หกปีที่เป็นเพื่อน (3/3)

“ไม่รู้อะดิ ว่าแต่ไอ้ร้านเหล้าที่ว่านี่มันอยู่ตรงไหนเหรอ?”

“พี่เมเดินตรงไปอีกนิดมันจะมีตรอกเล็กๆ ให้เข้าไป พี่เดินเข้าไปในตรอกนั้นเลยแล้วมันจะไปทะลุอีกซอยนึง แล้วก็เลี้ยวซ้ายเดินไปอีกหน่อยก็จะเจอร้านเหล้า มันมีอยู่ร้านเดียวอะพี่”

“อ๋อ โอเค ขอบใจนะน็อต”

“ครับ ผมไปก่อนนะพี่” เอ่ยจบน็อตก็เดินผ่านฉันไป

ส่วนฉันยังยืนงงอยู่ ไม่เข้าใจว่าจะให้เข้ามาในซอยนี้ทำไมถ้าร้านเหล้ามันจะอยู่อีกซอยหนึ่ง สู้เดินเข้าไปในซอยนั้นเลยมันจะไม่ง่ายกว่าหรือไง หรือพวกเขาชอบอะไรที่มันซับซ้อน

ฉันเดินไปตามทางที่น็อตบอกมา ในตรอกค่อนข้างเล็กและดูเปลี่ยว แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็เดินผ่านมันมาได้แม้ใจจะตุ้มๆ ต่อมๆ ตลอดทางที่เดินผ่านก็ตาม

เมื่อออกมาจากตรอกเล็กๆ ฉันก็ได้ยินเสียงเพลงคลอเบาๆ มาจากด้านซ้าย เดินไปตามเสียงเพลงก็เจอเข้ากับร้านเหล้าที่ว่านั่น

กำลังจะเดินเข้าไปในร้านฉันก็เจอเข้ากับเจเคเสียก่อน เขานั่งกอดเข่าก้มหน้าอยู่ที่หน้าทางเข้าร้านโดยมีเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งนั่งถือแก้วเหล้าอยู่เป็นเพื่อน

“เจ” ฉันเรียกเขาแล้วเดินเข้าไปหา ก่อนจะใช้มือจับที่แขนเขาแล้วเขย่าเบาๆ “เจเค”

“นี่คายอะ?” เพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาเอ่ยถามฉันด้วยน้ำเสียงยานอย่างคนเมา

“นายจะอยากจะรู้ไปทำไม เมาแล้วกลับบ้านไปนอนไป” ฉันตอบพลางเขย่าแขนใหญ่ ทว่าเจเคดันนิ่งเฉยแล้วส่งเสียงอืออออยู่ในลำคอ “นี่นายดื่มไปเยอะขนาดไหนกันเนี่ย”

“ไม่เยอะๆ แค่สามสี่แบน” เพื่อนที่นั่งข้างๆ ตอบด้วยอาการมึนเมาอีกครั้ง

“สามสี่แบนนี่ไม่เยอะเรอะ!” พูดมาได้ยังไงแค่สามสี่แบน นั่นมันก็เยอะมากแล้วนะ

“ไปดีกว่า ฝากเพื่อนผมด้วยนะคนสวย” เพื่อนคนนั้นลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินเซไปเซมาตามทางถนน

“…” ฉันมองแล้วได้แต่ส่ายหน้าไปมา

“นี่” อยู่ๆ เจเคก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วจับมือทั้่งสองข้างของฉันไว้ “เธอมาทำไมฮะ” เขาถามเสียงอ่อน

“เอ้า ก็นายส่งข้อความไปหาฉันบอกให้ฉันมาไม่ใช่รึไง เมาจนจำอะไรไม่ได้เลยเหรอฮะ” ถ้าเขาไม่สั่งให้มาฉันจะมาทำไม ฉันไม่ใช่สายดื่มสายดริ๊งก์เพราะฉะนั้นเรื่องเข้าร้านเหล้าให้ตัดไปได้เลยถ้าไม่จำเป็นต้องเข้าจริงๆ

