ตอนที่ [5] ใครกันแน่คนนอก

"กูไปนะมึง มีนัดกับป๊าม๊าว่ะ"

ลูกครึ่งไทยจีนอย่างเบลล์สะพายกระเป๋าหันมาลาเพื่อนสนิทในช่วงเช้าวันเสาร์ ที่ต้องกลับบ้านตามคำสั่งครอบครัวใหญ่

"อืม เอาไว้เจอกันมึง"

นัยน์ตาคู่สวยทอดมองแผ่นหลังเพื่อนสนิทที่เดินออกจากห้อง พร้อมกับประตูที่ปิดลงด้วยความเรียบนิ่ง

ในขณะเดียวกัน คนที่เดินสาวเท้าออกมาจสกหอพักก็พ่นลมออกจากปากด้วยความรอดตัว ก่อนสายตาจะสอดส่ายหาใครบางคนที่ควรจะรออยู่แถวนี้

"เบลล์"

เธอหันมองตามเสียงเรียก เป็นกันต์ที่ขับรถบิ๊กไบค์จอดลงตรงหน้า พลางยื่นหมวกกันน็อกมาให้ ไม่รอช้า เธอสวมมันลงบนหัวและขึ้นควบรถซ้อนกันต์ทันที

"ด่วนเลย เดี๋ยวมันเห็นก่อน"

เพราะถ้าหากพริกไทยรู้ขึ้นมา คนฉลาดแบบนั้นคงจับไต๋เธอกับกันต์ได้ง่ายๆ แน่

บรื้นนนน!

เสียงรถบิ๊กไบค์อแกตัวไปยังถนนใหญ่ด้วยความเร็ว ไม่นานนักก็ถึงยังที่หมายที่อยู่ใกล้กับบ้านของเบลล์

 

@67Cafeinlove

ร้านคาเฟ่ขนาดใหญ่ที่พื้นที่กว้างขวาง หลายชั้น แต่ด้วยเวลาที่เช้าเกินไป ทำให้คนในร้านยังมีแค่บางตา เหมาะสำหรับการคุยเรื่องสำคัญ

ทั้งสองคนหย่อนตัวลงนั่งลงบนโต๊ะ ก่อนตะเป็นฝ่ายเบลล์ที่เริ่มยิงคำถาม

"มึงหมายถึงยังไง เสียตัว?"

"ช่างเรื่องนั้นก่อน เรื่องไอ้เหี้ยเคนสำคัญกว่า"

ใบหน้าและน้ำเสียงจริงจัง แต่กลับเรียบนิ่งอย่างน่ากลัว ทำเอาเบลล์เริ่มใจไม่ดี หวังว่าแฟนของพริกไทยจะไม่ใช่คนเหี้ยอย่างที่คิด

"กูฟังอยู่"

"ไอ้เหี้ยนี่แม่งไม่ใช่คนดีอะไร กูไปสืบมาจากผู้หญิงคนนึงที่มันชอบไปเอาเวลาอยาก เสร็จกิจก็จ่ายเงินให้ แม่งโคตรเหี้ยเลย"

"อย่าบอกนะว่าตอนที่คบกับพริกไทย ไอ้พี่เคนแม่งก็นอกใจไปนอนกับผู้หญิงคนนั้น"

"อืม"

คำตอบของกันต์ ทำเอาเบลล์ยกมือขึ้นกุมขมับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เรื่องมันชักจะยุ่งยากกว่าที่คิดเอาไว้แล้ว

"เรื่องคาวๆ แม่งยังมีอีกนะ ไอ้เหี้ยเคนนี่แม่งสร้างภาพ หลอกให้พริกไทยกับพวกเราตายใจ อย่าให้กูเจอนะ กูจะอัดแม่งให้หายเหี้ยเลย"

กันต์กำมือเข้าหากันแน่น ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความแค้นใจและหงุดหงิดเต็มทน

"มึงจะอัดใครไอ้กันต์"

