หกปีที่เป็นเพื่อน (2/3)

“ก็เป็นห่วง”

“หือ…”

“ฉันจะปล่อยให้เธอเดินไปคนเดียวได้ยังไง เห็นแบบนี้ฉันก็เป็นห่วงเพื่อนมากนะ”

“อ๋อ แต่อันที่จริงคนอย่างฉันไม่มีอะไรให้น่าเป็นห่วงเลยนะ แมนๆ ดูแลตัวเองได้ครับ” ฉันทำท่าทำทางยกแขนขึ้นมาเบ่งกล้ามโชว์ไปอย่างทีเล่นทีจริง

“หึ” เจเคยกยิ้มพร้อมหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอ่ยแซวขึ้น “นั่นกล้ามเหรอ”

“ใช่ กล้ามฉันใหญ่ไหม”

“เล็กตะมุตะมิ”

“โห่ อุตส่าห์เบ่งสุดแรง มองเป็นกล้ามที่แข็งแกร่งหน่อยไม่ได้เหรอฮะ”

“นี่เม”

“ว่าไง”

“หยุดเดินแป๊บสิ?”

“…” ฉันหยุดเดินตามที่เขาบอก แล้วมองไปที่เขาด้วยความสงสัย

“ฉันให้เธอ” เจเคล้วงหยิบสร้อยเส้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกงของเขา ก่อนจะยื่นมันให้ฉัน

“ห…ให้ฉันเหรอ?” ฉันทั้งงงและประหลาดใจพลันหัวใจเต้นแรงขึ้นมา เราสองคนเป็นเพื่อนกันมาหกปี และเขาไม่เคยให้อะไรแบบนี้กับฉันเลย ปกติจะมีแต่ให้แต่ของกิน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาให้สร้อยกับฉัน

หรือว่า…

“ของขวัญครบรอบน่ะ”

“หือ?”

“ครบรอบหกปีที่เป็นเพื่อนกัน ขอบคุณเธอนะเม ขอบคุณที่เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเสมอมา”

“เอ่อ” ฉันรับสร้อยนั่นมาแล้วพิจารณาดู เป็นสร้อยเงินที่มีจี้รูปดาว ในใจอาจจะรู้สึกแป้กนิดหน่อยนึกว่าเขาจะสารภาพรักกับฉัน แต่มันก็ไม่ใช่อย่างที่คิด ถึงอย่างนั้นฉันก็ดีใจที่เขาให้มันกับฉัน “ขอบคุณมากนะเจ”

“เธอชอบไหม?”

“ชอบสิ” อยากจะบอกว่าฉันชอบมากที่สุดเลยล่ะ ชอบคนให้มากที่สุด “ฉันชอบทุกอย่างที่นายให้มาเลยนะ”

“ขอบคุณเธอนะเม เธอเป็นเพื่อนผู้หญิงคนเดียวที่ฉันไว้ใจและสนิทด้วยมากที่สุด ยังไงก็อยู่เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันแบบนี้ไปนานๆ นะ”

ฉันมองหน้าเจเคแล้วได้แต่คิดอยู่ในใจ เขามองฉันเป็นเพื่อนคนนึงเสมอมา แต่ทำไมกันนะ…

ฉันถึงมองเขาเป็นมากกว่าเพื่อนคนนึงมาตลอด

และทำไมกันนะ…

ฉันถึงต้องมาแอบรักเพื่อนอยู่อย่างนี้

แอบรักอยู่ฝ่ายเดียว

“ได้สิ ฉันจะดีกับนายแบบนี้ไปตลอดเลยล่ะ”

“อื้ม งั้นฉันส่งเธอตรงนี้แล้วกัน อีกนิดก็จะถึงจุดรอรถแล้วใช่ไหม”

“ใช่ ใกล้ถึงแล้วล่ะ นายส่งฉันแค่ตรงนี้ก็พอ แล้วก็ขอบคุณมากนะเจ”

“ไม่เป็นไร ถ้ายังไงเธอถึงห้องแล้วช่วยส่งข้อความมาบอกกันหน่อยนะ”

“โอเค นายเองก็กลับบ้านดีๆ ล่ะ บาย” ฉันยกมือขึ้นโบกไปมาเบาๆ

“บาย” เจเคก็เช่นกัน

ฉันเดินไปข้างหน้าต่ออย่างเชื่องช้าแล้วหันไปมองดูเจเคเป็นระยะๆ ซึ่งเขานั้นยืนอยู่ที่เดิมแล้วมองดูฉันจากทางด้านหลัง ฉันส่งยิ้มแล้วยกมือขึ้นโบกไปมาให้เขาอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับมาตามเดิมแล้วเดินไปยังจุดรอรถ

