Short
ฉันถูกฆ่าทิ้ง สามีเป็นบ้าไป

ฉันถูกฆ่าทิ้ง สามีเป็นบ้าไป

โดย:  มู่กุ่ยสือลิ่วจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
8บท
3.4Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

สามีของฉัน ซึ่งเป็นตำรวจปราบปรามยาเสพติดได้ส่งฉันไปที่ศูนย์บำบัดยาเสพติดด้วยตัวเขาเอง ลูกชายส่งเสียงเชียร์อยู่ข้างๆ เขาบอกว่าจะได้ไม่ต้องเจอแม่ที่เป็นแบบนี้อีกนานแล้ว หลังออกจากศูนย์บำบัดยาเสพติด ฉันพบว่าสามีได้พาลูกชายย้ายไปอยู่บ้านของคนที่เขาหลงรักในใจไปนานแล้ว ฉันอ้อนวอนให้เขากลับมา และบอกว่าจะมีคนมาฆ่าฉัน เขาไม่เชื่อ แค่พูดอย่างเย็นชาว่า “จำไว้ว่าตายในถังขยะ ไม่งั้นผมจะต้องเก็บศพให้คุณด้วย” ลูกชายก็ปรบมืออยู่ข้าง ๆ “ในที่สุดก็ทิ้งแม่ไปได้แล้ว” หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ฉันถูกหั่นศพทิ้งในถังขยะต่างๆ เขาเป็นผู้รับผิดชอบในการสืบสวนเรื่องนี้

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

「なぁ和也、今日は絵里と籍を入れる日だろ?すっぽかして、あいつ怒らねえの?」

「絵里が和也にベタ惚れなのは周知の事実じゃんか。和也が寧々のために行かなかったって知っても、怒る度胸なんてあるわけねえって」

「そうよ。絵里なんかが寧々に勝てるわけない。和也は昔っから寧々を溺愛してるんだから……」

……

彼らが口にする「寧々」という少女は藤原寧々(ふじはら ねね)、藤原和也(ふじはら かずや)の義妹だ。

ホテルの個室のドア前に立ち尽くす水原絵里(みずはら えり)は、全身の血液が凍りつくような感覚に襲われていた。

これが、長年愛し続けた男の正体だというのか。あまりにも浅ましい。

彼女は拳を固く握りしめる。爪が掌に深く食い込むが、胸を焼く絶望に比べれば、そんな生理的な痛みは万分の一にも満たなかった。

深く息を吸い込むと、扉を押し開けた。

バンッ!

喧騒に包まれていた個室が、瞬時に静まり返る。

「絵里……」誰かが息を呑んだ。

扉の前に立つその美貌に、誰もが目を奪われた。透き通るような白い肌、引き締まった腰のラインを強調するピンクのワンピース。ハーフアップにまとめた髪が、優美さを際立たせている。

だがその瞳は、氷のように冷徹だった。彼女の視線が、和也と寧々を射抜く。

「和也。これが、役所に行けない理由?」

和也の端正な顔に、一瞬だけ気まずさが走る。だがすぐに絵里のそばへ歩み寄った。

「入籍なんていつでもできるだろ。寧々が久しぶりに海外から帰ってきたんだ。兄として、歓迎会を開くのは当然のことだろう?」

絵里は冷ややかに笑う。

「一年に一度の交際記念日も、あなたにとっては『どうでもいい』ことなの?

