บทที่ 3

ไป๋ซู่ซินเงยหน้าขึ้น ก่อนพูดด้วยสีหน้ามุ่งร้าย “กัวจิงจิงก็ชอบนาย แล้วทำไมนายยังสนิทกับเธอขนาดนั้น!”

เธอขึ้นเสียงดังลั่น จนสายตาของผู้ชมรอบข้างพุ่งมาที่พวกเราราวกับแสงสปอตไลต์

แต่ไป๋ซู่ซินกลับไม่รู้สึกอับอายเลยสักนิด เธอต้องการให้ทุกคน รวมถึงเฉินเจี้ยนเฟิงรู้ว่า เพื่อนที่เขามองว่าสนิทที่สุดก็มีความรู้สึกน่ารังเกียจแบบนั้นกับเขาเหมือนกัน

ฉันไม่ได้แก้ตัว เพราะสิ่งที่เธอพูดเป็นความจริง

ฉันก้มหน้าลง ไม่กล้ามองเขา เพราะกลัวว่าหากเห็นสีหน้ารังเกียจของเขา ฉันคงรับไม่ไหว

เฉินเจี้ยนเฟิงเองก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ แม้จะเป็นเวลาเพียงไม่กี่วินาที แต่สำหรับฉันกลับยาวนานเหลือเกิน ราวกับตัวเองเป็นผู้กระทำผิดที่กำลังรอรับคำตัดสินสุดท้ายอย่างเงียบ ๆ

“ไม่ใช่แค่กัวจิงจิงที่ชอบฉัน ฉันก็ชอบกัวจิงจิงเหมือนกัน”

ฉันเบิกตากว้างทันที ก่อนเงยหน้ามองเฉินเจี้ยนเฟิงอย่างไม่อยากเชื่อ สีหน้าหม่นขรึมของเขาหายไปในพริบตา แววตาที่มองฉันทั้งอ่อนโยนและละเอียดอ่อน

ไม่ใช่แค่ฉันที่อึ้ง แม้แต่ไป๋ซู่ซินที่เมื่อครู่ยังพูดจาข่มฉันไม่หยุด ตอนนี้ก็นิ่งค้างอยู่กับที่ สีหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด สลับไปมาหลากสียิ่งกว่าจานสีเสียอีก

สุดท้ายเธอก็เค้นคำพูดออกมาอย่างสั่น ๆ “แต่นายเคยบอกว่า…”

คำถามแบบนี้เฉินเจี้ยนเฟิงเคยเจอมาหลายครั้งแล้ว ครั้งนี้เขาถึงขั้นไม่คิดจะอธิบายด้วยซ้ำ “ฉันกับกัวจิงจิงไม่ได้เป็นอย่างที่พวกเธอคิด ความสัมพันธ์ของเราไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่มีแต่ความต้องการทางกาย”

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันไปแข่งก่อน”

เฉินเจี้ยนเฟิงเดินออกไปได้สองก้าว แต่ยังไม่ลืมหันกลับมามองฉัน พร้อมขยับปากเป็นคำว่า “รอฉันนะ”

หลังจากเฉินเจี้ยนเฟิงหายลับไปในฝูงชน ไป๋ซู่ซินก็ทรุดตัวลงนั่งราวกับลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นคนที่สูงส่งและมีศักดิ์ศรีเพียงใด แต่ตอนนี้กลับยอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดของตัวเองเพื่อผู้ชายคนหนึ่ง

การแข่งขันเริ่มขึ้น สายตาของทุกคนถูกการแข่งขันอันน่าตื่นเต้นดึงดูดไว้ มีเพียงไป๋ซู่ซินที่ยังคงนั่งเงียบไม่พูดอะไร

ผ่านไปนาน เธอถึงก้มหน้าส่ายหัวพร้อมหัวเราะขื่น “กัวจิงจิง ฉันชักจะสงสารเธอขึ้นมานิด ๆ แล้ว เมื่อก่อนฉันมองเธอเป็นคู่แข่งหัวใจ คิดอยู่ตลอดว่าทำไมเธอถึงสนิทกับเฉินเจี้ยนเฟิงได้ขนาดนั้น ทำไมเธอถึงได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษจากเขา แล้วทำไมเธอถึงเป็นคนพิเศษเพียงคนเดียวของเฉินเจี้ยนเฟิง”

“แต่ตอนนี้ดูแล้ว เธอก็น่าสงสารไม่ต่างจากฉัน ความรู้สึกที่เฉินเจี้ยนเฟิงมีต่อเธอจะหยุดอยู่แค่ในฐานะเพื่อนตลอดไป และไม่มีวันพัฒนาไปมากกว่านั้น”

