังการรวมถึงงานที่ทำให้คนทั้งประเทศอกหักก็ว่าได้ เพราะลูกชายลูกสาวตระกูลมหาเศรษฐีประกาศสละโสดแต่งงานในวันเดียวกันถึงสาม แม้ก่อนหน้านี้คนเป็นพี่ใหญ่จะมีข่าววิพากษ์วิจารณ์ต่าง ๆ นานาเรื่องท้องก่อนแต่งแล้วก็ตามวิดีโอทำความรู้จักบ่าวสาวทั้งสามคู่เริ่มฉายขึ้น ความหวานฉ่ำจากหน้าจอนำออกสู่สายตาผู้คนที่มาส่งผลให้ทุกคนยิ้มกว้างตามไปด้วยหญิงสาวในชุดสีเรียบทั้งสามคนนั่งกุมมือตัวเองรอเวลาที่เจ้าบ่าวจะมารับตัวออกไปประกอบพิธีตามประเพณี ถึงตอนเจ็ดโมงเช้าจะทำพิธีทางศาสนากันแล้วก็ไม่ได้ลดความตื่นเต้นของทุกคนลงไปได้เลย“พี่เมทำไมเงียบจังเลยคะ”น้องสาวคนสุดท้องของเขาเอ่ยถามอย่างรู้ความรอยยิ้มร่าเริงนี้ยังเป็นสดใสให้ครอบครัวได้เสมอ เมษายิ้มหวานตอบน้องก่อนจะเอื้อมมือมาจับม
“ตรงนั้นยังไม่สะอาดค่ะ !”เธอชี้ไม้ชี้มือบอกเขาไปทั่วไม่ว่าจะมุมไหนที่เขาขัดลงแรงขัดเป็นอย่างดีสุดท้ายเธอก็บอกว่าไม่สะอาดจนคนที่ตั้งใจเริ่มน้อยใจขึ้นมาบ้าง“เมษครับ ไม่แกล้งเฮียได้ไหม น้ำยาใส่จนจะหมดขวดอยู่แล้วยังไม่สะอาดอีกเหรอ”มาเฟียผู้มากอำนาจมองเมียสาวที่ยืนกอดอกด้วยสายตาขอร้องอ้อนวอน ส่วนเขากอดโถส้วมและแปรงขัดห้องน้ำ หากใครได้มาเห็นสภาพเขาในตอนนี้คงขำจนปอดโยกเป็นแน่“เมษครับ เฮียผิดไปแล้ว เฮียขอโทษ”อิทธิพลที่เขามีแผ่ซ่านไปทั่วราชอาณาจักรและครอบคลุมอีกหลายพื้นที่ของโลก หากแต่ว่ายังไม่สามารถเฉียดเข้าใกล้พื้นที่ของเมียเลยสักนิด“เมษไม่รักเฮียแล้วเหรอครับ”“สำนึกรึยังคะ”เธอเอ่ยถามสามีอันเป็นที่รัก เจ้าหล่อนรู้ดีว่าที่สำนึกนั้นแค่ที่ตะคอกใส่เธอส่วนเดียว ส่วนที่ตบลูกน้องไม่ได้ใส่ใจอะไรทั้งนั้น“โอเค ต่อไปเฮียจะระวังมากขึ้นไม่ใช้อารมณ์กับพวกมันอีก”“อื้ม พอจะสะอาดขึ้นมาหน่อยแล้วค่ะ”พอเขารับปากเธอก็ไม่แกล้งต่อ รอยยิ้มเล็ก ๆ ที่จุดมุมปากนั้นเป็นดั่งน้ำเย็นปลอบใจที่เหี่ยวเฉาของเขาให้สดชื่นขึ้น“ไปอาบน้ำได้แล้วค่ะ เดี๋ยวเมษเตรียมเสื้อผ้าให้”“ลูกบอกเฮียว่าหนูทำแต่อาหารที่มีผักชี”“หึ ซา
