ฉันถูกฆ่าทิ้ง สามีเป็นบ้าไป

“พ่อครับ ไม่ไปพบผู้หญิงคนนั้นได้ไหมครับ!” ลูกชายขมวดคิ้วและบุ้ยปากด้วยสีหน้าใจร้อน

“ทุกครั้งที่ไป เขาจะถามเรื่องเยอะมากกับหนูเลย ก็เหมือนคนบ้าที่ออกมาจากโรงพยาบาลจิตเวช” เมื่อพูดถึงจุดสำคัญ เขายังกระทืบเท้าเล็ก ๆ ด้วยความโกรธ

จิตวิญญาณของฉันลอยอยู่ในอากาศ มองดูใบหน้าที่เหยของเขา ฉันรู้สึกเศร้าทันที

เราเจอกันแค่เดือนละครั้ง ทุกครั้งที่เขามา ฉันจะเตรียมการล่วงหน้าหลายวัน พาเขาไปยังสถานที่ที่สนุกที่สุด ทำขนมให้เขาเอง

ฉันแค่อยากให้เขามีความสุข

ไม่ได้คิดว่า ไม่ได้เจอฉัน นั่นคือสิ่งที่ทำให้เขามีความสุขที่สุดต่างหาก

สวี่ฉือ ซึ่งเป็นสามีฉันแต่งตัวให้ลูกชายอย่างสงบ แต่เมื่อได้ยินชื่อฉัน ก็ขมวดคิ้วขึ้นมา

“เจอกันเดือนละครั้งเท่านั้น เป็นความต้องการของคุณยาย อดทนหน่อยก็จะผ่านไปแล้ว”

“อย่าทำให้เขาโกรธ ไม่งั้นเราจะต้องไปพบเขาอีก เข้าใจไหม?”

หลังจากพูดจบ เขาก็ลูบหัวลูกชายและถอนหายใจยาวๆ

ฉันยกมุมปาก รสชาติขมขื่นกระจายอยู่ในปาก รู้ทั้งรู้ว่าสวี่ฉือไม่รักฉัน แต่เมื่อได้ยินคําพูดเหล่านี้ ก็ยังคงเสียใจมาก

“ลูก พอกลับมาป้าจะทําอาหารอร่อย ๆ ให้หนู หนูต้องเชื่อฟังแม่ด้วยนะ”

เสียงที่คุ้นเคยดึงดูดความคิดฉันให้กลับมา ฉันมองดูหลีเหยียนที่เป็นคนรักในใจของสามีฉันอุ้มลูกขึ้นอย่างสนิทสนม และลูกชายฉันก็หอมแก้มเขาอย่างร่าเริง

“หนูชอบป้าเหยียนเหยียนมากที่สุดแล้ว หนูเชื่อฟังคําพูดของป้ามากเลยครับ ทุกครั้งที่ผู้หญิงคนนั้นถามหนู หนูได้ตอบอย่างเชื่อฟังหมดนะครับ”

พูดพลาง เขาก็เข้าใกล้ข้างหูหลีเหยียน จงใจลดเสียงลง

“แล้วป้าเหยียนเหยียนจะแต่งงานกับพ่อ มาเป็นแม่ของหนูเมื่อไหร่ครับ”

หลังจากพูดจบ สีหน้าของสามีก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาไอเบา ๆ แกล้งขู่ว่า

“สวี่เหยียน! อย่าล้อเล่นป้าเหยียนเหยียน”

แก้มของหลีเหยียนค่อย ๆ ถูกย้อมด้วยสีชมพู ใบหน้าเขาเต้มไปด้วยความเขินอาย

“ลูกคุณ รีบอุ้มกลับไปเถอะ ฉันไม่กล้าเลี้ยงแล้ว!”

สวี่ฉือแค่โบกมือ ยิ้มให้แต่ไม่พูดอะไร มองไปที่หลีเหยียนอย่างอ่อนโยน

ฉันนิ่งอยู่กลางอากาศ ซ่อนตัวอยู่หลังตู้เสื้อผ้า แอบมองภาพที่อบอุ่นนี้

ฉันก็เคยจินตนาการ จินตนาการว่าอยู่กับสวี่ฉือ อุ้มลูกชายอยู่ในบ้านเล็ก ๆ ของตัวเอง ลูกชายเรียกฉันว่า "แม่" อย่างหวาน ๆ

สวี่ฉือก็จะมองเราด้วยรอยยิ้ม

แต่มันเป็นแค่จินตนาการเสมอ

นอกหน้าต่างมีลมหนาวพัดมาเป็นครั้งคราว ไม่ได้กัดกร่อนร่างกาย แต่ทําให้หัวใจฉันหนาวสั่น

“พี่ฉือ รีบมานะครับ” เสียงอุทานดังมาจากมือถือของสวี่ฉือ ได้ดึงความคิดของฉันกลับมา

ฉันถอนหายใจด้วยส่ายหัว คงมีคนเสพยาอยู่ สวี่ฉือ... มีข้ออ้างที่จะไม่มาพบฉันอีกแล้ว

ในเวลาเดียวกัน ฉันก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจแทนคนนี้ในใจ

คดีนี้มอบให้สวี่ฉือ ถือว่าเขาได้เจอพญายมแล้ว

การสนทนายังคงดำเนินต่อไปอยู่

“พี่ฉือ! เราได้พบแขนที่ถูกสับเป็นชิ้นๆที่ถังขยะเขตหวยอัน ผลการตรวจพบว่าผู้ตายได้เสพยาเป็นจำนวนมากก่อนเสียชีวิต”