ตอนที่ 5 ข้าวพัดไข่

หลังจากที่สมัครไลฟ์สตาร์ร่างบางก็มานั่งคิดนอนคิดต่อว่าจะทำอะไรดี ถึงจะดึงดูดให้ผู้คนเข้ามาดูช่องของเขา

“ เราไลฟ์ทำอาหารดีไหม ”

ในตู้เย็นมีของสดที่เอาออกมาจากบ้านในมิติเยอะเลย ถ้าจะทำก็ทำได้หลายเมนู แถมเขายังไม่ต้องกังวลด้วยว่าใช้ไปแล้วของจะหมด

เพราะเมื่อเขานำบางสิ่งจากในมิติออกมา เดี๋ยวของชิ้นนั้นก็จะเติมใหม่ขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ

โคโค่เห็นคนตัวเล็กมีความกระตือรือร้นก็อยากจะสนับสนุน แต่ว่า…

“ เอ่อ โคโค่ก็ไม่อยากขัดความตั้งใจของเสี่ยวเหยาหรอกนะ แต่เสี่ยวเหยาไม่มีกล้องสตรีม ”

“ งั้นก็ซื้อสิ ” สวนกลับอย่างไม่คิดอะไร “ ว่าแต่กล้องสตรีมนี่มันราคาเท่าไหร่เหรอ ”

“ ถ้าราคาถูกสุดก็ประมาณ 5000 เหรียญทอง แต่รุ่นที่สตรีมเมอร์ชอบใช้กัน ราคาจะอยู่ที่ 9990 เหรียญทองครับ ”

“ 5000 เหรียญทองนี่ถูกสุดแล้วเหรอ ”

เงินในบัญชีของเขามีอยู่ 4850 เหรียญทอง เหรียญเงิน ยังต้องหาเงินอีก 6000 เหรียญทองถึงจะซื้อกล้องสตรีมได้

“ งั้นเราจะทำยังไงกันดีล่ะ เงินซื้อกล้องก็ไม่มี ”

“ ไลฟ์แบนด์มีฟังค์ชั่นกล้องถ่ายอยู่ เสี่ยวเหยาสามารถใช้แทนกล้องสตรีมก่อนได้ครับ เพียงแต่ความคมชัดของภาพอาจจะไม่ดีเท่ากับกล้องสตรีม ”

พอรู้อย่างนั้นแล้วอันเสี่ยวเหยาก็เปิดโหมดกล้องทันที จอภาพโฮโลแกรมฉายใบหน้าของเขา

“ อือ ก็ชัดอยู่นะ ”

ถึงความละเอียดของภาพจะไม่ได้ชัดแจ๋วเท่ากับ HD แต่ภาพที่ถ่ายออกมาก็ไม่ถือว่าแย่ ยังเห็นว่าใบหน้าที่แท้จริงของเขาเป็นอย่างไร

อันเสี่ยวเหยาวางแผนว่าจะลงเป็นคลิปสั้น ๆ ไม่กี่นาที สัก 2 – 3 คลิป ให้คนเข้ามาดูและกดติดตามกันเยอะ ๆ อย่างน้อยตอนที่เขาสตรีมสดจะได้มีคนกดเข้ามาดู

แต่ก่อนอื่นเขาต้องซื้อเครื่องปรุงก่อนเพราะเครื่องปรุงที่อยู่ในมิติของเขากับเครื่องปรุงโลกนี้ไม่เหมือนกัน เขาไม่อยากมีปัญหาในภายหลังจึงเลือกที่จะเสียเงินซื้อของจากที่นี่มาใช้

หน้าชอปสตาร์เด้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขากดไปที่หมวดเครื่องปรุง ในนี้มีเครื่องปรุงหลากหลายอย่างให้เลือกแต่พอดูยอดที่ขายไปทำไมถึงน้อยอย่างนี้ สินค้าทั้งหมดแทบไม่มีคนซื้อเลย