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เธอไม่จำเป็นต้องมาก็ได้นี่นา จะมาทำไม” เขาบอกแล้วปล่อยมือออกจากแขนของฉัน ก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน

“ฉันมาเพราะเป็นห่วงนายหนิ” ฉันบอกพลางลุกขึ้นยืนในทีหลัง ก่อนจะจ้องมองดูเขาที่ตอนนี้เมาจนหน้าแดงไปหมด “เมื่อเย็นยังดีๆ อยู่เลย ทำไมถึงมาเมาได้ล่ะ?”

“เมาที่ไหน ฉันไม่ได้เมาสักหน่อย” เขาบอกพลางยืนเซไปเซมา

“ยืนยังเซแล้วบอกไม่เมาเนี่ยนะ นายนี่มันจริงๆ เลย” ฉันบ่นพร้อมกับเข้าไปช่วยพยุงตัวของเขาไว้ “จะกลับยังไง”

“ขับรถไง”

“เมาขนาดนี้จะขับรถได้ไง”

“ขับได้”

“เดี๋ยวฉันนั่งแท็กซี่ไปส่งแล้วกัน”

“ฉันขับได้นะ”

“ขับได้ก็บ้าแล้ว เดินยังไม่ตรงเลย”

“…”

“ไป เดี๋ยวฉันนั่งรถไปส่ง”

ฉันบอกแล้วพาเจเคเดินไปด้วยกันอย่างเชื่องช้า เนื่องจากเขาตัวหนักมากแถมตอนนี้ก็เดินเซไปเซมาจะพาฉันล้มไปด้วยให้ได้เชียว

เดินไปจนเกือบจะถึงหน้าปากซอย เขาก็หยุดเดินทำให้ฉันต้องหยุดไปด้วย

“หยุดเดินทำไม?”

เจเคไม่พูดอะไรโต้ตอบกลับ เขาขยับตัวมายืนอยู่ตรงหน้าฉันแล้วเอาแต่จ้องมองด้วยสายตาที่แปลกไป

“มีอะไรหรือเปล่าเจ” ฉันเอ่ยถามอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเขาเอาแต่จ้องแล้วไม่พูดอะไรสักคำ

“มี”

เขาตอบเพียงสั้นๆ ก่อนจะโน้มหน้าลงมาใกล้หน้าฉันโดยเว้นระยะห่างไว้แค่นิดเดียว และนั่นมันทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงไม่เป็นจังหวะขึ้นมาทันที

“จ…เจ” ฉันเรียกเขาด้วยน้ำเสียงติดขัด

“…” เขาทาบทามริมฝีปากจูบ สองมือหนาวางลงบนไหล่ของฉันแล้วบีบเบาๆ แบบไม่ลงแรงมาก

ฉันในตอนนี้ยืนนิ่งแล้วตาเบิกกว้างอย่างตกใจ ไม่คิดไม่ฝันว่าเขาจะจูบฉัน คนที่เขามองเป็นเพื่อนมาตลอด

เจเคค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง แล้วมองฉันด้วยสายตาที่หยาดเยิ้ม “เราสองคนเป็นอะไรกันเหรอ?”

ฉันมองเขาก่อนจะเอ่ยตอบ “ถ้าฉันบอกว่าเราเป็นแฟนกัน นายจะเชื่อไหม?”

“เชื่อ” เขาตอบสั้นๆ แล้วใช้สองมือประคองหน้าฉันก่อนจะประกบริมฝีปากจูบอีกครั้ง และจูบครั้งนี้มันดูจะเร่าร้อนกว่าเมื่อกี้

แม้จิตใต้สำนึกจะบอกให้ขัดขืนแต่ก็แพ้เสียงหัวใจของฉันที่บอกให้ตอบรับจูบของเจเค