LOGINShare
จูบ (1/4)
publish date:
2026-03-05 23:15:32Episode 2 > จูบ
คอนโดxxx เวลาล่วงมาจนเที่ยงคืนกว่าๆ ฉันพาเจเคมาส่งที่คอนโดที่เขาใช้พักอาศัยอยู่ กว่าจะพาเขามาถึงห้องได้ค่อนข้างทุลักทุเลพอสมควร เพราะด้วยความที่เขาตัวใหญ่กว่าฉันเกือบเท่าตัวทำให้การประคองเดินนั้นค่อนข้างลำบาก “เฮ้อ” ฉันถอนหายใจแล้วมองดูเขาที่ตอนนี้นอนหลับอยู่ตรงโซฟาตัวยาวอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ก่อนนึกสงสัยในใจว่าทำไมวันนี้เขาถึงดื่มหนักขนาดนี้ทั้งที่เลิกดื่มเหล้ามานานแล้ว “มีอะไรกวนใจนายเหรอเจเค” ฉันถามคนที่นอนหลับสนิทตรงหน้าก่อนจะนั่งย่อตัวลงแล้วใช้มือสัมผัสแก้มของเขาอย่างทะลุถนอม “อย่าไปได้ไหม อย่าไปเลยนะ อย่าไปเลย ขอร้องล่ะ… อยู่ก่อน” เขาเอ่ยออกมาทั้งที่หลับอยู่ ดูท่าคงจะละเมอ “ฉันจะไม่ไปไหนถ้าตราบใดที่นายยังอยากมีฉันอยู่” แม้รู้ว่าเขาพูดเพราะแค่ละเมอ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็จะไม่ไปไหน จะอยู่ข้างๆ เขาจนกว่าเขาจะไม่ต้องการฉัน ฉันนั่งลงกับพื้นแล้วถือวิสาสะเอามือของเขามากุมไว้ นั่งมองดูใบหน้าของเขาที่แม้แต่หลับอยู่ก็ยังคงหล่อเหลาเหมือนเดิม ฉันนั่งดูอยู่นานสองนานจนผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว เวลาผ่านไปจนหกโมงเช้า ฉันสะดุ้งตัวตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือของตัวเอง หยิบมันขึ้นมากดปิดก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ฉันยังอยู่ในห้องของเจเคหนิ “ตายๆ ฉันจะไปทำงานทันไหมเนี่ย กว่าจะนั่งรถกลับห้องกว่าจะอาบน้ำแต่งตัว โอ๊ย!” ฉันยีหัวตัวเองก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนแล้วมองไปรอบๆ อย่างลุกลี้ลุกลน ซึ่งตอนนี้เจเคยังคงนอนหลับสนิทอยู่ “ฉันไปก่อนนะเจ บาย” เอ่ยบอกเสร็จก็รีบออกจากห้องของเขาแล้วรีบนั่งรถกลับไปที่ห้องตัวเองเพื่อจะเตรียมตัวไปทำงาน บริษัทxxx นั่งทำงานไปเหม่อไป ตอนนี้หัวสมองฉันมันดันนึกถึงแต่เรื่องเมื่อคืนที่เจเคจูบฉัน ได้แต่คิดแล้วก็สงสัยว่าเขาจูบเพราะเมาจริงๆ ใช่ไหม เขาไม่มีสติจริงๆ หรือเปล่า? “เลิกคิดๆ” ฉันสลัดเรื่องนั้นออกจากหัวแล้วหันมาโฟกัสกับงานตรงหน้า “คิดอะไรอยู่เหรอครับพี่เม” เสียงของเพื่อนร่วมงานเอ่ยถามขึ้น “เปล่าค่ะ พี่ดูคิดอะไรอยู่เหรอคะ?” ฉันตอบพลางฉีกยิ้มให้อีกฝ่าย “ก็เห็นนั่งเหม่ออยู่ตั้งนาน” “ไม่ได้คิดอะไรเลยค่ะ คิดเรื่องงานทั้งนั้น” “เหรอครับ ก็นึกว่าคิดถึงผมอยู่” “ห…หา??” ฉันถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียวเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย ผู้ชายคนนี้ชื่อไวน์ เขาคือเพื่อนร่วมงานในแผนก ที่เห็นเรียกฉันว่าพี่ก็เพราะว่าเขาอายุน้อยกว่าฉันหนึ่งปี ฉัน อายุยี่สิบห้า ส่วนเขาอายุยี่สิบสี่ “หยอกเล่นน่ะครับ ว่าแต่เที่ยงนี้ไปกินอาหารนอกบริษัทกันไหมครับพี่เม” ไวน์ถามแล้วเอี้ยวตัวมาใกล้ฉันมากกว่าเดิม พอดีโต๊ะทำงานเราสองคนอยู่ข้างๆ กัน “พอดีพี่…” ฉันยังไม่ทันได้พูดจบประโยคดีก็โดนอีกฝ่ายแทรกขึ้นมา “ผมเลี้ยง” เขาจ้องหน้าฉันแล้วรอฟังคำตอบ “พี่ไม่รู้จะไปได้ไหม บางทีงานอาจจะเยอะจนไม่มีเวลาให้ไปกินข้าวข้างนอก” ฉันตอบปัดเพราะไม่อยากออกไปกินข้าวกับรุ่นน้อง แค่คิดก็รู้สึกอึดอัดใจเพราะไวน์มักจะชอบหยอดขนมจีบใส่ฉันอยู่เป็นประจำ “งั้นแค่ไปดื่มกาแฟกันสักแก้วก็ได้ครับ” เขายังคงตื๊อต่อ “พี่…” “เลิกปฏิเสธผมได้แล้ว ผมรู้ว่าพี่ไม่อยากไปเพราะพี่ไม่ได้ชอบผม แต่ผมก็ไม่ได้สนใจนะครับ เพราะให้ผมได้ชอบพี่เมก็พอ” ไวน์เอ่ยออกมาแล้วคลี่ยิ้ม ก่อนจะวางลูกอมรูปหัวใจไว้บนโต๊ะทำงานของฉันจำนวนหนึ่ง “เที่ยงนี้ไปดื่มกาแฟกันนะครับ ถือว่าพี่ตกลงแล้ว” “น…นี่” “จะรอนะครับ” เอ่ยจบเขาก็ยืนเต็มความสูงแล้วเดินออกไปโดยถือแฟ้มงานไปด้วย “อะไรเนี่ย มัดมือชกกันชัดๆ” ฉันบ่นพึมพำแล้วมองดูลูกอมรูปหัวใจที่วางกองอยู่บนโต๊ะทำงานของฉัน ก่อนจะใช้มือโกยมันมาแล้วยัดใส่ไปในลิ้นชักใต้โต๊ะ ช่วงเที่ยง แม้ไม่อยากไปฉันก็ต้องไปเพราะไวน์เล่นมัดมือชกกันเสียขนาดนั้น แถมถึงเวลาพักปุ๊บเขาก็ยืนดักรอฉันปั๊บแล้วไม่ยอมไปไหนเลย “ไปกันครับ” เขากางร่มแล้วเอนมันมาฝั่งฉันเพื่อบังแดดให้ “ขอบคุณค่ะ” ฉันเอ่ยขอบคุณตามมารยาท พลางคิดในใจว่าเขาก็มีความเป็นสุภาพบุรุษเหมือนกันนะ แต่ติดตรงที่ฉันไม่ได้ชอบเขานี่น่ะสิ ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว “เดินไปไหวไหมครับ” “เดินมาแล้วหนิคะ ไม่ไหวก็ต้องไหวสิ”
Latest chapter
เพื่อนสนิทคิดลึก สิ่งที่ขาดหาย (3/4)