เบลล์ที่กำลังจะอ้าปากถามข้อมูลเกี่ยวกับรุ่นพี่หนุ่มต่อชะงัก มองสบสายตาคมที่ไหววูบของกันต์ตาโต เมื่อเสียงคุ้นหูดังขึ้นจากอีกฝั่ง ที่มีผนังกั้นไว้ไม่สูงนัก

ร่างบางก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเพื่อนสนิททั้งสอง ด้วยใบหน้าสวยที่ตอนนี้ฉายแววโกรธ และไม่สบอารมณ์เป็นที่สุด

"พริกไทย ฟังกูก..."

"มึงนี่มันเหี้ยเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ"

ประโยคของกันถูกแทรกขึ้นด้วยคำด่าจากปากพริกไทย แววตาคู่สวยวาววับ จ้องมองเข้าไปในตาของกันต์ ที่ตอนนี้มันดูไม่สู้ดีนักกับสถานการณ์ตรงหน้า

"มึงใจเย็นก่อนพริกไทย ฟังพวกกูก่อน"

เบลล์ที่เห็นท่าไม่ดีรีบลุกขึ้น รั้งแขนเพื่อนทันควัน แต่กลับถูกสะบัดออก พร้อมกับสายตาผิดหวังที่มองมา จนเธอต้องชะงัก

"พี่เคนเป็นแฟนกูนะเว้ย ทำไมพวกมึงต้องตั้งแง่กับพี่เค้าขนาดนั้นด้วยวะ"

พริกไทยทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเพื่อนสนิททั้งสองคนต้องทำแบบนี้ 

"เพราะไอ้เหี้ยเคนมันไม่ใช่คนดีแบบที่มึงคิดไง"

กันต์หยัดตัวลุกขึ้น พ่นประโยคเถรตรงออกมาด้วยใบหน้าจริงจัง แต่เบลล์กลับยกมือขึ้นกุมขมับ เพราะเธอไม่คิดว่ามันจะเป็นทางเลือกที่ดีนัก

"ไอ้สัสกันต์"

พริกไทยปรามเสียงต่ำ มองกันต์ด้วยสายตาแข็งกร้าว มือเล็กกำเข้าหากันแน่น

"ทำไม หรือเพราะผู้ชายคนเดียวทำให้คนฉลาดๆ แบบมึงโง่ขึ้นมาทันตา จนไม่คิดจะฟังเหี้ยอะไรเลย"

บรรยากาศ และอารมณ์ในบทสนทนาเริ่มมาคุขึ้นหนักกว่าเก่า เพราะกันค์ไม่คิดจะยอมรามือง่ายๆ ร่างหนาก้าวเข้าไปประชิดตัวของพริกไทย พร้อมกับสายตาคมวาววับ ที่สบกับนัยน์ตาคู่สวยที่แข็งกร้าว เต็มไปด้วยความโกรธ

"ทั้งๆ ที่พวกกูแม่งหวังดีกับมึงมาตลอด"

กันต์ว่าเสียงเย็น

"เหอะ ถ้าหวังดีกับกูจริง พวกมึงคงไม่ล้ำเส้นกูแบบนี้ โคตรผิดหวังว่ะสัส"

พรึ่บ!

มือเล็กผลักอกหนาของกันต์ออกสุดแรง จนร่างของกันต์เซถอยหลังไปเล็กน้อย ดีที่เบลล์รีบคว้าลำแขนหนาเอาไว้ได้ ก่อนกันต์จะล้มเสียหลักลงซะก่อน

"มึงเห็นพวกกูสำคัญน้อยกว่าคนนอกแบบมันหรอวะ"

กันต์ถามเสียงกร้าว แต่คำตอบที่ได้กลับมา กลับเหมือนมีดที่ปักลงกลางใจ 

"พี่เคนไม่ใช่คนนอก"

นัยน์ตาคู่สวยมองใบหน้าของเพื่อนสนิททั้งสองคน พลันมือเล็กก็กำเข้าหากันแน่น

"พวกมึงต่างหาก"

ทั้งสองคนมองตามพริกไทยที่เดินสาวเท้าออกไปจากร้าน ด้วยความรู้สึกที่ประเดประดังเข้ามาในใจ 

'หรือจริงๆ แล้ว ความสำคัญของพวกกูแม่งน้อยกว่าไอ้เคนมาก จนมึงไม่คิดจะใส่ใจวะ พริกไทย...'