หกปีผ่านไปแล้วที่ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันครองรักกันอย่างชื่นมื่น มีโซ่ทองคล้องใจเป็นเด็กสาวแสนซนเป็นสักขีพยานรัก แม้จะไม่มีงานแต่งมีเพียงทะเบียนสมรสแต่เมษาไม่เคยน้อยเนื้อต่ำใจในเรื่องนี้เลยสักนิด“ที่รัก ลูกไปโรงเรียนแล้ว~”คนตัวโตออดอ้อนเมียสาวของตนที่กำลังจัดชุดเสื้อผ้าให้เขาใส่ไปทำงาน หากแต่ว่าเจ้าหล่อนกลับไม่ได้สนใจเขาเลยสักนิดทั้งที่ตนเดินเปลือยเปล่ามาหาแท้ ๆ“วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอคะ”เธอหันหน้ามาเอ่ยถามพลางส่ายหน้าเมื่อเห็นงวงช้างใหญ่ เจ้าหล่อนล่ะเบื่อหน่ายความกินจุไม่พักของเขาเหลือเกิน อยากได้ทุกเวลาที่อยู่ด้วยกัน ตอนที่เธอให้นมลูกอีกข้างยังต้องให้เขากินด้วยทำอย่างกับว่าเธอคลอดออกมาสองคนทั้งพ่อทั้งลูก“ไม่ไปทำงานเหรอคะ”“ถ้าไม่ไป จะได้กินนมไหมคะ”ร่างกายกำยำเปลือยเปล่าสวมกอดเมียสาวจากทางด้านหลัง จมูกโด่งกดลงซอกคอเนียนลากขึ้นใบหูจนขนลุกเกลียวไปทั้งร่างกาย“ถ้าไม่ไปก็มานี่ค่ะ”คนตัวโตเดินตามเป็นเป็ดน้อยตามผู้เป็นแม่ต้อย ๆ มุมปากหยักยกขึ้นสูงแสดงความดีใจจนออกนอกหน้า“ยิ้มอะไร จะให้ถอนขนรักแร้ให้ ไม่มีเวลาไปเลเซอร์”“ใครจะไปทำวะเมษ !”รอยยิ้มเมื่อครู่หลุดหายไปทันตา คิ้วหนาขมวดมุ่นไม่พอใ
เช้านี้ซาร์นต้องเข้าบริษัทตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพราะเป็นวันที่ตกลงเซ็นสัญญากับพาร์ตเนอร์ญี่ปุ่นแล้ว หลายอย่างเขาอยากมาดูด้วยตาของตนเอง ในขั้นตอนสุดท้ายและถือว่าสำคัญมากนี้เขาไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาดแต่ในใจเขามีอีกคนที่เป็นห่วงมากกว่า เมื่อคืนเธอละเมอสะดุ้งทั้งคืนจนเขาไม่กล้าที่จะหลับ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะตื่นหรือยังการลงนามทำสัญญาส่งออกซื้อขายเครื่องดื่มหลายชนิดถูกเซ็นเรียบร้อยถูกต้องตามกฎหมาย มีบุคคลสำคัญเป็นพยานและร่วมแสดงความยินดีกับการเติบโตในครั้งนี้เมษาพอทราบข่าวจากลูกน้องของเขามาบ้างว่าช่วงเช้ามีการลงนามสัญญากับทางญี่ปุ่น เธอที่ไม่อยากเห็นภาพเด็ดหรือฟังข่าววงในจึงเลือกที่จะปิดร้าน“อุ๊บ ! อ้วก ! แหวะ !”อาการท้องไส้ปั่นป่วนคลื่นเหียนอาเจียนตีขึ้นอีกครั้ง ช่วงนี้เธอเครียดมากไปหน่อยแถมข้าวปลาก็ไม่ได้กินตั้งแต่เมื่อคืนเลยเกิดอาการดังกล่าวเจ้าหล่อนเริ่มลงมือทำอาหารง่าย ๆ ไม่ใช่ให้ตัวเองแต่จะเอาไปให้เขาต่างหาก ประมาณสิบเอ็ดโมงค่อยจะออกไป กะเวลาไว้ช่วงที่เขาเสร็จงานพอดี“เหม็นจังวะ !”เธอดันทุรังทำกับข้าวต่อจนเสร็จแต่ในระหว่างนั้นก็เทียววิ่งเข้าห้องน้ำบ่อย ๆ เพื่อไปอ้วก พอท้องว่างแล้วไ