“ถึงหน้าห้องแล้วครับพี่เม” มันไม่ตอบผมแต่ถามเมษาแทน “ค่าาา” เธอตอบเสียงยานแล้วลงจากหลังของไอ้นั่นด้วยตัวที่อ่อนปวกเปียกแถมยืนยังจะไม่ตรง “ขอบคุณที่แบกมาส่งนะค้า” เธอบอกกับไอ้นั่นแล้วหยิบกุญแจมาไขประตูแบบเสียบผิดเสียบถูก “เดี๋ยวช่วย!” ผมและไอ้หน้าจืดนั่นดันพูดออกมาพร้อมกันอีก เมษาหันมามองที่พวกผมแล้วขมวดคิ้วเป็นปม “กลับไปกันได้แล้ว ไปๆ” เธอเอ่ยไล่พวกผมแล้วหันไปไขกุญแจห้องต่อ ก่อนจะไขได้สำเร็จแล้วเดินเข้าไปในห้องพร้อมปิดประตูใส่หน้าพวกผมอย่างไม่ไยดี ไอ้หน้าจืดนั่นเมื่อเห็นว่าเมษาเข้าห้องไปแล้วมันก็มองหน้าผมก่อนจะเดินผ่านหน้าไป และผมเองก็มองมันกลับเช่นกัน มีตาคนเดียวมั้งไอ้เวร! ผมแอบลอบดูว่ามันออกไปจากอะพาร์ตเมนต์หรือยัง เมื่อเห็นว่ามันออกไปพ้นจากที่นี่แล้วผมก็ทำการเคาะประตูห้องของเมษาเพราะมีบางอย่างอยากจะคุยด้วย ทว่าเคาะอยู่นานสองนานเธอก็ไม่เปิดประตูให้สักที ผมเลยเคาะเรียกอีกครั้งและเรียกดังกว่าเดิม “เปิดประตูหน่อยเม!” “จะเคาะหาพระแสงอะไร คนนอนแล้วโว้ยย!” เธอตะโกนสวนกลับมา แต่ว่าคนนอนแล้วมันจะสามารถตอบกลับเราได้ด้วยเหรอวะ “เปิดประตูมาคุยกันหน่อยดิ” “...” และคราวนี้เส
เพื่อนสนิทคิดลึก สิ่งที่ขาดหาย (2/4)
“พี่ว่าแต่ไอคิดเยอะ เอาเข้าจริงๆ พี่ก็ไม่ต่างกัน” “บางทีพี่ยังคิดเลยว่าเมเป็นแค่เพื่อนแต่เมมันยังเทคแคร์พี่ดีกว่าคนเป็นแฟนแบบไอซะอีก” ผมพูดออกมา เพราะมันรู้สึกอึดอัดอยู่ในใจ “พี่คบกับไอแล้วรู้สึกว่าชีวิตพี่มีสิ่งที่ขาดหายไปเยอะมาก” “นั่นเพราะพี่เอาเพื่อนเป็นที่ตั้งไงล่ะ พี่เอาสิ่งที่พี่เมทำให้มาตั้งเป็นมาตรฐาน เพราะอย่างนั้นพี่เลยคาดหวังว่าคนเป็นแฟนแบบไอจะต้องทำสิ่งเหล่านั้นให้พี่ได้เหมือนที่พี่เมทำไว้” “…” “พี่อย่าลืมสิว่าไอก็คือไอ พี่เมก็คือพี่เม มันจะเหมือนกันคงไม่ได้หรอกนะ ไอไม่แน่ใจแล้วอะพี่ว่าจริงๆ แล้วพี่รักไอหรือรักพี่เมคนที่ปากพี่ว่าเป็นเพื่อนกันแน่” “…” ผมไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี เหมือนพูดไปก็เปล่าประโยชน์และมันคงจะดูแย่ลงกว่าเดิม “พี่ยังรักกันอยู่ไหม” ผมไม่รู้ว่าที่ผ่านมาระหว่างผมกับไอริณนั้นมันคือความรักหรือเปล่า แต่ตัวผมรู้สึกเหมือนไม่ได้ถูกรัก “พี่ต้องถามไอริณมากกว่าว่าที่ผ่านมารักพี่จริงๆ ใช่ไหม ทำไมพี่รู้สึกเหมือนว่าเราไม่รักกันเลย” “พูดงี้พี่กำลังจะบอกเลิกกันใช่ไหม” “ดูแล้วเราคงไปกันไม่รอดแน่ถ้าเป็นแบบนี้ อีกอย่างพี่ไม่อยากฝืนใจตัวเอง” “ที่ผ่านมาพี่ฝ
เพื่อนสนิทคิดลึก สิ่งที่ขาดหาย (1/4)
