Share

ตอนที่ 4 ต้นพืชปราณ

last update Tanggal publikasi: 2026-08-03 23:16:49

อันเสี่ยวเหยาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าตรู่ ปลายเท้าแตะลงบนพื้นข้างเตียงที่เย็นเฉียบ ทำเอาร่างบางแทบจะทิ้งตัวลงนอนอุ่นอีกรอบ

แต่วันนี้เขาตั้งใจว่าจะสำรวจที่ดินผืนนี้ว่ามีอะไรบ้าง จะได้นำต้นกล้าจากในมิติมาปลูกที่นี่ หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้วก็ลงไปกินอาหารเช้าด้านล้าง

“ จะว่าไปคุณปู่กับคุณย่าของเสี่ยวเหยาก็ทำเกษตรด้วยหนิ ”

หลังจากที่ทั้งคู่เสียชีวิตที่ดินผืนนี้ถูกทิ้งร้างมานาน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าต้นหญ้าต้องขึ้นสูงแน่ ๆ

ร่างบางในชุดทำงานสวมหมวกฟาง ถือมีดพร้าขนาดพอดีมือเดินออกจากบ้าน

“ โคโค่ที่ดินของเราคือตรงไหนบ้างเหรอ ” พูดจบจอภาพ โฮโลแกรม 3 มิติ รูปแผนที่ย่อส่วนปรากฏขึ้นตรงหน้า โดยเขาสามารถซูมดูได้ทุกทิศทางและระบุตำแหน่งของตัวเองว่าอยู่ส่วนไหนของแผนที่ได้

“ ที่ดินของเรากว้างเท่าไหร่ ” เอ่ยขึ้นอย่างไม่แน่ใจ

“ 50 ไร่ครับ ” เสียงตอบกลับของโคโค่ดังขึ้นจากไลฟ์แบนด์ที่อยู่บนข้อมือ

“ โอ้ 50 ไร่ก็ปลูกอะไรได้หลายอย่างเลยน่ะสิ ”

ดวงตาสีชมพูอ่อนเปร่งประกาย เมื่อนึกภาพสวนในฝันที่เต็มไปด้วยผักผลไม้นานาชนิด แต่ก่อนที่จะไปถึงจุดนั้น เขาต้องกำจัดหญ้าและวัชพืชตรงหน้านี้เสียก่อน

ฉับ ๆ

แขนเล็ก ๆ เหวี่ยงมีดพร้าไปมาพร้อมกับกระชากวัชพืชที่ปกคลุมต้นพืชลงมาแล้วขนไปรวมไว้ในกองเดียวกัน

ส่วนต้นหญ้าที่ขึ้นสูงจนเกือบถึงเอว เขาก็นำเครื่องตัดหญ้าออกมาและเริ่มตัดหญ้าจากรอบ ๆ ตัวบ้าน จะได้ไม่เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์และแมลงที่มีพิษ

มีดคมตัดลำต้นของหญ้าขาดอย่างง่ายดาย หญ้ารกถูกตัดจนเตียนจากจุดเล็ก ๆ ขยายเป็นวงกว้างทำให้มองแล้วรู้สึกสบายตามากขึ้น

มีแปลงที่ยกขึ้นสูงจากดินหลายแปลงเลย ทว่าด้านในไม่ได้ปลูกต้นอะไรไว้มีเพียงดินเปล่า ๆ

ความตั้งใจเดิมของอันเสี่ยวเหยาคือเอาต้นกล้าผักในมิติมาปลูก แต่เขายังมีหลายอย่างที่ทำไม่เสร็จ คงต้องพลัดไปทำวันอื่นแทน

“ อึก ๆ ” ร่างบางหยุดพักดื่มน้ำหลังจากที่ทำงานมาได้สักพัก ดวงตาสวยทอดมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย

แม้ว่าชายหนุ่มจะจดการไปแล้วนิดเดียว แต่ก็มั่นใจว่าที่นี่คือผ้าขี้ริ้วห่อทองชัด ๆ เพราะพอเขาตัดหญ้าและสาววัชพืชออกก็เผยให้เห็นต้นของพืชที่อุดมสมบูรณ์