ตกดึก ณ อะพาร์ตเมนต์xxx

หลังจากที่กลับมาถึงฉันก็อาบน้ำแล้วเก็บทำความสะอาดห้องอยู่พักใหญ่จนเสร็จสรรพ จากนั้นก็หยิบสร้อยที่เจเคให้ขึ้นมาดู ฉันเผลอยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้

“นี่เป็นของที่เพื่อนเขาให้กันอย่างงั้นเหรอ” ถ้าไม่คิดเข้าข้างตัวเองมากจนเกินไป ฉันอาจจะคิดว่าเจเคนั้นคิดกับฉันมากกว่าเพื่อนแน่นอน

ฉันเดินไปที่หน้ากระจกแล้วสวมใส่สร้อยไว้บนคอก่อนจะยืนมองตัวเองผ่านบานกระจก จี้รูปดาวพอสะท้อนกับแสงไฟแล้วมันระยิบระยับสะดุดตาเสียเหลือเกิน

“สวยจังแฮะ เจเคตาถึงดีนะเนี่ย” เป็นอีกครั้งที่รอยยิ้มเผยอยู่บนใบหน้าของฉัน

ติ๊ง

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น ฉันเดินไปหยิบโทรศัทพ์ที่วางไว้อยู่บนหัวเตียงนอนขึ้นมาเปิดดู ก่อนจะพบข้อความที่ถูกส่งมาโดยเจเค

JK : นอนรึยัง?

MS.: ยัง มีอะไรหรือเปล่า

JK : มาหาหน่อยสิ อยู่ที่ร้านเหล้าแถวๆ มอ

MS : ตอนนี้เนี่ยนะ

ฉันมองดูนาฬิกา ตอนนี้่เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าๆ แล้ว เขาจะให้ฉันออกไปหาเนี่ยนะ มีอะไรหรือเปล่า อย่าบอกนะว่าไปกินเหล้าแล้วกลับบ้านไม่ได้อีกน่ะ

เมื่อเห็นว่าเจเคไม่อ่านข้อความและไม่มีการส่งตอบกลับ ฉันจึงเลือกที่จะโทร.หาเขาเพื่อถามให้แน่ใจว่าอยากให้ฉันออกไปหาเวลานี้จริงๆ ใช่ไหม ทว่าโทร.ไปหลายสายก็ไม่มีคนกดรับ

“อะไรของเขาเนี่ย เมาถึงขนาดที่รับสายกันไม่ได้เลยรึไง” ฉันรีบแต่งตัวชุดลำลองแล้วออกมาจากห้องเพื่อจะไปที่ร้านเหล้าข้างมอตามที่เจเคส่งมาบอก

ฉันนั่งรถแท็กซี่มาลงที่มหา’ลัยที่ฉันเคยเรียนในเมื่อก่อน จ่ายเงินให้คนขับเสร็จก็เดินเข้ามาในซอยถัดไปที่มันอยู่ข้างๆ ฉันเดินไปเรื่อยๆ สายตาก็มองหาเจเคว่าอยู่ตรงไหน

“ไอ้ร้านเหล้าที่เขาบอกมานั้นมันอยู่ตรงไหนกันนะ?” เดินมาฉันก็เห็นแต่ร้านขายข้าวต้มกับร้านสะดวกซื้อที่อยู่ติดกัน

“อ้าวพี่เม” เสียงผู้ชายเอ่ยเรียกชื่อฉัน

ฉันมองไปตามเสียงเรียกก่อนจะเจอกับผู้ชายคนหนึ่งที่สวมเสื้อช็อปวิศวะสีน้ำตาล จ้องมองหน้าก่อนจะจำได้ว่าเขาเป็นใคร “น็อตใช่ปะ” ถ้าจำไม่ผิดเขาน่าจะชื่อน็อต เรียนอยู่วิศวะปีสี่และเป็นเพื่อนร่วมคณะกับเจเค

อย่าแปลกใจทำไมฉันกับยัยจูเน่เรียนจบมาตั้งหลายปีแล้วแต่เจเคยังไม่จบ นั่นก็เพราะเขาดรอปเรียนไปหลายปีแล้วพึ่งจะกลับมาเรียนใหม่นั่นเอง

“ใช่พี่ นี่พี่เมมาหาพี่เจปะครับ”

“ใช่ เจส่งข้อความบอกให้พี่มาหาน่ะ”

“อ๋อ พี่เมรู้แล้วใช่ปะว่าพี่เจอยู่ตรงไหน”