Episode 8 > สิ่งที่ขาดหาย #เจเค คอนโดxxx “เมื่อไหร่ไอจะได้ย้ายมาอยู่กับพี่ที่คอนโดนี้เหรอคะ” ไอริณถามพลางเดินเข้ามากอดผมจากทางด้านหลัง ซึ่งตอนนี้ผมกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงระเบียงหลังห้อง “ตอนนี้พี่ยังไม่สะดวกน่ะ” ผมตอบออกไปแล้วสูบบุหรี่หมดมวนพอดี “ถามสิบรอบพี่ก็ตอบแต่ว่าไม่สะดวกๆ อีกกี่ปีพี่ถึงจะสะดวกเหรอ” ไอริณถามด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนไม่สบอารมณ์ เธอเอามือที่กอดผมออกแล้วเดินไปนั่งลงที่โซฟาเหมือนกำลังงอนกัน ช่วงหลังมานี้ดูเหมือนไอริณจะงอนและงี่เง่าใส่ผมอยู่บ่อยครั้ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร และผมอยากจะบอกว่าผมเองก็เบื่อเหมือนกันกับนิสัยแบบนี้ของเธอ “เอาจริงไอเริ่มคิดว่าพี่เจไม่อยากจะมีไอเป็นแฟนแล้วนะ” “ไอเลิกคิดไปเองจะได้ไหม พี่ยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยนะ” ผมบอกแล้วเดินมานั่งลงที่โซฟาอีกตัวนึงซึ่งวางอยู่ใกล้ๆ กัน “จะไม่ให้คิดไปเองได้ยังไงล่ะคะ ขนาดนั่งพี่ยังนั่งห่างกันขนาดนี้” “มันห่างที่ไหนกันล่ะไอ มันใกล้กันจะตายไป” ก็อยู่ติดๆ กัน แค่ไม่ได้นั่งโซฟาตัวเดียวกันแค่นั้นเอง ทำไมต้องคิดมากด้วยวะ “หรือเป็นเพราะพี่เม” “เกี่ยวอะไรกัน” “ก็ตั้งแต่ไม่ได้เจอพี่เมพี่ก็ดูแปลก
เพื่อนสนิทคิดลึก ที่ผ่านมา (5/5)
“ไม่รู้สิ แกเจ็บเพื่อนอย่างฉันมันก็เจ็บไปด้วยอะ อีกอย่างฉันก็ไม่สนิทกับไอ้เจมันเท่าไหร่” เอ่ยจบจูเน่ก็ยกโซจูดื่มจนหมดขวดก่อนจะหยิบขวดใหม่มาเปิด “แต่ถึงอย่างนั้นแกก็ไม่ควรจะพาลโกรธเขาไปด้วยนะ มันดูไม่มีเหตุผลมากๆ” ฉันบอกกับเพื่อนสาวก่อนจะยกโซจูขึ้นดื่มจนหมดขวดเช่นกัน จากนั้นก็หยิบขวดใหม่ขึ้นมาเปิดแล้วถือไว้ในมือ “แล้วนี่แกเป็นยังไงบ้าง” “หมายถึงอะไรอะ” “ก็ทุกอย่าง” “ก็ดี ที่คาเฟ่ช่วงนี้คนก็มาเยอะขึ้น ส่วนเรื่องหัวใจก็โอเคดีอยู่” “แล้วเป็นแฟนกันยัง” “ยังเลย ฉันว่าจะขอคุยไปอีกสักพักหนึ่งอะ อยากดูไปยาวๆ ก่อน” “อิจฉาจังวุ้ย” “ถ้าอิจฉาก็รีบหาหนุ่มมาดามใจสิยะ” “ฉันคิดว่าถ้าถึงเวลาที่ใช่เดี๋ยวฉันก็คงมีเองนั่นแหละ” ฉันตอบแล้วยกโซจูดื่ม “จ้าเพื่อนเลิฟ” จูเน่เองก็ยกโซจูขึ้นดื่มเช่นกัน จากที่นั่งดื่มโซจูกันจนหนำใจแล้วก็พากันแยกย้ายกลับบ้าน จูเน่กลับโดยมีหนุ่มของเธอมารับและตอนแรกเธอตั้งใจจะไปส่งฉันที่อะพาร์ตเมนต์ด้วย แต่ฉันปฏิเสธไปเพราะไม่อยากจะรบกวนอะไรต่อ อยากให้เพื่อนได้ไปใช้เวลาต่อกับคนคุยของนาง ฉันเดินเคว้งอยู่ตามทางฟุตบาทเพราะไม่รู้จะไปไหนต่อดี ฉันยังไม่อยากกลับห้อง