พันธุ์พืชที่เจออยู่รอบ ๆ บ้านก็มีต้นมะม่วง ต้นขนุน ต้นฝรั่ง ต้นมะยม ต้นแอปเปิล ต้นราสเบอร์รี่ ต้นบลูเบอร์รี่ ต้นเหมยที่ออกดอกบานสะพรั่ง ต้นกุหลาบและอื่น ๆ  

ไม่รู้ว่าเขาทำงานหนักจนตาลายหรือเปล่า ถึงมองว่ามีแสงออร่าระยิบระยับแผ่ออกมาจากต้นไม้ทุกต้น

นี่เป็นต้นไม้ธรรมดาแน่เหรอ

หรือว่าแท้จริงแล้วผืนดินแห่งนี้มีความลับซ่อนอยู่

“ โคโค่รู้ไหม ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ”

“ ที่เสี่ยวเหยาเห็นคือต้นพืชปราณครับ ”

“ หืม ต้นพืชปราณ? ไม่เห็นเคยได้ยินมาก่อนเลย มันคืออะไรเหรอ ”

“ ต้นพืชปราณจะมีปราณแผ่ออกมา ซึ่งจะประกอบไปด้วยผลไม้ปราณ ผักปราณ สมุนไพรปราณ และแต่ละต้นก็จะมีพลังปราณไม่เท่ากัน ”

ต้นพืชปราณจะแบ่งเป็น 3 ระดับ คือ ต้น กลาง สูง

ยิ่งปราณสูงก็จะทำให้คนที่กินเห็นผลลัพธ์ที่ดีและเร็วกว่า ทว่าราคาของมันค่อยข้างแพงเพราะว่าเป็นพืชหายาก

โคโค่ยังพูดต่อว่า “ สรรพคุณของต้นพืชปราณมีมากมาย ทำให้สดชื่น สมองปลอดโปร่ง ผิวพรรณเปล่งปลั่ง ถ้าคนป่วยที่กินต้นพืชปราณระดับสูงจะหายดีในเร็ววัน ”

“ งั้นต้นนั้นล่ะ อยู่ระดับไหน ” ชี้ไปที่ต้นมะม่วง

“ ระดับสูงครับ ”

“ แล้วต้นข้าง ๆ ล่ะ ”

“ ระดับสูงครับ สูง กลาง สูงครับ ” ไม่ว่าจะชี้ไปที่ต้นไหนก็ได้รับคำตอบเหมือนเดิมเกือบทุกครั้ง จนเขานึกสงสัยว่ามันเป็นของหายากจริง ๆ เหรอ

ขนาดต้นกุหลาบสีชมพูอมขาวธรรมดาที่ปลูกอยู่ริวรั้วก็ยังมีปราณระดับกลางเลย ทุกครั้งที่ลมพัดเขาก็จะได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ โชยเข้าจมูก ทำให้คนที่ได้กลิ่นรู้สึกสดชื่น

หลังจากที่นั่งพักจนพอใจแล้วร่างบางของอันเสี่ยวเหยาก็ลุกขึ้นมาทำงานต่อ ต้นกุหลาบพุ่มสูงใหญ่ริมรั้วถูกตัดแต่งกิ่งออกไปครึ่งหนึ่งเพื่อความสวยงาม

เขานำหญ้า วัชพืช กิ่งไม้สดที่ถูกตัดไปทิ้งให้ไกลจากตัวบ้าน โดยปล่อยให้มันแห้งและย่อยสลายไปเองตามธรรมชาติ

“ รู้สึกเหมือนได้บ้านใหม่เลย ” เขากวาดตามองรอบ ๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยความภูมิใจ เพราะก่อนหน้านี้ที่นี่ดูเหมือนบ้านร่างมาก

ในช่วงบ่ายของวันนี้อันเสี่ยวเหยาไม่ได้ทำงานต่อแล้ว เขาคิดว่าทำงานเยอะไปก็ไม่ดี เราควรพักบ้างไม่อย่างนั้นจะตายอย่างไม่รู้ตัวเหมือนกับเขาในอดีต

ตอนนี้ก็เลยมานอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น มือเล็กเอื้อมไปหยิบแอปเปิ้ลหั่นแช่เย็นในจานพลางส่งเข้าปากเป็นระยะ สายตาก็ไล่มองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในปัจจุปันจากจอภาพโฮโลแกรมที่อยู่กลางอากาศ