อีกฝั่งหนึ่ง คนที่สางเท้าออกมาจากร้านด้วยความรู้สึกโกรธ ผิดหวัง เสียใจ จนขมับมันปวบตึบ ยกมือขึ้นเสยผมด้วยความหงุดหงิดสุดจะทน

ครืดดด....ครืดดด

มือเล็กคว้าโทรศัพท์ในกางเกงที่สั่นขึ้นมา ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อย เมื่อชื่อบนหน้าจอปรากฎชื่อแฟนหนุ่มรุ่นพี่อย่างเคน

พริกไทยสูกหายใจลึกๆ พยายามทำตัวและประคองน้ำเสียงให้ปกติที่สุด ก่อนจะกดรับ

'ไปไหนคะ พี่มาเคาะห้องไม่เห็นอยู่เลย'

น้ำเสียงอบอุ่นเหมือนเคย พาให้อารมณ์ที่ประทุเมื่อกี้นี้หายไปเป็นปลิดทิ้ง

"พอดีพริกออกมาซื้อข้าวข้างนอกค่ะ พี่เคนมีอะไรสำคัญรึเปล่าคะ"

พริกไทยตอบ ก่อนจะเดินตรงไปยังร้านอาหารใกล้ๆ

"พี่คิดถึงค่ะ เลยมาหา"

คำตอบแสนหวานและน้ำเสียงอบอุ่น เรียกรอยยิ้มบางๆ จากพริกไทยได้เหมือนทุกครั้ง

"รอพริกสักสิบนาทีนะคะ เดี๋ยวจะรีบขึ้นไปหาเลยค่ะ"

"ไม่ต้องรีบเลยค่ะตัวเล็ก พี่รอได้ หรือให้พี่ไปรับดีไหม"

"ไม่เป็นไรค่ะพี่เคน รอก่อนนะคะ"

ริมฝีปากสวยยกยิ้ม มองหน้าจอโทรศัพท์ที่ปรากฎรูปคู่ของเธอและเคน ร้อยยิ้มมีความสุขและจริงใจของเคน ไม่มีวันหักหลัง หรือทำร้ายเธอได้อย่างที่เพื่อนสนิททั้งสองคนคิด

ปล่อยเวลาไปสักพัก เดี๋ยวทั้งเบลล์และกันต์ก็คงเข้าใจ ว่าคนที่เธอรัก เป็นคนดีและหวังดีกับเธอ ไม่ต่างจากเบลล์และกันต์อย่างแน่นอน

ใบหน้าสวยหันไปมองร้านคาเฟ่ที่เธอพึ่งเดินออกมา พลางนึกไปถึงใบหน้าของเพื่อนทั้งสองคน พลันหัวใจก็ปวดหนึบขึ้นมาเล็กน้อย

"ทำไมพวกมึงต้องตั้งแง่กับคนที่กูรักด้วยวะ"

 

กันต์และเบลล์หย่อนตัวลงนั่งบนโต๊ะ พร้อมกับความเงียบที่คืบคลานเข้ามาในบรรยากาศ ต่างฝ่ายต่างไม่คิดจะเปิดปากพูดอะไร

"ลาเต้กับชาเขียวปั่นค่ะคุณลูกค้า"

"ขอบคุณค่ะ"

เบลล์เลื่อนแก้วน้ำไปตรงหน้าคนตรงหน้า ส่วนตัวเองก็ดูดชาเขียวปั่นไปหลายอึก

"อ่าส์! ความหวานมันบรรเทาทุกอย่างจริงๆ เว้ยเห้ย"