今回を逃せば、来年まで待たなきゃいけないって分かってるくせに」

それは二人の約束だった。

交際記念日を結婚記念日にする。一石二鳥で、特別な意味を持たせるはずだったのだ。

だが明らかに、和也には結婚する気などない。

彼が真に娶りたいのは寧々なのだ。

彼の、幼馴染であり義妹である寧々を。

何かを感じ取ったのか、和也が絵里の腕を掴もうとする。

「騒ぐな。帰ってから説明するから」

絵里はその手を乱暴に振り払った。

その時、寧々が口を開いた。

「絵里、ごめんなさい。私が悪いの。今日が入籍日だなんて知らなくて……」

うつむいて謝るその姿は、いかにも被害者といった風情だ。

絵里は常日頃から彼女を嫌悪していたため、無視を決め込む。すると寧々は顔を上げ、涙を浮かべた瞳で訴えかけてきた。

「許して。私、絵里と兄さんの幸せを心から祝福してるのに……」

祝福?絵里は鼻で笑った。

「猫かぶるのはやめてくれない?本気で祝福してるなら、わざわざ戻って来たりしないでしょ」

和也の表情が曇る。

「そんな意地悪な言い方はやめろ」

「何よ、大事な大事な妹を言われて不機嫌?」

絵里の目は、他人を見るように冷え切っていた。

和也は顔をしかめ、低い声で叱責する。

「絵里、場所をわきまえろ。滅多なことを言うもんじゃない!」

見ろよ。どれほど妹を庇うのか。

彼がそこまで肩を持つのなら、望み通りにしてやろうね。

「やったことは事実でしょう?何を怖がってるの?」

寧々の目元が赤くなり、傷ついた表情を作る。

「私と兄さんはそんな関係じゃないわ。どうして昔みたいに誤解ばかりするの?

二人の喧嘩の原因になるって分かってたら、私、帰って来なかった……」

寧々の涙声は、聞く者の庇護欲をそそるものだった。彼女が虐げられていると見た取り巻きたちが、一斉に絵里を非難し始める。

「絵里、それは言い過ぎだよ。和也と寧々は兄妹だぜ?そんなことにまで嫉妬するのか?」

「そうだよ。この三年間、あなたが寧々を受け入れないから、彼女は身を引いて出国したんだろ?また同じことを繰り返す気か?」

「調子に乗ってると、和也に捨てられるぞ!」

……

絵里は彼らの義憤に満ちた顔を、冷徹な目で見つめ返した。

かつては和也のために、こうした友人たちにも我慢を重ねてきた。どんな冗談を言われようと、陰で笑われようと、聞こえないふりをしてきたのだ。

だが、もう終わりだ。

絵里の言葉は鋭利な刃物のように響いた。

「妹が兄に毎日べったり張り付いてるのが、正当だとでも?

あんたたちの頭はどうかしちゃったの?それとも、そういう禁断の愛がお好み?

私が身を引いてあげるから、存分に見せつけてもらえばいいわ」

一同は呆気にとられた。

和也の前では従順だった絵里が、これほど辛辣になろうとは予想もしていなかったのだ。あまりにも言葉が過ぎる。

「絵里、どうしてそんなに私を侮辱するの?」

寧々は今にも泣き出しそうな顔で、あざといほどに哀れっぽく言った。

「私のことが嫌いなのは仕方ないけど、兄さんはあんなに絵里が好きなのに。こんなに尽くしてるのに、まだ不満なの?」

絵里は眉をひそめた。

他人は知らないだろうが、彼女は寧々の本性を熟知している。

和也と知り合って十年、交際して五年。

一年目の絵里の誕生日に、寧々は「事故に遭った」と嘘をついて和也を呼び出した。

二年目のバレンタインには「失恋した」と言い出し、自殺をほのめかして和也に泣きついた。

三年目、四年目……

寧々は無限に理由を作り出し、そのたびに和也は絵里を見捨てて駆けつけた。

そして三年前、寧々が突然出国を申し出た時も、周囲は「絵里が追い出した」と決めつけたのだ。

絵里の冷ややかな視線が、寧々をじっと捉える。

「まともな兄妹関係なら、入籍なんていう一大事を蔑ろにしたりしないわ。

どっちもどっちのクズとあばずれが、被害者ぶって私に寛容さを強要するなんて、笑わせないで。どの面下げて言ってるの?

恥を知りなさいよ」

寧々は顔を真っ赤にし、言い返すこともできずに涙をポロポロとこぼすだけだ。

和也は堪忍袋の緒が切れ、顔を紅潮させて怒鳴った。

「いい加減にしろ!自分が惨めだと思わないのか!