แต่เขาก็เข้าใจแหละว่าคนบนดาวนี้กินอาหารสังเคราะห์เป็นหลัก ถ้าวันไหนเกิดอยากกินอาหารปรุงสุกก็แค่ไปกินที่ร้านอาหาร จึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องซื้อเครื่องปรุงพวกนี้

อันเสี่ยวเหยากดซื้อน้ำมัน ซอสปรุงรส น้ำตาล เกลือ พริกไทย และอีกหลาย ๆ อย่างที่คิดว่าต้องใช้โดยไม่ทันได้คิดถึงจำนวนเงินที่ต้องจ่าย

ยอดรวมทั้งหมด 1,369 เหรียญทอง

พอเห็นยอดที่ต้องจ่ายเท่านั้นแหละถึงกับต้องย้อนกลับไปดูว่าตัวเองกดซื้ออะไรไปบ้าง ทำไมยอดมันถึงได้เยอะแบบนี้

สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ตัดชิ้นไหนทิ้งไปและกดจ่ายเงิน ตัวเลขในบัญชีที่ลดฮวบทำเอาชายหนุ่มรู้สึกห่อเหี่ยวหัวใจและพยายามปลอบใจว่าของที่ซื้อมานั้นเป็นของที่จำเป็น

สั่งของที่นี่สะดวกและรวดเร็วมาก ไม่ต้องรอของข้ามวัน สั่งวันนี้ก็รอรับของได้วันนี้เลย

รอไม่นานเขาก็ได้ยินเสียงเคาะประตูคาดว่าของคงมาส่งถึงแล้ว พอเปิดประตูก็เจอกับพนักงานส่งของที่เป็นหุ่นยนต์ เขาเซ็นชื่อรับของก่อนจะถือกล่องเข้าบ้านแล้วเดินดุ๊กดิ๊กไปยังห้องครัวทันที

“ เมนูที่ทำง่ายและใช้เวลาไม่นานมีอะไรบ้างนะ ” เขาทอดเสียงอย่างใช้ความคิด

แต่เพราะเขาเพิ่งดูสตรีมเมอร์คนหนึ่งทอดไข่ไป ก็เลยอยากกินเมนูไข่ขึ้นมาบ้าง

ไข่ดาว ไข่ตุ๋น ไข่ต้ม ไข่กระทะทรงเครื่อง ไข่พะโล้ และอีกสารพัดเมนูไข่

            “ มีข้าวเย็นอยู่นิดหน่อย ทำข้าวผักไข่ดีไหมนะ ” อันเสี่ยวเหยาตัดสินใจอย่างรวดเร็วก่อนจะหยิบวัตถุดิบที่ต้องการใช้มาวางไว้บนเคาน์เตอร์

“ โคโค่ไม่ต้องถ่ายให้เห็นหน้าเรานะ ให้เห็นแค่มือก็พอ ”

“ ครับ ”

            เขาเริ่มจากการนำกระทะตั้งไฟแล้วใส่น้ำมันลงไป หยิบกระเทียมมา 2 กลีบก่อนจะหั่นซอยเป็นชิ้นเล็ก ๆ เสร็จแล้วก็ใส่กระเทียมลงในกระทะ

            “ ผัดจนกระเทียมมีกลิ่นหอมนะครับ แล้วค่อยตอกไข่ไก่ลงไป ” ขณะที่กล้องกำลังจับภาพกระเทียมที่เปลี่ยนเป็นสีเหลืองทอง ในคลิปก็จะมีเสียงทุ้มหวานแทรกขึ้นมาเป็นระยะ

“ ยีไข่ให้แตกแบบนี้นะครับ พอไข่เริ่มสุกก็เอาข้าวเย็นลงไปผัดรวมกัน ” เขาผัดจนเข้ากันก่อนจะปรุงรสด้วยซอสเล็กน้อย