ข่าวดาราหนุ่มประกาศมีแฟน…อ่านต่อ

ข่าวลือสนั่นพระเอก ก.มีลูกแล้ว…อ่านต่อ

ข่าวศูนย์วิจัยอาหารออกมารณรงค์ให้ทุกคนหันมากินอาหารปรุงสุก เนื่องจากมีประโยชน์ต่อร่างกาย…อ่านต่อ

ข่าวล่าสุดบอกว่ากองทัพได้กำจัดเซิร์ก…อ่านต่อ

“ โคโค่เปิดหน้าชอปสตาร์ให้หน่อย ” เขาอยากรู้ว่าบนดวงนี้มีอะไรน่าสนใจขายบ้าง

“ ครับ ”

จอภาพที่ฉายข่าวเปลี่ยนเป็นหน้าร้านสินค้าทันที ในนี้จะรวมสินค้าทั้งหมดที่วางขายในรูปแบบออนไลน์  โดยผู้ขายจะใช้ถ่ายรูปสินค้าจริงพร้อมทั้งระบุราคาไว้ใต้รูปและถ้าเราต้องการซื้อของชิ้นนั้นก็ให้กดไปที่รูปตะกร้า

“ เสี่ยวเหยาอยากซื้ออะไรเหรอ ”

“ เรายังไม่ได้คิด ขอดูไปเรื่อย ๆ ก่อนแล้วกัน ”

คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นราคา ทำไมมันมีแต่ของแพงทั้งนั้นเลย

แว่นอันหนึ่งก็ปาไป 2000 เหรียญทองแล้ว

กิ๊ฟติดผม ราคา 55 เหรียญทอง

อันนี้ถือว่าเป็นน้ำจิ้มนะ เขาเจอกระเป๋าสะพานข้างใบเล็กที่มีขนาดเท่าฝ่ามือ ใส่ของได้ไม่เยอะ

คุณคงคิดว่ากระเป๋าใบแค่นี้ต้องไม่แพงแน่ ๆ  ถ้าคุณคิดแบบนั้นคุณคิดผิดครับ เพราะราคาของกระเป๋าใบนั้นอยู่ที่ 10000 เหรียญทอง

แพงมากคุณพี่…

จากที่ดูมาคร่าว ๆ ของที่เขาพอจะเจียดเงินซื้อได้ก็มีแค่กิ๊ฟติดผมกับถุงเท้า

            ไม่ได้การแล้ว เขาต้องหาเงินมาเพิ่มในบัญชีเยอะ ๆ จะได้มีเงินไปชอปปิ้ง

            อ้อ แล้วก็ซื้อหุ่นยนต์ต้นแบบมาให้โคโค่ เจ้าตัวจะได้มีร่างจริงที่สามารถหยิบจับสิ่งของได้

“ โคโค่มีวิธีไหนที่ได้เงินเร็วโดยไม่ต้องออกไปทำงานข้างนอกไหม ”

“ โคโค่ขอแนะนำอาชีพสตรีมเมอร์ครับ ”

“ น่าสนใจนะ งั้นเราขอดูหน่อยว่าคนอื่นเขาสตรีมเกี่ยวกับอะไรบ้าง ”

ไลฟ์สตาร์เป็นแพลตฟอร์มออนไลน์หนึ่งที่คนส่วนใหญ่ใช้หารายได้จากการเป็นสตรีมเมอร์

            “ มีคนกำลังสตรีมอยู่ด้วย ”

            แอดเคาท์นี้กำลังร้องเพลงให้ฟัง แต่เสียงที่ได้เปล่งออกมานั้นแหลมแสบแก้วหูเสียจนร่างบางรีบกดเลื่อนผ่านทันที

            เสียงเพี้ยนขนาดนี้ยังจะกล้าร้องให้คนอื่นฟังอีกนะ

            อันเสี่ยวเหยาเลื่อนดูไปเรื่อย ๆ เห็นคนเล่นดนตรี สอนแต่งหน้า ขายเสื้อผ้า และวาดภาพที่เหมือนเด็กประถมวาดแต่คนเข้ามาดูเยอะมาก