たかが入籍だろ。記念日が無理なら、お前の誕生日に変えればいいだけじゃないか。どうしてそれくらい大目に見られないんだ!」

大目に?

ええ、もちろん。

絵里の心は、凪のように静まり返っていた。

「和也。別れましょう」

室内がどよめく。

和也は数秒呆然とした後、苦々しい顔になった。

「また別れるとか言うのか?三年前もそうやって騒いで、寧々に気を遣わせて追い出したくせに。まだ飽き足らずに彼女を追い詰める気か?

お前はどうしてそんなに性格が悪いんだ。籍を入れてやるって言ってるのに、まだ寧々が許せないのか?これ以上悪辣な真似をするなら、俺だって考えがあるぞ!」

和也に庇われ、うつむいた寧々の口元が微かに歪み、勝ち誇った笑みを浮かべるのを、絵里は見逃さなかった。

それを目にした絵里は、まるで大輪の薔薇が咲いたような、艶やかな笑みを返した。

「ええ、いいわよ。入籍はやめましょう。結婚もなし」

言い捨てて、絵里は踵を返す。

背後から和也の怒号が飛んだ。

「今ここから出て行ってみろ。寧々にちゃんと謝らないなら、絶対に許さないからな!」

周囲は皆、絵里が折れて謝罪すると高を括っていた。

あれほど和也に惚れ込んでいたのだから。

だが、予想は裏切られた。絵里は足を止め、振り返って彼らを一瞥すると、宣言した。

「ちょうどいいわ、証人になって。私、水原絵里はここに誓います。今日限りで藤原和也とは他人。復縁なんて天地がひっくり返ってもありえない。

もし私がこの誓いを破ったら、その時は藤原和也が、一生女に縁がないまま、野垂れ死ねばいいわ!」

「……っ!」

捨て台詞を残し、絵里は呆気にとられる人々を尻目に、毅然と個室を後にした。

どうやってタクシーを拾ったのかも覚えていない。ホテルを離れた車内で、絵里はひたすら和也に関する連絡先を削除し続けた。

突然の着信音が、彼女の意識を現実へと引き戻す。

ディスプレイに表示された、見知らぬ、けれどどこか懐かしい番号を見て、心臓が止まりそうになった。

通話ボタンを押すと、鼓膜をくすぐるような、甘く低い声が響いてきた。

「結婚したいなら、俺を検討してみないか?」

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
8
บทที่ 1
“พ่อครับ ไม่ไปพบผู้หญิงคนนั้นได้ไหมครับ!” ลูกชายขมวดคิ้วและบุ้ยปากด้วยสีหน้าใจร้อน“ทุกครั้งที่ไป เขาจะถามเรื่องเยอะมากกับหนูเลย ก็เหมือนคนบ้าที่ออกมาจากโรงพยาบาลจิตเวช” เมื่อพูดถึงจุดสำคัญ เขายังกระทืบเท้าเล็ก ๆ ด้วยความโกรธจิตวิญญาณของฉันลอยอยู่ในอากาศ มองดูใบหน้าที่เหยของเขา ฉันรู้สึกเศร้าทันทีเราเจอกันแค่เดือนละครั้ง ทุกครั้งที่เขามา ฉันจะเตรียมการล่วงหน้าหลายวัน พาเขาไปยังสถานที่ที่สนุกที่สุด ทำขนมให้เขาเองฉันแค่อยากให้เขามีความสุขไม่ได้คิดว่า ไม่ได้เจอฉัน นั่นคือสิ่งที่ทำให้เขามีความสุขที่สุดต่างหากสวี่ฉือ ซึ่งเป็นสามีฉันแต่งตัวให้ลูกชายอย่างสงบ แต่เมื่อได้ยินชื่อฉัน ก็ขมวดคิ้วขึ้นมา“เจอกันเดือนละครั้งเท่านั้น เป็นความต้องการของคุณยาย อดทนหน่อยก็จะผ่านไปแล้ว”“อย่าทำให้เขาโกรธ ไม่งั้นเราจะต้องไปพบเขาอีก เข้าใจไหม?”หลังจากพูดจบ เขาก็ลูบหัวลูกชายและถอนหายใจยาวๆฉันยกมุมปาก รสชาติขมขื่นกระจายอยู่ในปาก รู้ทั้งรู้ว่าสวี่ฉือไม่รักฉัน แต่เมื่อได้ยินคําพูดเหล่านี้ ก็ยังคงเสียใจมาก“ลูก พอกลับมาป้าจะทําอาหารอร่อย ๆ ให้หนู หนูต้องเชื่อฟังแม่ด้วยนะ”เสียงที่คุ้นเคยดึงดูดค