เพื่อนสนิทคิดลึก ที่ผ่านมา (4/5)
เวลาผ่านไปฉันก็ซื้อของครบหมดทุกอย่าง คิดเงินแล้วถือของกำลังจะเดินออกไปที่หน้าห้างเพื่อจะเรียกรถแท็กซี่กลับอะพาร์ตเมนต์ แต่ดูเหมือนตอนนี้รถจะมีไม่เพียงพอกับผู้โดยสารที่กำลังต่อคิวขึ้น ฉันเลยเดินไปหาที่นั่งรอเพราะยืนไม่ไหวเนื่องจากรู้สึกเจ็บขาตรงบริเวณที่โดนรถเข็นชน “ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ใช่ไหมยะ” ฉันเอ่ยออกมาแล้วดูที่ขาตรงที่โดนไอริณเข็นรถมาชน มันเป็นรอยช้ำออกม่วงอมแดงและมีอาการปวดตุบๆ สงสัยคงจะต้องไปหาซื้อยามาทาแล้วล่ะ “เอานี่ไป” จู่ๆ ก็มีคนยื่นถุงยามาตรงหน้าฉัน ฉันเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าคนที่ให้นั้นคือเจเค ฉันรับถุงยามาโดยที่ไม่พูดอะไร เพราะฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดจากตรงไหน “อยากให้รู้ว่าไอริณไม่ได้ตั้งใจจะเข็นรถชนเธอ ทุกอย่างเป็นอุบัติเหตุ” เขาบอก “อื้ม” ฉันตอบสั้นๆ “อย่าคิดโกรธหรืออคติกับไอริณล่ะ” “ที่นายมานี่คือตั้งใจจะเอายามาให้หรือตั้งใจจะมาปกป้องแฟนตัวเองกันเหรอ?” “แน่นอนว่าฉันก็ต้องปกป้องแฟนตัวเองสิ” “…” “ฉันต้องปกป้องคนที่เป็นแฟน นั่นคือสิ่งที่ถูกต้องไม่ใช่รึไง หรือฉันควรต้องปกป้องใครถ้าไม่ใช่แฟน?” คำพูดเขามันดูกระแทกแดกดันยังไงไม่รู้ “นั่นสินะ” ฉันลุกขึ
เพื่อนสนิทคิดลึก ที่ผ่านมา (3/5)
“หมออาจจะรักษาใจพี่ให้หายเจ็บไม่ได้ แต่ผมรักษาใจพี่ได้นะครับ” เขาเอ่ยแล้วยื่นลูกอมที่มีรูปอีโมจิฉีกยิ้มกว้างมาให้ฉัน ฉันรับลูกอมนั่นมาแล้วกำมันไว้ในมือ “ขอบคุณนะคะ ว่าแต่รู้วิธีรักษาใจคนเหรอคะ?” “ไม่รู้หรอกครับ แต่ผมคิดว่าตัวเองทำได้” “ขอบคุณนะคะ แต่ว่าพี่คิดว่าไม่นานเดี๋ยวใจพี่ก็หายเจ็บเองได้เหมือนกันค่ะ” “แต่ถ้าได้ผมช่วยฮีลใจ มันจะหายเร็วขึ้นนะครับ” “นี่กำลัง…” ฉันหันหน้าไปจะเอ่ยกับเขา ทว่ากลับต้องชะงักทันทีเมื่ออีกฝ่ายยื่นหน้ามาใกล้ๆ “ผมกำลังจีบพี่อยู่ ไม่ใช่กำลังสิ แต่จีบมาตั้งนานแล้วต่างหาก” เขาเอ่ยแล้วยกยิ้มก่อนจะเอ่ยขึ้นต่อ “ผมชอบพี่เมนะครับ ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ถ้าเกิดวันหนึ่งที่ใจพี่หายเจ็บแล้วช่วยเปิดใจให้ผมสักครั้งนะครับ ผมรอพี่เสมอนะ” ฉันรีบขยับตัวให้ออกห่างจากเขา “เอ่อ ขอตัวกลับก่อนนะคะ” ว่าจบฉันก็เดินดุ่มๆ ฝ่าสายฝนออกมาทันที ช่วงค่ำ หลังจากเลิกงานแล้วฉันก็แวะไปหาคุณแม่เมตตา อยู่พูดคุยเล่นกับท่านและน้องๆ ในบ้านอยู่พักใหญ่ๆ ก่อนจะขอตัวกลับ นั่งรถประจำทางมาลงที่หน้าอะพาร์ตเมนต์ ฉันจ่ายเงินให้พี่กระเป๋ารถเมล์แล้วลงจากรถมาด้วยร่างกายที่ดูเหนื่อยล้า