“ โอ๊ะ มีคนทำอาหารด้วย ” กดเข้าไปดู

ความรู้สึกตื่นเต้นในตอนแรกหายไป เมื่อเห็นสิ่งที่อีกคนกำลังทำ

ใครสั่งใครสอนให้ทอดไข่ทั้งเปลือกแบบนั้น แล้วนั่นไข่จะไหม้แล้วรีบยกขึ้นแล้วเข้า

@นกน้อยทำรังแต่พอตัว : ไข่เจียวอร่อยมาก

@ชิงชิง : เคี้ยวแล้วกรุบ ๆ กรอบ ๆ อร่อยดี

อันเสี่ยวเหยายิ้มแหย่ ๆ กับคอมเมนต์ ไข่เจียวไม่กรอบได้ไงก็เล่นใส่เปลือกไข่ลงไปด้วย  

@ชิงชิง : มอบหัวใจให้ x20 ดวง

@ทาสแมว : คนอะไรทำอาหารอร่อยแล้วยังน่า(ลัก)รักอีก

@เกอรักหลินหลิน : คนเก่งแบบนี้ต้องสนับสนุน

@เกอรักหลินหลิน : มอบดอกกุหลาบ x100 ดอก

หา? อะไรนะ ไข่เจียวอร่อยมาก

ต่อมรับรสของพวกเขาไม่ทำงานหรืออย่างไร ถึงได้บอกว่าไข่เจียวเกือบไหม้นั่นอร่อย

อันเสี่ยวเหยาพิจารณาสตรีมเมอร์ที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะตัดสินใจบางอย่าง

“ โคโค่ช่วยสมัครช่องสตรีมให้เราหน่อยนะ ”

“ ได้ครับ ” หุ่นยนต์ผู้ช่วยกรอกข้อมูลและถ่ายรูปโปรไฟล์ของอันเสี่ยวเหยา จนมาถึงขั้นสุดท้ายคือการตั้งชื่อ

“ เสี่ยวเหยาจะให้ชื่อช่องว่าอะไรดีครับ ”

ศีรษะเล็กโคลงไปมาขณะที่ใช้ความคิด “ ชื่อช่องงั้นเหรอ …ตั้งว่าช่องกระต่ายน้อยแสนซนแล้วกัน ” เขาตั้งชื่อได้สิ้นคิดมาก แต่นึกชื่ออื่นไม่ออกแล้วจริง

 เอาชื่อนี้แหละ เหมาะกับเขาที่ดูนุ่มนิ่มน่ารักเหมือนกระต่ายน้อย

 เขาจะสตรีมเกี่ยวกับการทำสวนและนำผักผลไม้ที่ปลูกมาทำอาหาร คราวนี้แหละเขาจะทำให้ทุกคนบนดาวดวงต้าเปียนรู้ว่าอาหารอร่อยมันเป็นยังไง

“ เรียบร้อยแล้วครับ  ”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เพื่อนบ้านของผมเป็นท่านนายพลผู้ยิ่งใหญ่   ตอนที่ 35 บทสัมภาษณ์คู่รักคนดัง

    สถานที่ทำงานของรายการเรื่องเล่าคนดังตั้งอยู่ที่เมืองอวี๋เปียน ซึ่งอยู่คนละเมืองกับบ้านที่อันเสี่ยวเหยาพักอาศัยอยู่ ดังนั้นเขาจึงก็ต้องเผื่อเวลาสำหรับการเดินทางสักเล็กน้อยเขากับพี่เยี่ยนเฉินไปถึงที่หมายก่อนเวลานัดครึ่งชั่วโมง เพราะไม่อยากไปสายหรือให้คนอื่นรอนาน ข้อดีของการไปก่อนทำให้พวกเขามีเวลาเตรียมพร้อมการไปเยือนบ้านผู้อื่นในครั้งนี้อันเสี่ยวเหยาก็ไม่ไปมือเปล่าแต่อย่างใด เขายังนำของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ ติดมือไปด้วย โดยนำผักผลไม้ปราณมาจัดเรียงในกล่องสี่เหลี่ยมมีฝากปิดไม่รู้ว่าที่นั่นมีกี่คนเขาจึงทำไปร้อยกล่อง จำนวนนี้ไม่ถือว่ามากหรือน้อยเกินไป“เสี่ยวเหยาช่วยถือครับ”“ไม่ต้องครับ เดี๋ยวพี่กับโคโค่จะถือถุงพวกนี้ไปเอง เสี่ยวเหยาถือเองถุงเล็ก ๆ นั่นแล้วเดินตามพี่มาก็พอ”ถุงขนาดใหญ่ในมือของท่านนายพลบรรจุกล่องของฝากไว้ถุงละ 20 กล่อง ส่วนถุงเล็กที่เตรียมไว้ให้พิธีกรจะพิเศษกว่าเล็กน้อย ข้างในถุงมี 2 กล่อง“อ่า ครับ”ทันทีที่ประตูยานเปิดก็จะพบว่ามีผู้คนมากมาย พนักงานตั้งแต่ระดับล่างจนถึงสูง แม้แต่ผู้บริหารของตึกนี้พอรู้ว่าวันนี้ใครจะมาก็ออกมายืนต้อนรับด้วยตัวเอง“สวัสดีทั้งสองคนครับ ผมหยินเป็