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
“พี่ฉือ มีแค้นอะไรกันเนี่ย จะต้องสับแขนให้เป็นชิ้นๆ!” พูดพลาง ยังบีบจมูกอยู่ และชี้ไปที่ข้อศอกที่มีรูปร่างเล็กน้อยเพื่อให้สวี่ฉือดูสวี่ฉือสวมถุงมือปลอดเชื้อด้วยสีหน้าใจเย็น แล้วเอื้อมมือไปค้นหาเนื้อแขนที่เหลือที่ถังขยะกลิ่นเหม็นของถังขยะปะปนกับกลิ่นเลือดและเนื้อ ทำให้แมลงวันบินอยู่รอบ ๆ อย่างต่อเนื่องตำรวจเหรินหยางพูดพล่ามอยู่ข้าง ๆ“พี่ฉือ ได้ยินว่าช่วงนี้เขตนี้ไม่ค่อยสงบ เมื่อต้นเดือน ได้ยินจากคนรอบข้างว่าตอนกลางคืน มีคนตะโกนเสียงดังและร้องไห้โวยวาย”“ผู้คนอยากแจ้งความ แต่วันรุ่งขึ้นก็ไม่มีแล้ว”พูดพลางก็เหลือบมองไปที่ข้างบนของชุมชน“พี่ฉือ คือ... พี่จะพูดกับพี่สะใภ้ฉือชิงไหม”หลังจากได้ยินประโยคนี้ สวี่ฉือก็กวาดตาไปที่เหรินหยางแวบหนึ่ง แล้วมองไปที่ที่ฉันพักอยู่ เขาพูดอย่างเย็นชาว่า“เหอะ คนทั่วโลกตกอยู่ในอันตราย มีเพียงเขาเท่านั้นที่ปลอดภัยได้”“ตายไม่ได้หรอก เขากล้าที่จะเสพยา แล้วจะกลัวอะไรอีก!”ทั้งๆที่เป็นวันที่มีแดดจ้า แต่ไม่มีแสงใดส่องเข้ามาในร่างกายของฉันเลยฉันเห็นว่าเหรินหยางทําท่าทางหุบปากด้วยรอยยิ้มที่อึดอัด ฉันก็อยากจะร้องไห้ฉันอยากบอกเขาว่า ไม่ต้องพูดแทน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
รู้สิ รู้กันหมดเลยคนที่สวี่ฉือเกลียดที่สุดคือฉือชิงนี่เป็นความจริงที่ยอมรับกันโดยทั่วไปในแวดวงของเราฉันแค่ชอบคนที่สดใสคนหนึ่งในช่วงเวลาของวัยรุ่นแต่คนนั้น บังเอิญไปตกหลุมรักคนอื่นวันที่คุณลุงและคุณป้าไม่ยินยอมให้สวี่ฉือติดต่อกับหลีเหยียนสวี่ฉือทะเลาะกับพวกเขาครั้งแรกมันเป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นสวี่ฉือที่เสื่อมโทรมและอึดอัด เหมือนดอกบัวที่ถูกทิ้งลงในบ่อน้ำอย่างร้ายกาจ ทรุดโทรมลงทีละน้อยฉันสงสารเขามาก เลยช่วยเขาขโมยพาสปอร์ตมา ให้เงินทั้งหมดที่ฉันเก็บไว้กับเขา ช่วยเขาหนีไปหาหลีเหยียนวินาทีที่เจ้าหนุ่มกระโดดออกจากหน้าต่าง ดวงตาของเขาสดใสเหมือนกาแลคซี เขาบอกว่าขอบคุณฉัน และบอกว่าพอกลับมาจะพาฉันไปกินขนมที่ยี่เจียงหนานนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่เราสื่อสารกันอย่างเป็นมิตร...