คนตัวเล็กว่าด้วยรอยยิ้ม

"มึงอารมณ์ดีเหี้ยไรนักหนาวะเบลล์"

คนหงุดหงิดออกืางสีหน้าชัดถามด้วยน้ำเสียงแข็งๆ จนเบลล์ต้องยกมือขึ้นกอดอก

"อารมณ์เสียไปให้มันได้อะไรขึ้นมาวะกันต์ อีพริกไทยมันจะหายโกรธ หรือมันจะยอมฟังที่กูกับมึงพูด แล้วไปเลิกกับไอ้พี่เคนว่างั้น?"

คำถามที่ยิงกลับมายาวเหยียด พาให้ร่างหนาของกันต์ชะงัก ความโกรธ และความหงุดหงิดมะลายหายไป เหลือเพียงแต่ความเศร้าที่ฉายชัดในดวงตา และสีหน้า

"สรุปเรื่องไอ้เหี้ยพี่เคน มึงได้อะไรมาบ้าง"

เบลล์เปลี่ยนบรรยากาศ เพราะเธอก็อยากรู้ ว่าคนที่เลื้องหน้าแสนดี ลับหลังจะแย่ได้ขนาดไหน

"ไอ้สัสนี่มันเอากับผู้หญิงหลายคนลับหลังพริกไทย มันเลือกคนที่เงินปิดปากได้ จะได้ไม่มีปัญหาทีหลัง เพราะฉากหน้าที่มันแสดงเกี่ยวกับธุรกิจที่บ้านมันด้วย"

กันต์ว่าไปพลางยกมือขึ้นเสยผมอย่างหงุดหงิด

"อีกอย่าง แม่งขายยาให้พวกเดนนรกในผับนั่นด้วย เงินดีอย่าบอกใคร โคตรสกปรก"

เบลล์ที่ได้ฟังก็มีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก นึกเป็นห่วงเพื่อนสนิทอย่างพริกไทยขึ้นมา

"แล้วพอรู้เหตุผลที่มันมาคบกับพริกไทยไหม"

เพื่อนเธอไม่ใช่ผู้หญิงฮอต รวย หรือแม้กระทั่งนิสัยน่าเข้าหา แต่เสียเวลามาจีบแบบนี้ กลิ่นตุๆ ชัดเจนเกินไป

"ลูกพี่ลูกน้องที่กูให้ไปสืบเรื่องที่บ้านแม่งมา เหมือนกำลังจะหาคู่หมั้นมาให้มัน กูเดาว่าคงเอาพริกไทยเป็นไม้กันหมา"

กันต์พูดเสียงเรียบ ด้วยคิ้วที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อคืนให้เป็ดไปวืบต่อก็ได้เรื่องมาบ้าง

"หรือไม่ ก็เป็นของเล่น"

คำพูดต่อมาของเบลล์ พาให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว ภาวนาขอให้ไม่ใช่อย่างหลัง เพราะเท่านี้ก็วุ่นวายมากแล้ว

"ละจะเอาไง มันโกรธแบบนี้คงอธิบายให้เข้าใจไม่ได้ นอกจากจะไม่ฟัง เผลอๆ จะโดนตัดเพื่อนด้วยซ้ำ

เบลล์ว่าเวียงเหนื่อยใจปนประชด รู้สึกความสำคัญน้อยกว่าผู้ชายเหี้ยๆ คนนึงจนน่าหงุดหงิด

"ทำเหี้ยอะไรได้วะ กูกับมึงสำคัญสู้ไอ้เหี้ยนั่นไม่ได้ด้วยซ้ำ"

กันต์บดกรามหนาเข้าหากันแน่น ก่อนจะยกลาเต้ขึ้นกระดกไปหลายอึก เผื่อว่าความเย็นมันจะช่วยดับร้อนในร่างกายได้บ้าง