  • เพื่อนบ้านของผมเป็นท่านนายพลผู้ยิ่งใหญ่   ตอนที่ 34 รายการดังติดต่อมา

    “พี่เยี่ยนเฉินครับ ดูนี่สิ” อันเสี่ยวเหยาเอี่ยวตัวด้านหลังไปพูดกับคนที่กอดตนอยู่ด้วยความตื่นเต้น“หืม? ”“มีรายการดังติดต่อเสี่ยวเหยามาด้วยล่ะ”“รายการอะไรครับ” ถามกลับเสียงนุ่มนวล“เรื่องเล่าคนดัง”ท่านนายพลไม่รู้สึกแปลกใจกับคำตอบที่ได้ยิน รายการนี้ดังมากในต้าเปียน คนที่ได้รับเชิญไปมีแต่คนดัง ๆ ทั้งนั้นพิธีกรคู่ขวัญที่ดำเนินรายการพูดคุยสนุกสนาน ข่าวสารครบถ้วน มีความเป็นกลาง ทำให้แขกรับเชิญรู้สึกผ่อนคลาย เนื่องจากรายการนี้ถ่ายทอดเรื่องราวได้ครบถ้วน“เขาอยากเชิญเสี่ยวเหยาไปออกรายการ”“แล้วเสี่ยวเหยาอยากไปไหมครับ”คนตัวเล็กนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “…อยากครับ แต่พี่เยี่ยนเฉินไปเป็นเพื่อนเสี่ยวเหยาด้วยได้ไหมครับ”“ได้ครับ”“เย้ ขอบคุณนะครับ”หากท่านนายพลเปิดช่องแชทขึ้นจะเห็นข้อความที่อยู่ล่างสุดมีชื่อของรายการนี้ส่งข้อความมาหาเขาด้วย ทว่าเจ้าตัวกลับไม่สนใจที่จะเปิดอ่านรวมไปถึงพันกว่าข้อความที่ส่งเข้ามาข้อความใหม่แทนที่ข้อความเก่า หากไม่เลื่อนลงไปข้างล่างก็คงไม่เห็นว่ามีข้อความอะไรบ้างติ้งเพียงไม่ถึงนาทีที่คนตัวเล็กตอบตกลงทางรายการก็ส่งข้อความตอบกลับมาทันที ราวกับกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ

  • เพื่อนบ้านของผมเป็นท่านนายพลผู้ยิ่งใหญ่   ตอนที่ 33 พี่ว่าเราต้องคุยกัน

    “จะไปไหนครับ” คิ้วคมเข้มขมวดเข้าหากันยามเห็นกระเป๋าใบใหญ่แสนคุ้นตาวางอยู่ในห้องรับแขก“กลับบ้านครับ”“หืม? หมายความว่าไงครับ” ร่างสูงว่าพลางสาวเท้าเข้าไปหาคนตัวเล็กกว่าด้วยความร้อนรน เมื่อคืนเรายังนอนกอดกันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ไหง่ตอนเช้าถึงกลายเป็นแบบนี้ได้“พี่ทำอะไรให้เสี่ยวเหยาไม่พอใจหรือเปล่า ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากกลับบ้าน” เขาโพล่งถามขึ้นอย่างอดไม่ไหวร่างเล็กส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย ก่อนจะตอบ “ไม่ใช่ครับ ที่จริงบ้านของเสี่ยวเหยาซ่อมเสร็จหลายวันแล้ว ตอนนี้พี่เยี่ยนเฉินก็กลับมาอยู่บ้าน เสี่ยวเหยารบกวนพี่เยี่ยนเฉินมาหลายวันแล้ว เลยคิดว่าถึงเวลาที่จะต้องกลับแล้ว”“ไม่รบกวนเลยครับ บ้านพี่ก็เหมือนบ้านของเสี่ยวเหยา อีกอย่างคนรักกันก็ต้องอยู่ด้วยกันสิ ถ้าเสี่ยวเหยากลับไปพี่ต้องเหงามากแน่ ๆ แล้วพี่ก็อาจจะกินไม่ได้ นอนไม่หลับ ปวดหัว กระสับกระส่าย ตัวร้อน…” พูดอย่างเดียวไม่พอ ยังแสร้งตีหน้าเศร้าพลางถูไถศีรษะกับหัวไหล่มนของคนตัวเล็กไปมาหากลูกน้องมาเห็นท่านนายพลในตอนนี้คงผวาจนไม่กล้าเข้าใกล้ เพราะคิดว่าอีกฝ่ายถูกผีเข้าสิงหรือไม่ก็โดนพิษของเซิร์กจนทำให้มีอาการแปลก ๆ อย่างที่เห็นท่านนายพลผูู้ยิ่งใหญ่นะ

  • เพื่อนบ้านของผมเป็นท่านนายพลผู้ยิ่งใหญ่   ตอนที่ 32 ดินเนอร์

    “ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ” อันเสี่ยวเหยาเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจในที่สุดการรอคอยของเขาก็สิ้นสุดลงแล้วถึงจะมีหนวดขึ้นรำไรรอบบริเวณริมฝีปาก ใบหน้าซูบผอมไปนิด ผมเผ้ายุ่งเหยิงดูไม่เรียบร้อย ใต้ตาหมองคล้ำจากการพักผ่อนน้อย ชุดที่สวมมีรอยเปื้อนและขาดเป็นหย่อม ๆ แต่ก็ไม่อาจลงทอนความหล่อเหล่าไปได้เขาไม่คิดเลยนะว่าเวลาเพียงไม่กี่วันจะทำให้ใครคนหนึ่งเปลี่ยนไปเป็นคนละคนได้ถึงขนาดนี้กระนั้นอันเสี่ยวเหยาก็ยังจดจำได้ตั้งแต่แวบแรกที่เห็น คนตรงหน้าคือท่านนายพลหวังเยี่ยนเฉินผู้ยิ่งใหญ่ขาเรียวยาวก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ในแววตาทั้งสองคู่นั้นแฝงไว้ด้วยความคิดถึงและเสน่หา ฉับพลันหัวใจสั่นไหวราวกับว่าพวกเขาทั้งยินเสียงระฆังงานแต่งดังขึ้นพร้อมกับกลีบดอกกุหลาบที่ร่วงมาจากฟ้า“คิดถึงจังเลยครับ” พูดจบแขนแกร่งก็โอบกอดเอวบอบบางเอาไว้พร้อมกับรั้งคนตัวเล็กเข้าหาตนศีรษะทุยเอียงซบบนแผงอกแกร่ง ความใกล้ชิดนี้ทำให้ได้ยินเสียงเต้นของหัวใจได้อย่างชัดเจนและคิดว่าหัวใจของตนก็เต้นแรงไม่แพ้กันตึก ตึก“เสี่ยวเหยาก็คิดถึงเหมือนกันครับ” ยอมรับตามตรงว่าเขารู้สึกโล่งใจมากที่เห็นพี่เยี่ยนเฉินกลับมาอย่างปลอดภัยคำต