เหมือนเพื่อน เขาไม่ได้หาหลีเหยียนเจอหลังจากกลับมาก็เปลี่ยนจากท่าทางที่กระฉับกระเฉงและมีชีวิตชีวา ซ่อนตัวอยู่ในห้องและดื่มเหล้าเมาหัวราน้ำวันที่ดื่มจนเมาที่สุด เขาเห็นฉันเป็นหลีเหยียนนั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้รับเขาหลังจากถูกพบ คุณลุงและคุณป้าบังคับให้เขาแต่งงานกับฉัน และฉันก็ตอบตกลงเขาจับไหล่ฉันด้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
ระหว่างทางกลับ สวี่ฉือคลิกเปิดอินเตอร์เฟซการแชทและตอบข้อความให้ฉัน“ฉือชิง เล่นทำเป็นหายตัวไปมันสนุกไหม”“เลิกเล่นลูกไม้ตื้นๆเหล่านี้อีกได้มั้ย”พอพูดถึงจุดตื่นเต้น เสียงเขาก็อดดังขึ้นไม่ได้“อย่าหน้าด้านแบบนี้ได้ไหม เราตกลงกันไว้แล้วนะ 6 ปี อีก 2 เดือนก็จะหย่าไปแล้ว เลิกมารบกวนผมอีกได้ไหม”.......หกปีแล้วนะ ในหกปีนี้ดูเหมือนว่าการสนทนาของเราจะเป็นเช่นนี้เสมอ“หยุดทําอาหารไร้ประโยชน์เหล่านี้อีกได้ไหม ผมไม่อยากกิน”“เรื่องของเสี่ยวเป่าเธออย่ามายุ่งเลย มีแม่แบบเธอ ผมจะอายแทนเขาเลย!”“เป็นบ้าใช่ไหม ผมบอกแล้วว่าผมไม่ต้องการ”.......สวี่ฉือ ฉันป่วยแล้วจริง ๆ ฉันจึงเลือกที่จะปล่อยมือเมื่อสวี่ฉือมาถึงบ้านหลีเหยียนสิ่งที่ตอนรับเขาคือดอกไม้ไฟแบบมือถือริบบิ้นตกอยู่บนหัวอย่างพลิ้วไหว แสงสีเหลืองส่องบนใบหน้า ทำให้เขาดูอ่อนโยนและจำใจ“พ่อครับ ในที่สุดป้าหลีเหยียนก็สามารถเป็นแม่ของหนูได้แล้ว” พอเดินเข้าประตู เสี่ยวเป่าก็กอดต้นขาของสวี่ฉือ ร่างกายแกว่งไปมาเขาอยากเอ่ยปากถาม หลีเหยียนก็ส่งหนังสือข้อตกลงการหย่าร้างไปให้เขาแล้วชื่อของฉันเซ็นไว้นานแล้ว มันถูกส่งมาที่นี่ก่อนที่ฉัน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
วันนั้น ฉันลอยตามสวี่ฉือไปที่สถานีตำรวจ เขาวิ่งไปหลายแผนก โทรไปหลายสาย ไปตรวจสอบตำแหน่งโทรศัพท์มือถือของฉัน ไปตรวจสอบสถานที่ที่เจ้าพ่อค้ายาปรากฏตัวบ่อยเมื่อเร็ว ๆ นี้คุณตำรวจสวี่ ซึ่งจัดการสิ่งต่าง ๆ อย่างเป็นระเบียบมาเสมอ แต่ระหว่างทางไปมณฑลลู่เฉิง กลับฝ่าไฟแดงหลายครั้งติดต่อกัน สุดท้ายก็จำเป็นต้องเรียกเหรินหยางมาสวี่ฉือพอเห็นคนอื่นก็ถามว่า ช่วงนี้มีคนหายไปไหมไม่ได้นอนทั้งคืน เบ้าตาแดงไปหมด ราวกับว่าคนที่หายไปคนนี้มีความสำคัญต่อเขามาก คนเดินผ่านแค่ตบไหล่เขาอย่างปลอบใจและบอกว่าไม่มี“พี่ มีข่าวอื่นใช่ไหมครับ ผมได้ยินมาว่าเมื่อวานนี้พี่...”