“ถึงจะถูกปฏิเสธ แต่ฉันไม่เสียใจ อย่างน้อยฉันก็เคยพยายามแล้ว ไม่เหมือนเธอที่เป็นคนขี้ขลาด ไม่กล้าแม้แต่จะก้าวออกไปเป็นก้าวแรก”

พูดจบ เธอก็ไม่รอให้การแข่งขันจบ คว้ากระเป๋าขึ้นมาแล้วเดินออกจากอัฒจันทร์ด้วยรองเท้าส้นสูงกว่าสิบเซนติเมตร

การแข่งขันครั้งนี้เฉินเจี้ยนเฟิงเล่นอย่างเต็มที่ คะแนนนำห่างลิบลิ่ว แต่ฉันกลับใจลอยตลอดเวลา

แม้แต่ไป๋ซู่ซินยังดูออกว่าฉันชอบเฉินเจี้ยนเฟิง และเฉินเจี้ยนเฟิงเองก็ไม่ใช่คนโง่ สักวันหนึ่งเขาต้องรู้แน่นอน

ไป๋ซู่ซินพูดไม่ผิด ฉันอาศัยสถานะเพื่อนเพื่อรับการปฏิบัติแบบคนรักอยู่จริง ๆ และฉันก็รู้ว่าตัวเองจะหลอกตัวเองแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว ถึงเวลาที่สถานะแบบนี้ควรจบลงเสียที

เฉินเจี้ยนเฟิงไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง เขาคว้าแชมป์มาได้สำเร็จ ระหว่างทางไปดูหนัง ฉันเงียบมาตลอด คิดอยู่นาน ก่อนจะลองเอ่ยถามอย่างหยั่งเชิง

“มีคนสงสัยความสัมพันธ์ของเรา ทำไมนายไม่อธิบายล่ะ”

เฉินเจี้ยนเฟิงที่เมื่อครู่ยังเล่าเรื่องการแข่งขันวันนี้ให้ฉันฟังไม่หยุด พอได้ยินประโยคนี้ก็เหมือนถูกกดปุ่มหยุด ก่อนหันมามองฉันอย่างสงสัย

เพื่อให้เฉินเจี้ยนเฟิงเข้าใจว่าฉันหมายถึงอะไร ฉันจึงอธิบาย “นายเคยบอกว่าไม่อยากมีแฟน เพื่อให้ผู้หญิงพวกนั้นตัดใจ แต่นายทำไมถึง…”

ฉันเรียบเรียงคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ “นายไม่คิดเหรอว่าเราสนิทกันเกินไปหน่อย? แถมนายยังไปบอกคนอื่นว่าเราชอบกัน แบบนี้ทุกคนก็ต้องคิดว่าฉันเป็นแฟนนายแน่ แล้วคำที่นายเคยบอกว่าไม่อยากมีแฟน พวกเธอก็คงคิดว่าเป็นเรื่องโกหก อีกอย่างนายก็เป็นบุคคลสาธารณะ ถ้าสื่อเข้าใจผิดแล้วเอาเรื่องนี้ไปเล่นข่าวใหญ่โตจนชี้นำกระแสสังคมขึ้นมา จะทำยังไง?”

แววตาของเฉินเจี้ยนเฟิงแน่วแน่ขึ้น “ฉันไม่สนว่าคนอื่นจะคิดยังไง เรื่องกระแสข่าวเธอก็ไม่ต้องกังวล ฉันทำให้คนอื่นชอบได้ด้วยความสามารถของตัวเอง ถ้าพวกเขาเลิกชอบฉันเพียงเพราะข่าวลือเท็จไม่กี่คำ ฉันก็ไม่ต้องการแฟนคลับแบบนั้นเหมือนกัน”

“แล้วก็…” เฉินเจี้ยนเฟิงเว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ “ทั้งที่รู้ว่าเธอเป็นแฟนฉันแล้วยังคิดว่าตัวเองมีโอกาสกับฉันอีก งั้นที่ฉันตัดการติดต่อกับพวกเธอก็ยิ่งเป็นเรื่องถูกต้องแล้ว”

คำว่า “เธอเป็นแฟนฉัน” ทำให้หัวใจฉันเต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงของเขาจริงจังมากเสียจนเหมือนกับว่าเราสองคนตกลงคบกันแล้วจริง ๆ

ฉันพยายามกดความคิดที่ไม่ควรมีนั้นเอาไว้เต็มที่ ไม่กล้าสบตาเฉินเจี้ยนเฟิง “ที่นายพูดมาก็ไม่ผิด แต่ถ้านายทำแบบนี้ แล้วฉันจะหาแฟนได้ยังไง”

เฉินเจี้ยนเฟิงที่เดินเคียงข้างฉันชะงักฝีเท้าทันที “เธอ? อยากหาแฟนเหรอ?”