“ ผมใช้ซอสของยี่ห้อนี้ในการปรุงรสนะครับ เหยาะลงไปสัก 2 – 3 พอนะครับ ” อันเสี่ยวเหยาหยิบขวดซอสไปหน้ากล้องแปบหนึ่งก่อนจะเหยาะซอสลงในกระทะ เขาผัดต่อจนเข้ากัน จากนั้นก็ตักใส่จาน

การทำเป็นนี้ก็เป็นการโปรโหมดสินค้าอย่างหนึ่ง ทำให้คนรู้จักสินค้ามากขึ้น

ตอนนี้เขาเป็นสตรีมเมอร์หน้าใหม่ที่ไม่มีใครรู้จัก ถ้ามีสปอนเซอร์คอยสนับสนุนก็จะดี  หากคลิปต่อไปเขาพูดถึงหรือใช้สินค้าให้เห็นอยู่บ่อย ๆ

ไม่แน่ว่าสักวันอาจจะมีคนจ้างเขาไปเป็นพรีเซนเตอร์ก็ได้

            “ เสร็จแล้ว น่ากินไหมครับ ”

            คลิปถูกตัดลงทันทีหลังจากที่อันเสี่ยวเหยาพูดจบ โคโค่จัดการอัปโหลดคลิปลงในแพลตฟอร์ม เพียงไม่กี่วินาทีก็มีคนกดเข้าไปดู

            “ อื้ม อร่อย ” นัยน์ตาสวยเปร่งประกายระยิบระยิบอย่างมีความสุข เมื่อได้กินอาหารที่อร่อย

            หลังจากที่ลงคลิปไปวันนั้น อันเสี่ยวเหยาก็ไม่ได้ลงคลิปอื่นอีก เนื่องจากช่วงนี้เขากำลังวุ่นวายอยู่กับการทำสวน เอาต้นกล้าลงดิน ทำแปลงผักเพิ่ม เก็บสตรอเบอร์กับส้มที่ออกผลดกเต็มต้นไปทำแยม

ไม่รู้เลยว่าในไลฟ์สตาร์มีหลายคนกำลังพูดเจ้าของช่องกระต่ายน้อยแสนซน อนุภาพของข้าวผัดไข่แสนหอมทำเอาทุกพร้อมใจกันกดคำค้นหา #กระต่ายน้อยแสนซนเป็นใคร พุ่งขึ้นไปอยู่ระดับ 3 อย่างรวดเร็ว

พวกเขาต่างเข้ามาคอมเมนต์ใต้คลิป เรียกร้องให้สตรีมเมอร์ลงคลิปใหม่ได้แล้ว แต่ผ่านมาหลายวันช่องกระต่ายแสนซนยังเงียบอยู่เหมือนเดิม ทำได้เพียงดูคลิปเก่าวนไป

           

ตอนที่ 6 ทำความรู้จักกับเพื่อนบ้าน

ก่อนหน้านี้อันเสี่ยวเหยานึกสงสัยว่าที่ดินผืนนี้อาจจะมีความลับซุกซ่อนอยู่ แต่ไม่คิดว่ามันจะมีจริง ๆ

เรื่องมันมีอยู่ว่าวันนั้นเขานำเมล็ดผักไปปลูกในแปลงที่อยู่หน้าบ้าน ปลูกเสร็จก็รดน้ำตามปกติ เช้าวันถัดมาเขาก็เดินไปที่แปลงผักเพื่อจะรดน้ำ

ปรากฎว่าแปลงผักที่เพิ่งเอาเมล็ดลงดินไป วันนี้กลับมีต้นอ่อนสีเขียวขนาด 2 เซนติเมตรผุดขึ้นจากดิน พอวันต่อมาผักของเขาก็เจริญเติบโตขึ้นอีก

