จูบ (1/4)

Episode 2 > จูบ

คอนโดxxx

เวลาล่วงมาจนเที่ยงคืนกว่าๆ ฉันพาเจเคมาส่งที่คอนโดที่เขาใช้พักอาศัยอยู่ กว่าจะพาเขามาถึงห้องได้ค่อนข้างทุลักทุเลพอสมควร เพราะด้วยความที่เขาตัวใหญ่กว่าฉันเกือบเท่าตัวทำให้การประคองเดินนั้นค่อนข้างลำบาก

“เฮ้อ” ฉันถอนหายใจแล้วมองดูเขาที่ตอนนี้นอนหลับอยู่ตรงโซฟาตัวยาวอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ก่อนนึกสงสัยในใจว่าทำไมวันนี้เขาถึงดื่มหนักขนาดนี้ทั้งที่เลิกดื่มเหล้ามานานแล้ว “มีอะไรกวนใจนายเหรอเจเค” ฉันถามคนที่นอนหลับสนิทตรงหน้าก่อนจะนั่งย่อตัวลงแล้วใช้มือสัมผัสแก้มของเขาอย่างทะลุถนอม

“อย่าไปได้ไหม อย่าไปเลยนะ อย่าไปเลย ขอร้องล่ะ… อยู่ก่อน” เขาเอ่ยออกมาทั้งที่หลับอยู่ ดูท่าคงจะละเมอ

“ฉันจะไม่ไปไหนถ้าตราบใดที่นายยังอยากมีฉันอยู่” แม้รู้ว่าเขาพูดเพราะแค่ละเมอ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็จะไม่ไปไหน จะอยู่ข้างๆ เขาจนกว่าเขาจะไม่ต้องการฉัน

ฉันนั่งลงกับพื้นแล้วถือวิสาสะเอามือของเขามากุมไว้ นั่งมองดูใบหน้าของเขาที่แม้แต่หลับอยู่ก็ยังคงหล่อเหลาเหมือนเดิม ฉันนั่งดูอยู่นานสองนานจนผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว

เวลาผ่านไปจนหกโมงเช้า ฉันสะดุ้งตัวตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือของตัวเอง หยิบมันขึ้นมากดปิดก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ฉันยังอยู่ในห้องของเจเคหนิ

“ตายๆ ฉันจะไปทำงานทันไหมเนี่ย กว่าจะนั่งรถกลับห้องกว่าจะอาบน้ำแต่งตัว โอ๊ย!” ฉันยีหัวตัวเองก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนแล้วมองไปรอบๆ อย่างลุกลี้ลุกลน ซึ่งตอนนี้เจเคยังคงนอนหลับสนิทอยู่ “ฉันไปก่อนนะเจ บาย” เอ่ยบอกเสร็จก็รีบออกจากห้องของเขาแล้วรีบนั่งรถกลับไปที่ห้องตัวเองเพื่อจะเตรียมตัวไปทำงาน

บริษัทxxx

นั่งทำงานไปเหม่อไป ตอนนี้หัวสมองฉันมันดันนึกถึงแต่เรื่องเมื่อคืนที่เจเคจูบฉัน ได้แต่คิดแล้วก็สงสัยว่าเขาจูบเพราะเมาจริงๆ ใช่ไหม เขาไม่มีสติจริงๆ หรือเปล่า?

“เลิกคิดๆ” ฉันสลัดเรื่องนั้นออกจากหัวแล้วหันมาโฟกัสกับงานตรงหน้า

“คิดอะไรอยู่เหรอครับพี่เม” เสียงของเพื่อนร่วมงานเอ่ยถามขึ้น

“เปล่าค่ะ พี่ดูคิดอะไรอยู่เหรอคะ?” ฉันตอบพลางฉีกยิ้มให้อีกฝ่าย

“ก็เห็นนั่งเหม่ออยู่ตั้งนาน”

“ไม่ได้คิดอะไรเลยค่ะ คิดเรื่องงานทั้งนั้น”

“เหรอครับ ก็นึกว่าคิดถึงผมอยู่”

“ห…หา??” ฉันถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียวเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย

ผู้ชายคนนี้ชื่อไวน์ เขาคือเพื่อนร่วมงานในแผนก ที่เห็นเรียกฉันว่าพี่ก็เพราะว่าเขาอายุน้อยกว่าฉันหนึ่งปี ฉัน อายุยี่สิบห้า ส่วนเขาอายุยี่สิบสี่

“หยอกเล่นน่ะครับ ว่าแต่เที่ยงนี้ไปกินอาหารนอกบริษัทกันไหมครับพี่เม” ไวน์ถามแล้วเอี้ยวตัวมาใกล้ฉันมากกว่าเดิม พอดีโต๊ะทำงานเราสองคนอยู่ข้างๆ กัน

“พอดีพี่…” ฉันยังไม่ทันได้พูดจบประโยคดีก็โดนอีกฝ่ายแทรกขึ้นมา

“ผมเลี้ยง” เขาจ้องหน้าฉันแล้วรอฟังคำตอบ

“พี่ไม่รู้จะไปได้ไหม บางทีงานอาจจะเยอะจนไม่มีเวลาให้ไปกินข้าวข้างนอก” ฉันตอบปัดเพราะไม่อยากออกไปกินข้าวกับรุ่นน้อง แค่คิดก็รู้สึกอึดอัดใจเพราะไวน์มักจะชอบหยอดขนมจีบใส่ฉันอยู่เป็นประจำ

“งั้นแค่ไปดื่มกาแฟกันสักแก้วก็ได้ครับ” เขายังคงตื๊อต่อ

“พี่…”

“เลิกปฏิเสธผมได้แล้ว ผมรู้ว่าพี่ไม่อยากไปเพราะพี่ไม่ได้ชอบผม แต่ผมก็ไม่ได้สนใจนะครับ เพราะให้ผมได้ชอบพี่เมก็พอ” ไวน์เอ่ยออกมาแล้วคลี่ยิ้ม ก่อนจะวางลูกอมรูปหัวใจไว้บนโต๊ะทำงานของฉันจำนวนหนึ่ง “เที่ยงนี้ไปดื่มกาแฟกันนะครับ ถือว่าพี่ตกลงแล้ว”

“น…นี่”

“จะรอนะครับ” เอ่ยจบเขาก็ยืนเต็มความสูงแล้วเดินออกไปโดยถือแฟ้มงานไปด้วย

“อะไรเนี่ย มัดมือชกกันชัดๆ” ฉันบ่นพึมพำแล้วมองดูลูกอมรูปหัวใจที่วางกองอยู่บนโต๊ะทำงานของฉัน ก่อนจะใช้มือโกยมันมาแล้วยัดใส่ไปในลิ้นชักใต้โต๊ะ

ช่วงเที่ยง

แม้ไม่อยากไปฉันก็ต้องไปเพราะไวน์เล่นมัดมือชกกันเสียขนาดนั้น แถมถึงเวลาพักปุ๊บเขาก็ยืนดักรอฉันปั๊บแล้วไม่ยอมไปไหนเลย

“ไปกันครับ” เขากางร่มแล้วเอนมันมาฝั่งฉันเพื่อบังแดดให้

“ขอบคุณค่ะ” ฉันเอ่ยขอบคุณตามมารยาท พลางคิดในใจว่าเขาก็มีความเป็นสุภาพบุรุษเหมือนกันนะ แต่ติดตรงที่ฉันไม่ได้ชอบเขานี่น่ะสิ ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว

“เดินไปไหวไหมครับ”

“เดินมาแล้วหนิคะ ไม่ไหวก็ต้องไหวสิ”