เพื่อนสนิทคิดลึก ห้ามล้ำเส้น (4/4)
“นั่นสิ จะว่าไปแล้วอากาศก็ร้อนอยู่เหมือนกันนะเนี่ย ขนาดอยู่กลางทะเลแท้ๆ ยังร้อนได้” “ลงน้ำก็เย็นแล้ว” “ลงน้ำ?” “น้ำทะเลตรงหน้านี่ไง” “ไม่เอาอะ ฉันชอบทะเลแต่ไม่ได้ชอบ…” “ลงน้ำทะเล” ฉันยังเอ่ยไม่ทันจบประโยคเจเคเอ่ยแทรกขึ้นมา เขายังคงรู้ใจฉันไม่เปลี่ยนเลยสินะ นี่น่ะเหรอสิ่งที่เพื่อนเขาทำกั
เพื่อนสนิทคิดลึก ห้ามล้ำเส้น (2/4)
“พี่จูเขาไม่พอใจอะไรไอริณหรือเปล่าคะ?” “ไม่หรอก อย่างที่พี่บอกว่าจูมันแฮงค์เหล้าอารมณ์มันก็จะแปรปรวนแบบนี้” “เหรอคะ” “ใช่ค่ะ” “แล้วนี่เธอเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยังไง?” เจเคถามฉัน “ดีขึ้นแล้วน่ะ” ฉันตอบพลางคิดในใจว่าต่อหน้าแฟนตัวเองเขายังจะมาเป็นห่วงเป็นใยฉันทำไม “อย่าดื่มเยอะแบบเมื่อคื
เพื่อนสนิทคิดลึก ห้ามล้ำเส้น (1/4)
Episode 5 > ห้ามล้ำเส้น เวลาผ่านไปจนช่วงเที่ยงของวัน ฉันและจูเน่นั่งซดข้าวต้มร้อนๆ แก้แฮงค์ ส่วนพี่จีเนียสนั่งดื่มโซจูหนึ่งขวดแบบชิลๆ ว่าพี่แกไม่ได้เพราะรายนั้นคอแข็งพอๆ กับหิน ฉันกับยัยจูเน่เทียบสกิลคอไม่ติดเลยแหละ “แล้วนี่จะเอายังไงต่อคะคุณน้อง จะไปล่องเรือตกหมึกกันอยู่อีกไหม” เป็นพี่จีเนียสท
เพื่อนสนิทคิดลึก เรื่องที่อยากบอก (3/4)
ช่วงเย็น ฉันยืนช่วยจูเน่ย่างกุ้งย่างหมึกอยู่ที่หน้าบ้าน แต่การที่ฉันเอาแต่เหม่อลอยมันเลยทำให้กุ้งกับหมึกจำนวนหนึ่งไหม้เกรียมจนกินไม่ได้ “โหยัยเม แกย่างอะไรของแกวะเนี่ย” จูเน่เอ่ยออกมาอย่างตกใจแล้วมองหน้าฉัน “โทษที พอดีฉัน…” “มัวแต่เหม่อใช่ไหม ฉันสังเกตเห็นแกเหม่อๆ ซึมๆ ตั้งแต่กลับมาจากไปเอา
You may also like
MAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส
อยู่ในตะเกียงแก้ว15.5K viewsกำราบรักวิศวะเลว
BlueSoda8.0K viewsปักใจรักคนเย็นชา (Bad Heart)
ซีซั่นฟิน8.5K viewsหวงรักร้ายนายวิศวะ
Kim Nayeol7.9K viewsแฟนเด็กของฉันแสนอันตราย
NaBee-KP46 viewsOne Night แล้วไง…ก็จะเอา (หมาเด็กไม่ยอม)
Lovemotu22.4K viewsMY HONEY ของรักวิศวะ
ฅนบนดอย3.7K views[Bad Boy’s Heart] โคตรพลาดที่ทิ้งเธอ
ไข่ตุ๋นจะบินไปดาวอังคาร140 views
