บทที่ 2

ที่เขาพูดมาก็ไม่ผิด แต่พฤติกรรมที่สนิทกันจนแทบไม่มีเส้นแบ่งแบบนี้ต่างหาก ที่ทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้ง่ายที่สุด

จำได้ว่าตอนเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัย เฉินเจี้ยนเฟิงมักจะมารอฉันเลิกเรียนที่หน้าห้อง กินข้าวก็ต้องกินด้วยกัน ตอนเย็นยังไปส่งฉันถึงหอพัก ในสายตาคนอื่น เราไม่ต่างอะไรจากคู่รักที่กำลังหวานชื่นกันเลย

แต่ทุกครั้งที่มีคนถามว่า “พวกเธอสองคนกำลังคบกันอยู่เหรอ?”

สีหน้าของเฉินเจี้ยนเฟิงจะมืดลงทันที ก่อนตอบอย่างรังเกียจว่า “ฉันกับกัวจิงจิงเป็นเพื่อนกัน ไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่มีความต้องการแบบนั้นเข้ามาเกี่ยวข้อง”

เรื่องที่คู่รักทำกัน เราแทบจะทำมาหมดแล้ว แต่เพราะเขาเคร่งเรื่องความสัมพันธ์ทางความรู้สึกมาก ฉันจึงไม่เคยกล้าบอกความในใจให้เขารู้

พอคิดมาถึงตรงนี้ ฉันก็ถอนหายใจอย่างจนใจ หรือว่าฉันกับเขาจะต้องอยู่ในสถานะเกินกว่าเพื่อน แต่ยังไม่ถึงคนรักแบบนี้ไปตลอดชีวิตจริง ๆ?

“คิดอะไรอยู่? วันนี้ทำไมเธอเอาแต่เหม่อล่ะ”

เขายื่นนิ้วมาจิ้มหว่างคิ้วที่ขมวดแน่นของฉัน ส่วนอีกมือก็หยิบบัตรเข้าชมออกมาจากด้านหลังราวกับเล่นมายากล “สุดสัปดาห์นี้ ที่สนามกีฬามหาวิทยาลัย แล้วเจอกัน”

พูดจบเขาก็กลับเข้าห้อง ทิ้งฉันไว้คนเดียวในห้องนั่งเล่น ฉันใช้นิ้วลูบบัตรเข้าชมที่ยับเล็กน้อยใบนั้นไปมา

สุดสัปดาห์นั้น สนามกีฬาแน่นขนัดไปด้วยผู้คน ฉันถือบัตรเข้าชมที่เฉินเจี้ยนเฟิงให้มา เดินผ่านช่องทาง VIP เข้าไปถึงด้านในได้อย่างราบรื่น

ขณะที่ฉันกำลังหันซ้ายหันขวามองหาที่นั่ง เสียงใสของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“กัวจิงจิง”

ฉันหันกลับไป ก็เห็นผู้หญิงหน้าตาสวยคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า ฉันรู้จักเธอ เธอเป็นรุ่นพี่คณะเดียวกับเฉินเจี้ยนเฟิง และยังเป็นหนึ่งในผู้หญิงที่ตามจีบเขา เธอชื่อไป๋ซู่ซิน

วันนี้เธอแต่งตัวโดดเด่นสะดุดตา ตอนที่เดินเข้ามา สายตาของผู้ชายหลายคนรอบข้างต่างก็ถูกเธอดึงดูดโดยไม่รู้ตัว

ตามจริงแล้ว ฉันกับเธอก็ถือว่าเป็นคู่แข่งหัวใจกัน ฉันจึงไม่อยากข้องเกี่ยวกับเธอมากนัก

“บังเอิญจัง ไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี่” ฉันพูดตามมารยาทพลางมองหาหมายเลขที่นั่งของตัวเอง แต่ช่างบังเอิญเสียเหลือเกิน ที่นั่งของฉันดันอยู่ข้างไป๋ซู่ซินพอดี

บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที

เธอมองบัตร VIP ในมือ พลางพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน “การแข่งขันของเฉินเจี้ยนเฟิง ฉันมาดูทุกนัด แถมยังได้นั่งที่นั่ง VIP แถวหน้าตลอด ไม่คิดเลยว่าจะต้องมานั่งข้างยัยบ้านนอกอย่างเธอ”

สถานการณ์ตามสูตรเวลาคู่แข่งหัวใจมาเจอกันแบบนี้ ฉันย่อมไม่ยอมเป็นฝ่ายเสียเปรียบ “เหรอ กว่าจะซื้อบัตรใบนี้มาได้คงลำบากไม่น้อยสินะ ส่วนใบที่ฉันถืออยู่ เฉินเจี้ยนเฟิงเป็นคนมอบให้ฉันกับมือ ฉันเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะเป็นที่นั่ง VIP แถวหน้า ยิ่งไม่คิดว่าจะได้นั่งข้างรุ่นพี่ด้วย”

“เธอ!” ไป๋ซู่ซินโมโหจนหน้าแดง แต่ไม่นานก็สงบสติอารมณ์ลง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเจือแววประชดประชัน

“กัวจิงจิง ฉันไม่คิดจริง ๆ ว่าเธอจะหน้าด้านขนาดนี้ เฉินเจี้ยนเฟิงเห็นเธอเป็นเพื่อนมาตลอด แต่เธอกลับได้รับการปฏิบัติจากเขาเหมือนเป็นคนรัก”

สีหน้าของฉันขรึมลง “เธอต้องการจะพูดอะไรกันแน่?”