เหรินหยางไม่ค่อยเห็นสวี่ฉือที่เป็นแบบนี้ ไม่ถือว่าใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แต่ไม่เป็นระเบียบต่อมาตอนที่จากไป ลุงที่ขายแตงโมในเมืองหยุดพวกเขาไว้“ผมเพิ่งได้ยินว่าพวกคุณมาจากเขตหวยอัน]“พวกคุณช่วยตามหาสาวที่ชื่อฉือชิงคนหนึ่งหน่อยได้ไหม”ฉันเห็นว่าคุณลุงหยิบเงินปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าและยื่นให้สวี่ฉือ“เมื่อหลายเดือนก่อนสาวคนนี้มาเซ่นไหว้ที่สุสานมาตลอด บังเอิญเห็นว่าหลานสาวของผมกระโดดลงแม่น้ำเพราะไม่อยากทำให้ผมเดือดร้อน เขาเป็นช่วยหลานสาวผม
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
ฉันลืมไปตั้งนานแล้วว่าความเจ็บปวดของร่างกายเป็นอย่างไรแต่เมื่อเห็นตัวเองในวิดีโอที่คลานอยู่บนพื้นและเกาพื้นอย่างสุ่มๆ จิตวิญญาณของฉันก็สั่นสะท้านขึ้นด้วยซ้ำนั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันพบว่าหลีเหยียนมีการติดต่อกับเจ้าพ่อค้ายามือและเท้าของฉันถูกมัดไว้ ปากและตาถูกปิดไว้ แล้วเสียงที่คุ้นเคยลอยอยู่เหนือหัว“คนนี้ก็คือภรรยาของสวี่ฉือ เธอช่วยฉันฆ่าเขาไปก่อน ฉันถึงจะช่วยให้เธอเข้าใกล้คําสวี่ฉือได้”ฉันพยายามดิ้นรน ความหวาดกลัวทำให้ฉันส่งเสียงโดยสัญชาตญาณ จนกระทั่งผ้าปิดตาของฉันถูกดึงออก สิ่งที่ทะลุเข้าไปในขอบเขตการมองเห็นของฉันก็คือกระบอกฉีดยาที่หนามากหลีเหยียนเฝ้าดูอยู่ข้าง ๆด้วยสีหน้าหยอกล้อ ผู้ชายที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าที่ถือกระบอกฉีดยาตบหน้าฉันโดยไม่ได้พูดอะไร[อยู่นิ่งๆหน่อย!]ฉันยังอยากจะข่มขู่พวกเขาอย่างดื้อดึงว่า [สวี่ฉือจะมาช่วยฉัน พวกคุณไม่กลัวกรรมตามสนองเหรอ”แต่สิ่งที่แลกมาคือเสียงหัวเราะที่ไร้การควบคุมร่างกายสั่นอย่างต่อเนื่อง เนื่องจากความตึงเครียด มือที่ผูกด้วยเชือกป่านถูกเล็บฝังลึกไปนานแล้วหลีเหยียนเดินเข้ามารับกระบอกฉีดยาไป และผลักน้ำยาเข้าไปในผิวของฉันทีละนิดด้วยรอ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