  • เพื่อนบ้านของผมเป็นท่านนายพลผู้ยิ่งใหญ่   ตอนที่ 31 ห่างกันให้รู้ใจ

    “เฮ้อ”นับตั้งแต่วันนั้นที่ท่านนายพลหวังเยี่ยนเฉินบอกว่าต้องไปทำภารกิจไปก็ผ่านมาเกือบดัปดาห์แล้วถึงจะรู้ว่าอีกคนเก่ง ไม่มีทางเป็นอะไรง่าย ๆ แน่ แต่เขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี พี่เยี่ยนเฉินเล่นหายเข้าไปในกลับเมฆและขาดการติดต่อ ยังดีที่พ่อบ้านคังบอกว่าสัญญาณชีพของท่านนายพลยังเต้นอยู่ทำให้เขาโล่งใจไปหนึ่งเปราะที่รู้ว่าพี่จะมีชีวิตอยู่อันเสี่ยวเหยาเพิ่งรู้ซึ้งว่าการรอคอยใครสักคน เวลามักจะเดินช้ากว่าปกติ เพื่อไม่ให้ตนคิดฟุ้งซ่านเกินไปยามว่างเขามักจะจะสตรีมสดทำอาหารและพูดคุยกับแฟนคลับ“เสี่ยวเหยาถอนหายใจทำไมครับ หรือว่าเบื่อ”“…” หันมองโคโค่แวบหนึ่งแล้วหันกลับเบื่อ?จะว่าไปเขาก็เบื่อจริง ๆ นั่นแหละ พอพี่เยี่ยนเฉินไม่อยู่บ้านเขาก็ไม่ได้ออกไปไหนเลย เพราะกลัวว่าอีกคนกลับมาแล้วจะไม่เห็นใครอีกใจหนึ่งก็กลัว สมมติว่าพี่เยี่ยนเฉินได้รับบาดเจ็บขึ้นมากหรือว่าเป็นอะไรไป ถึงตอนนั้นเขาจะรู้สึกอย่างไรเสียใจ?หรือว่าเสียดายที่ไม่ได้บอกความในใจกับคนพี่ไปการที่พวกเราได้อยู่ห่างกันแบบนั้น มันก็ทำให้เขาคิดได้หลายอย่างว่าจริง ๆ หัวใจของเขาลอยไปอยู่กับอีกคนตั้งนานแล้ว ทำไมถึงยังรอเวลาอยู่อีกหากว่าเราชอบใ

  • เพื่อนบ้านของผมเป็นท่านนายพลผู้ยิ่งใหญ่   ตอนที่ 30 วางแผนกำจัดเซิร์ก

    ย้อนกลับไปหลังจากที่ท่านนายพลได้รับรายงานด่วน เขาได้ฝากให้ทีมโพไซดอนดูแลอันเสี่ยวเหยา ส่วนเขาก็แยกตัวออกมาณ ห้องสำรวจทหารในห้องรับหน้าที่เฝ้ามองภาพถ่ายที่หุ่นยนต์สอดแนมและโดรนติดกล้อง ซึ่งเครื่องสอดแนมเหล่านี้จะกระจายอยู่รอบ ๆ เมืองหู่เปียน ความสามารถของอุปกรณ์นี้จะถ่ายภาพได้ทั้งกลางวันกลางคืนและยังตรวจวัดอุณหภูมิได้อีกด้วยอีกทั้งพวกเขายังสามารถควบคุมให้หุ่นยนต์ให้ไปในทิศทางที่ต้องการจากระยะไกลได้อีกด้วยเพื่อดูว่าที่นั่นมีพวกเซิร์กหลบซ่อนอยู่หรือเปล่า หากพบเจอได้ส่งทีมทหารเข้าไปจัดการได้อย่างทันท่วงที ป้องกันไม่ให้พวกมันทำร้ายผู้บริสุทธิ์วิธีนี้ช่วยลดภาระงานของทหารไปไม่น้อย พวกเขาไม่จำเป็นต้องออกไปลาดตระเวรรอบเมืองเองและรู้สึกเหมือนเอาชีวิตไปเสี่ยงทุกวัน ลองคิดดูหากวันหนึ่งเดิน ๆ อยู่แล้วเจอเซิร์ก เขาอาจจะมีชีวิตรอกหรือไม่มีชีวิตรอดก็ได้ใครจะรู้ถ้าเป็นอย่างหลังทางกองทัพเองก็จะต้องเสียทหารฝีมือดีไปอีกนายผู้นำของกองทัพรู้สึกห่วงใยทหารทุกคนในเมื่อมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ฉลาดสามารถคิดค้นและสร้างงานประดิษฐ์ที่ล้ำเลิญได้ แล้วไยจะไม่สร้างสรรค์อุปกรณ์สุดวิเศษขึ้นมาทดแทนความต้องการของตั

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status