“ฉันก็ชอบเฉินเจี้ยนเฟิง แต่ฉันไม่ได้ต่ำช้าเหมือนเธอ ฉันชอบเขาอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา ส่วนเธอก็เป็นแค่คนขี้ขลาดที่คอยอยู่ข้างเขาในฐานะเพื่อน แต่ไม่กล้าแม้แต่จะบอกว่าชอบเขา”

“ฉันทั้งสวยทั้งมีความสามารถ ไม่มีตรงไหนด้อยกว่าเธอ ขอแค่ฉันตามจีบเฉินเจี้ยนเฟิงต่อไปอย่างไม่ยอมแพ้ สักวันเขาต้องซาบซึ้งในความจริงใจของฉัน และสุดท้ายเขาจะต้องชอบฉันแน่นอน”

ฉันฟังเธอพูดเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ ก่อนตอบกลับไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “ขอให้โชคดี”

เมื่อเห็นว่าฉันไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย เธอก็ยิ่งเดือดดาล ความมุ่งร้ายบนใบหน้ายิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

“เธอว่า ถ้าเฉินเจี้ยนเฟิงรู้ว่าเพื่อนสนิทที่สุดของเขามีความรู้สึกน่ารังเกียจแบบนั้นกับเขา เธอว่าเขาจะคิดยังไง”

คำพูดนี้ทำให้ใจฉันกระตุกวูบ สีหน้าที่เปลี่ยนไปเผยพิรุธจากความร้อนตัวออกมา จนไป๋ซู่ซินยิ่งได้ใจ

เธอยังคิดจะพูดอะไรต่อ แต่กลับถูกเสียงที่คุ้นเคยขัดจังหวะเสียก่อน

“กัวจิงจิง”

เฉินเจี้ยนเฟิงในชุดทีมเดินจากด้านหลังมายังอัฒจันทร์ ทันทีที่เห็นฉัน ใบหน้าเย็นชาราวกับน้ำแข็งของเขาก็ละลาย กลายเป็นรอยยิ้มสดใสราวกับดวงอาทิตย์ดวงน้อยในพริบตา

“แข่งเสร็จแล้วไปดูหนังกับฉันไหม”

ฉันอ้าปากกำลังจะตอบ แต่ยังไม่ทันได้พูดก็ถูกไป๋ซู่ซินขัดขึ้นเสียก่อน “เฉินเจี้ยนเฟิง หลังแข่งเสร็จ นายออกไปกับฉันตามลำพังสักหน่อยได้ไหม ฉันมีเรื่องอยากคุยกับนาย”

ใบหน้าเธอแดงก่ำ มือกำชายเสื้อของเฉินเจี้ยนเฟิงไว้อย่างประหม่า สิ่งที่เธอต้องการจะพูดนั้นชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ยออกมา

แต่เฉินเจี้ยนเฟิงกลับไม่แม้แต่จะมองเธอตรง ๆ เพียงเหลือบมองอย่างเย็นชา “ขอโทษนะ ฉันไม่สนิทกับเธอ ต่อไปก็อย่ามาคุยกับฉันอีก”

ไป๋ซู่ซินนิ่งอึ้งอยู่กับที่ ใบหน้าซีดเผือด นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรวบรวมความกล้าสารภาพรัก แต่สุดท้ายกลับจบลงด้วยความล้มเหลว

เธอเคยได้ยินมานานแล้วว่า ใครก็ตามที่สารภาพรักกับเฉินเจี้ยนเฟิง สุดท้ายจะมีจุดจบเพียงอย่างเดียว นั่นคือถูกบล็อก ถูกลบออกจากรายชื่อ และไม่มีวันได้ติดต่อกันอีก

แต่ไป๋ซู่ซินไม่ยอมแพ้ เธอยังเต็มใจเดิมพันกับโอกาสเพียงหนึ่งในหมื่นนั้น

เฉินเจี้ยนเฟิงไม่สนใจเธอ แต่ยกมือลูบผมฉันเบา ๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “แข่งเสร็จแล้วไปรอฉันที่ห้องพักนักกีฬานะ”

พูดจบเขาก็หันหลังเตรียมจะเดินจากไป

“แล้วกัวจิงจิงล่ะ?” ไป๋ซู่ซินเอ่ยขึ้นช้า ๆ เฉินเจี้ยนเฟิงชะงักฝีเท้า ก่อนหันมามองเธออย่างสงสัย นี่เป็นครั้งแรกที่เขามองเธอตรง ๆ

“เธอพูดว่าอะไรนะ?”