“พี่ฉือ! ใจเย็นๆก่อนนะ!” หลังจากเหรินหยางค้นพบ เขาก็วิ่งมาทันทีสวี่ฉือแค่ผลักเขาออก กัดฟันไว้ มองดูผู้ชายที่มีรอยแผลเป็นบนหน้า แทบรอไม่ไหวที่จะฆ่าเขาตายทันที แต่ความเป็นมืออาชีพขั้นสุดท้ายนั้นขัดขวางไม่ให้เขาก้าวไปข้างหน้าแต่เมื่อผู้ชายที่มีรอยแผลเป็นบนหน้าหยิบหัวของฉันที่ตกจนจําหน้าไม่ได้ออกจากกล่องไม้ที่วางอยู่ตรงหน้าสวี่ฉือไม่สามารถทนได้อีกต่อไป ต่อให้เหรินหยางจะหยุดยังไงก็ไม่ได้ผล“บอกว่าจะพบผมไม่ใช่หรือ” สวี่ฉือพยายามสงบลง “ทําไม กลัวแล้วหรือ เอ่ยปากสิ”สวี่ฉือที่ยืนอยู่ตรงกลางถือด้ามมีดอยู่ในมือ จ้องเขม็งผู้ชายที่มีรอยแผลเป็นบนหน้าผู้ชายที่มีรอยแผลเป็นบนหน้าจับผมของฉันและเล่นอย่างสงบ“เมื่อภรรยาของคุณวิ่งออกจากกรง เธอก็กระโดดลงจากชั้นบนสุดไป”“เดาดูดิว่าตอนเธอตาย เธอได้พูดอะไรสักอย่างไป”เหมือนนึกถึงอะไรบางอย่างอย่างกะทันหัน เขายืนขึ้นและเดินไปหาสวี่ฉือ ต่อยเขาอย่างหนัก“ยังจำแม่ลูกที่คุณจับไปแล้วเสียชีวิตในศูนย์บำบัดยาเสพติดคู่นั้นได้ไหม”“ภรรยาของคุณก็เหมือนกับเธอเลย ที่ตายไปแล้วยังต้องอวยพรให้คุณและคนอื่นมีความสุขตลอดไป”สวี่ฉือจำคนนี้ได้คดีแรกที่เขาเพิ่งทําง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา สวี่ฉือได้รับพัสดุซึ่งเป็นไดอารี่ของฉันที่ถูกหลีเหยียนเอาไปตั้งแต่อายุสิบหกถึงยี่สิบหกปี ความรักและความเกลียดชังที่ฉันมีต่อสวี่ฉือต่างสะสมอยู่ในนั้นฉันลอยอยู่ในอากาศ เห็นว่าสวี่ฉือเปิดออกอย่างสั่นเทา[เราแต่งงานกันแล้ว ฉันขอให้เขาซื้อแหวนเพชรให้ฉัน แบบนี้ก็ถือว่าเขาขอแต่งงานกับฉันแล้วแต่ว่า ร่างการออกแบบแหวนเพชรที่เขาใส่ในกระเป๋าเงินนั้นสวยงามจริง ๆวันที่xx เดือนxx ค.ศ.200x ฉันเผลอลื่นล้ม เสี่ยวเป่าจะคลอดก่อนกำหนด ก่อนเข้าไป ฉันขอร้องให้หมอโทรหาสามีหมอยังไม่ทันเอ่ยปาก เสียงสวี่ฉือก็ดังมา “อย่าโทรหาผมเลยได้ไหม ผมไม่ว่าง”เจ็บนิดหน่อย ไม่รู้ว่ามันเป็นความเจ็บปวดทางร่างกาย หรือหัวใจวันที่xx เดือนxx ค.ศ.200x โดนทุบตีในศูนย์บำบัดยาเสพติด โดนด่าด้วยกระชากผม ฉันไม่ได้ร้องไห้เมื่อออกมา เห็นว่าสวี่ฉือกับหลีเหยียนอุ้มเสี่ยวเป่าไว้ เล่นกันเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกันฉันร้องไห้แล้ว ฉันนั่งยองๆกับพื้น ร้องไห้อย่างเสียใจมากเป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าตัวเองไร้ความสามารถขนาดนั้นวันที่xx เดือนxx ค.ศ.200x ฉันบอกสวี่ฉือว่า มีคนจะฆ่าฉันเขาไม่เชื่อ และบอกว่าให้ฉ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status