จากใบเลี้ยงอ่อน 2 ใบก็เพิ่มมาอีก 4 ใบ และเพิ่มขึ้นมาเรื่อย ๆ

น้องผักของเขาโตไวมาก คาดว่าไม่เกิน 10 วัน ก็เก็บผักเหล่านี้มากินได้แล้ว อีกทั้งรสชาติผักยังหวาน กรอบ อร่อย มากอีกด้วย

และที่น่าตกใจไปกว่านั้นคือโคโค่บอกว่าผักที่เข้าปลูกเป็นผักปราณ อันเสี่ยวเหยาได้ยินแบบนั้นก็ทั้งมึนงงแและสับสน เมล็ดผักพวกนี้เขาเอามันมาจากในมิติ แล้วมันจะกลายเป็นผักปราณไปได้ยังไง

เขาจึงสันนิษฐานว่าอาจจะเป็นเพราะดิน เดิมทีต้นไม้ของที่นี่ก็มีปราณเหมือนกัน พอเอาต้นอะไรมาปลูก ต้นนั้นก็จะกลายเป็นพืชปราณโดยปริยาย

แต่ละวันของอันเสี่ยวเหยาก็มีแต่ทำงาน ทำงานแล้วก็ทำงาน เพื่อเปลี่ยนที่ดินรกร้างให้กลายเป็นสวนในฝันจนตอนนี้ทุกอย่างก็เข้าที่เข้าทางหมดแล้ว

“ วันนี้อากาศดีมาก เราทำของไปกินที่ลำธารกันเถอะ ”

ลำธารที่อันเสี่ยวเหยากล่าวมานั้น เป็นธารสายน้ำใสที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา วันนี้เป็นวันหยุดเขาไม่ได้ทำงานเลยจะไปนั่งเล่นแถวลำธารโดยนำเสื่อกับของกินไปด้วย

ในหนึ่งสัปดาห์จะมี 2 วันที่ชายหนุ่มไม่เข้าสวนเพราะเขาต้องการพักผ่อนร่างกาย เขาไม่อยากมีจุดจบเหมือนชาติที่แล้วที่ทำงานหนักจนตาย ทว่าให้นอนอยู่บ้านเฉย ๆ ก็น่าเบื่อเกินไป

อันเสี่ยวเหยาผู้ไม่เคยอยู่นิ่งก็ไม่วายหานู้นหานี้มาทำอยู่ดี ยามว่างก็กวาดบ้านถูบ้าน ไม่ก็นำผักผลไม้ในสวนไปแปรรูป จนตอนนี้ในบ้านมีขวดแยมรสชาติต่าง ๆ ผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ดและยังมีขวดโหลที่บรรจุขนมอบเอาไว้ จนแทบจะไม่มีที่เก็บอยู่แล้ว

ร่างบางเดินไปหยิบขนมปังแผ่นที่เขาอบไว้กินเองใส่ตะกร้า ตามด้วยขวดแยมรสส้มกับแยมสตรอเบอร์รีอย่างละขวด หยิบช้อนตักแยมแล้วก็แก้วน้ำ

มีอาหารแล้วก็ต้องมีน้ำด้วย

มือขาวหยิบผลส้มมาผ่าเป็นสองซีก ก่อนจะคั้นน้ำส้มใส่ขวดจนเต็ม ปิดฝาแล้วเอาใส่ตะกร้า

เขาหยิบหมวกประจำตัวที่แขวนอยู่ข้างกำแพง ทุกครั้งที่ออกจากบ้านเขาจะหยิบหมวกฟางมาสวมบนศีรษะเพื่อป้องกันแสงแดดและไม่ลืมล็อกประตูให้เรียบร้อย ซึ่งระหว่างทางที่เดินไปลำธารคนตัวเล็กเจออะไรก็เก็บนู้นนิดนี่หน่อยใส่ตะกร้ามาด้วย