เมษาที่กะว่าจะมาคุยกับเขาในช่วงเช้าก็ต้องชวดไป ไม่รู้ว่าเขายังไม่กลับตั้งแต่เมื่อคืนหรือออกไปตั้งแต่เช้ากันแน่“ค่อยเอากาแฟไปส่งก็ได้วะ”เจ้าของร้านเดินเข้าร้านด้วยสีหน้าที่โอเคขึ้นกว่าเมื่อวาน เห็นทีคงได้คำตอบในใจแล้วแต่ไม่ทันที่โบว์จะถามไถ่เธอก็เดินออกไปพร้อมแก้วกาแฟรสโปรดของคนบนตึก“สวัสดีค่ะพี่มุก”“สวัสดีจ้ะ เอ่อเม.. แป๊บนะพี่รายงานก่อน”เธอทำหน้างุนงงแปลกใจเล็กน้อยปกติเธอมาที่นี่ไม่ต้องรายงานแถมลายนิ้วมือเธอยังมีด้วย พอวันนี้เลขากลับพูดแปลก ๆ แต่ก็ไม่เป็นไรเธอรอได้อยู่แล้ว“น้องเมรอแป๊บนะ บอสมีแขก”“อ๋อ โอเคค่ะ”เธอยิ้มหวานอย่างเข้าใจก็ว่าทำไมถึงต้องรายงานที่แท้มีแขกนี่เอง เจ้าหล่อนมองลอดเข้าไปกับช่องประตูที่ถูกเปิดเห็นราง ๆ ว่าเป็นผู้หญิงซึ่งรูปร่างคล้ายคลึงกับสาวญี่ปุ่นคนนั้นเมษานั่งอยู่อย่างนั้นนานเกือบครึ่งชั่วโมงตั้งแต่คบกันมาเธอยังไม่เคยรอเขานานขนาดนี้มาก่อน กาแฟในมือก็จวนละลายรสชาติคงจะจืดชืดไม่เหลือความอร่อย“พี่มุกเดี๋ยวเมมาใหม่นะคะ ไปชงกาแฟใหม่ก่อนพี่มุกเอาอะไรไหมคะ”“ไม่เป็นไรจ้า ขอบคุณน้า”เลขาสาวยิ้มตาหยีให้กับรุ่นน้องแล้วก้มงมกับงานมากมายของเธอต่อ ส่วนหญิงสาวที่อา
ซาร์นสังเกตเห็นถึงความผิดปกติจากแฟนสาวเพราะตั้งแต่กลับมาเธอเอาแต่นั่งนิ่งเหม่อลอยไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่“เป็นอะไรไหม”“ซาร์น~ เป็นเพื่อนกันไปก่อนได้ไหม”“หมายถึง ?”ประโยคไม่กี่คำทำเอาใจชายหนุ่มแตกสลายตัวชาวาบตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาไม่คิดว่าความสุขจะผ่านไปเร็วถึงเพียงนี้ทำเอาไม่ได้ทำใจเอาไว้ก่อนเมษาเบนหน้าหลบเขาก่อนจะสูดหายใจเข้าปอดแรง ๆ รวบรวมความกล้าอีกครั้ง เธอเองก็ไม่อยากทำเช่นนี้แต่ในตอนนี้เธอไม่มีอะไรคู่ควรกับเขาเลย“กลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้เหรอ”“เหมือนเดิม ? ตอนไหนล่ะ ตอนที่เป็นเพื่อนกันอยู่ หรือตอนที่มันเกินเพื่อนไปแล้ว”ห้วงเวลาที่เคยมีแต่ความสุขจนลืมเวลาที่ต้องเศร้าทำเอาเขาไปไม่เป็นแค่เดินยังสะดุดเกือบจะล้ม ชายหนุ่มอยู่ตรงนั้นไม่ได้อีกต่อไปจำต้องออกไปที่ไหนสักแห่งก่อน“เชี่ยเอ๊ย !”พวงมาลัยรถโดนทุบอย่างแรงพร้อมกับเสียงสบถด่า เขาหักเลี้ยวรถไปผับของตัวเอง ความคิดประมวลผลอย่างหนักว่าตัวเองทำอะไรผิดนักถึงโดนบอกเลิกเช่นนี้“เป็นอะไรวะ”“เมียทิ้ง !”“ฮะ !”เพื่อนทั้งสองถูกเรียกเร่งด่วนพิเศษมาพร้อมกันพร้อมใบหน้างอไม่เข้าใจ แต่เมื่อได้คำตอบคิ้วที่เคยย่นอยู่แล้วก็ยิ่งงอขึ้นไปอีก ทุกอ
“อยู่กับกู ผ่อนคลายหน่อย นี่แหนะ !”นิ้วชี้เรียวจิ้มเอาครีมหน้าเค้กมาป้ายจมูกโด่งคนด้านข้าง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเธอแสดงออกว่าพอใจมาที่ได้กวนเขา แต่มีหรือที่อีกฝ่ายจะยอมให้เธอได้ทำอยู่คนเดียว“แกล้งกูเหรอ”รอยยิ้มร้ายเผยอขึ้นพาให้อีกคนขนลุกซู่ ชายหนุ่มวาดนิ้วลงบนหน้าเค้กครีมสดแล้วป้ายลงบนใบหน้าอีกคนห
Aries Café “สวัสดีครับ”“สวัสดีค่ะคุณลูกค้า วันนี้มาแต่เช้าจังเลยนะคะ”“อยากมาเจอใครบางคนไว ๆ น่ะครับ”“อ๋อค่ะ วันนี้รับอะไรดีคะ”เมษาเอ่ยทักทายลูกค้าเกือบจะประจำของเธอด้วยรอยยิ้มหวาน ที่บอกว่าเกือบเพราะเขามาที่นี่ทุกวันติดต่อกันเกือบสัปดาห์แล้ว แต่บางครั้งยังสั่งเมนูที่ทางร้านไม่มี เจ้าของร้านเอง
ซาร์น : บินแล้วซาร์น : ดูแลตัวเองด้วยเมษา : ลาบแซ่บครับผมเมษา : เดินทางปลอดภัยนะเฮีย ลุล่วงไปด้วยดี สาธุ ๆต่างฝ่ายต่างอวยพรกันและกันตามประสาเพื่อนสนิท ก่อนที่จะแยกกันไปทำหน้าที่ของตนเองทว่าคนที่ต้องเดินทางไกลยังวางใจไม่ลงอย่างเช่นทุกครั้งนั่นแหละ“ไปดูเมษให้ด้วย”(ห่วงขนาดนี้ไม่ยัดเยียดความเป็น
เมื่อจัดการทางร้านเบเกอรีเสร็จบอสใหญ่แห้ง KV Group ก็มุ่งตรงขึ้นมายังห้องทำงานของตัวเองทันทีเพราะก่อนหน้านี้ตนพึ่งจะทิ้งการประชุมกับทีมการตลาดเพื่อไปสงบศึก“ขอโทษด้วยครับที่ทำให้ทุกคนเสียเวลา”กาแฟนับสิบแก้วถูกเรียงรายแจกจ่ายให้ทุกคนเป็นการขอโทษจากผู้บริหาร ก่อนจะเริ่มประชุมอีกครั้งเพื่อนำแผนไปเสนอ