อันเสี่ยวเหยาปูเสื่อใต้ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากลำธารนัก เขานั่งลงพร้อมกับวางตะกร้าลงข้างตัว ลมเย็น ๆ ที่พัดอยู่ตลอดเวลาบวกกับเสียงของสายน้ำไหล ทำให้เขารู้สึกสงบและผ่อนคลาย

“ อ่า สบายจัง ”

ขณะที่อันเสี่ยวเหยากำลังดื่มด่ำกับธรรมชาติก็มีวัตถุบางอย่างลอยข้ามศีรษะของเขาไป สิ่งนั้นบดบังแสงแดดจนเกิดเป็นเงาขนาดใหญ่

ฟิ้ว ฟิ้ว

“ หืม อะไรน่ะ ” ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าพร้อมกับทอดมองยานลำใหญ่ที่ขับผ่านไปด้วยความสนใจ

ใหญ่มาก

เหมือนกับยานอวกาศที่เขาเคยดูในหนังเลย

เขาก็อยากมียานแบบนี้เก็บไว้สักลำเหมือนกัน แต่ราคาต้องแพงมากแน่ ๆ เลย คนที่เงินในบัญชีต่ำเตี้ยเรี่ยดินอย่างเขาคงไม่มีวันได้ซื้อ

ไม่ใช่สิ เราจะมาพูดตัดกำลังใจตัวเองแบบนี้ไม่ได้ เราต้องคิดบวกเข้าไว้

ในอนาคตเราจะต้องเป็นเศรษฐีผู้ร่ำรวยให้ได้

“ สิ่งนั้นคือยานโดยสารส่วนบุคคลครับ น่าจะเป็นยานของเจ้าบ้านที่อยู่อีกฝั่งของลำธารนี้ ” โคโค่เอ่ยขึ้น

“ งั้นเหรอ ” สายตากลมสวยทอดมองทิศทางที่ยานลำนั้นขับผ่านไปพร้อมกับครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

จู่ ๆ เขาก็คิดขึ้นมาได้ว่า “ จะว่าไปเราก็มาอยู่ที่นี่ได้สักพักแล้ว แต่ยังไม่เคยไปทำความรู้จักกับเพื่อนบ้านเลยหนิ ”

ยังไงพวกเราก็เป็นเพื่อนบ้านกัน ไปทำความรู้จักและผูกมิตรเอาไว้ก็ไม่เสียหาย

“ งั้นพรุ่งนี้ เราทำอาหารอร่อย ๆ ไปให้เพื่อนบ้านเพื่อเป็นผูกมิตรดีไหม ”

“ เป็นความคิดที่ดีนะครับ โคโค่สนับสนุนเต็มที่ ”

“ โคโค่คิดว่าเขาจะชอบอาหารที่เราทำไหม ” ถามด้วยน้ำเสียงกังวล

เขาทำอาหารเองกินเองก็คิดว่ามันอร่อย แต่ไม่รู้ว่าจะถูกปากของเพื่อนบ้านหรือเปล่า

“ ต้องชอบสิครับ อาหารที่เสี่ยวเหยาทำอร่อยที่สุด ”

คนตัวเล็กยิ้มกว้างออกมากับคำเยินยอที่ได้รับ ก่อนจะหันมาสนใจอาหารในตะกร้า เขาเปิดฝาขวดแยมรสส้มออกแล้วหยิบช้อนมาตักแยม จากนั้นก็ทาลงบนขนมปังแบบหนา ๆ ฉ่ำ ๆ ก่อนจะส่งเข้าปาก

“ อื้อ อร่อย ”

ขณะที่นั่งกินไปเพลิน ๆ ในหัวของคนตัวเล็กก็คิดว่าพรุ่งนี้จะทำอะไรไปให้เพื่อนบ้านดี

ยานโดยสารลงจอดที่พื้นดินอย่างนุ่มนวล ไม่นานประตูก็เปิดออกพร้อมกับชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบกำลังเข็นใครบางคนที่สวมเครื่องแบบเหมือนกันออกมาจากยาน

“ ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับนายท่าน ” หุ่นยนต์พ่อบ้านกล่าวต้อนรับเจ้านายก่อนจะหันไปทักทายอีกคนที่มาด้วย “ คุณหมอเจ้าสวัสดีครับ ”

“ อือ ” หมอหนุ่มตอบรับในคำคอ

“ นายท่านบาดเจ็บเหรอครับ ” หุ่นยนต์พ่อบ้านรีบสแกนร่างกายของคนเจ็บทันที พบว่าขาข้างขวาเสียหายอย่างหนัก เส้นลมปราณฉีกขาดไม่เชื่อมติดกันอย่างที่เคยเป็น

ก่อนหน้านี้ท่านนายพลหวังเยี่ยนเฉินทำไปภารกิจกำจัดเซิร์ก ไม่คาดคิดว่าระหว่างที่กำลังลำเลียงคนเจ็บขึ้นยานก็มีฝูงแมงป่องกลายพันธุ์ปรากฎตัวขึ้นมา

พวกทหารเข้าโหมดการสู้รบอีกครั้ง ในขณะเดียวกันก็ต้องพาคนเจ็บไปอยู่ในที่ปลอดภัย

ท่านนายพลที่เห็นว่าลูกน้องกำลังเพลี้ยงพล้ำก็เข้าไปช่วยอย่างไม่คิดอะไร เป็นเหตุให้หางแหลมคมของแมงป่องแทงไปที่ขาแกร่ง

ฉับ

ร่างสูงโปร่งตอบสนองอย่างรวดเร็ว ดาบที่อยู่ในมือตัดหางของแมงป่องจนร่วงไปนอนบนพื้น มันร้องด้วยความเจ็บปวดก่อนจะหันมาเล่นงานคนที่ทำให้มันต้องเสียหาง

ทว่าเพียงพริบตาเดียว ไม่ทันที่แมงป่องตัวนั้นจะได้ขยับตัว ร่างของมันก็แยกออกเป็นสองซีก

ทว่าพิษของแมงป่องร้ายแรงมาก มันเข้าไปทำลายเส้นประสาทอย่างรวดเร็ว แม้เขาจะโคจรลมปราณเพื่อขับพิษในร่างกายออกมา แต่ลมปราณที่ถูกทำลายไปก็ไม่สามารถกลับมาเหมือนเดิมได้

“ ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก ”

หมอทหารหรือพลโทเจ้าติ้งเกามองเพื่อนด้วยสายตาเอือมระอา เจ็บขนาดนี้ยังจะปากแข็งอีก

“ ขาของนายต้องได้รับการพักผ่อน ” ขืนยังให้อีกฝ่ายทำงานต่อ มีหวังอาการของขาจะยิ่งแย่เข้าไปใหญ่

“ ฉันมีงานที่ต้องทำ ” เขาแค่เจ็บขา ไม่ได้พิการและสมองก็ยังใช้งานได้ดี

“ นายรักษาตัวอยู่ที่บ้านให้สบายใจเถอะ ส่วนเรื่องงานของนายไม่ต้องห่วง ฉันจะให้คนอื่นรับไปจัดการต่อเอง ” หมอหนุ่มตอบ

“ … ”

“ นายปฏิเสธไม่ได้หรอกเพราะฉันยื่นใบลาให้แล้ว และก็เซ็นอนุมัติเรียบร้อยแล้วด้วย ”

เจ้าติ้งเกาไม่สนสายตาน่ากลัวที่มองมาของเพื่อน เขาหันไปพูดกับหุ่นยนต์พ่อบ้าน “ ผมฝากดูเขาด้วยนะครับ ถ้ามีอะไรก็ติดต่อผมมาได้ตลอดเลย ”

“ ได้ครับ คุณหมอเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ”

“ งั้นผมขอตัวก่อน ไว้เจอกันนะเพื่อน ”