LOGIN- เช้าวันจันทร์
ร่างบางของพริกไทยหย่อนตัวลงนั่งโต๊ะหินอ่อนข้างตึก เหมือนทุกเช้าที่มาถึงมหาลัย หนังสือเรียนเล่มหนาถูกวางลง และเธอก็เปิดอ่านมันช้าๆ ไม่ได้สนใจคนที่หย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามสักนิด "ไม่คิดจะทักทายกูหน่อยจริงดิ" เบลล์ถามด้วยความผิดหวังนิดๆ ก่อนสายตาของพริกไทยจะเบนขึ้นมามองเธอนิ่ง "รู้รึยังว่ามึงกับไอ้กันต์ทำอะไรผิด" เบล์ยักไหล่ ยกยิ้มอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร "ไม่รู้สิ ผิดที่พวกกูห่วงมึงมาก เลยเสือกเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของมึงจนล้ำเส้นล่ะมั้ง" "เบลล์" พริกไทยปรามเสียงเรียบ แต่เบลล์ไม่คิดจะเงียบปากแต่อย่างใด "ทำไม หรือกูกับไอ้กันต์ทำผิดถึงขนาดต้องเลิกคบเป็นเพื่อนเลย" เบลล์ประชดด้วยรอยยิ้ม แต่คนที่เป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่วันแรกที่เข้ามหาลัย จะไม่รู้ได้ยังไงว่าเบลล์จริงจังแค่ไหน "มีเหตุผลหน่อยได้ไหมวะ" พริกไทยคิ้วขมวด "ที่กูกับไอ้กันต์ทำทั้งหมดนี่แม่งไม่มีเหตุผลตรงไหนวะ" "ทะเลาะอะไรกันแต่เช้าครับสาวๆ" เสียงคุ้นหูที่ดังใกล้เข้ามา เรียกสายตาของเธอและเบลล์ให้หันไปมอง เป็นเคนที่เดินเข้ามาพร้อมกับหิ้วถุงพะรุงพะรังในมือ "พี่เคน" พริกไทยเรียกแฟนหนุ่มด้วยรอยยิ้มหวาน ซึ่งเคนเองก็ยิ้มตอบ ภาพตรงหน้าทำให้เบลล์ทำอะไรมากไม่ได้ นอกจากทำตัวเป็นปกติ ส่งยิ้มให้แฟนเพื่อน "สวัสดีค่ะพี่เคน" "อรุณสวัสดิ์ครับน้องเบลล์ ทะเลาะอะไรกันอยู่ เสียงดังเชียว" น้ำเสียงอบอุ่นและสายตาเป็นมิตรส่งมาให้ เบลล์คงจะหลงเชื่อเหมือนทุกครั้ง ถ้าครั้งนี้ไม่ใช่ว่าเธอตาสว่างแล้ว สายตาเฉี่ยวของเบลล์หันไปมองสบตาเพื่อนสนิท ที่ดูเมือนเตือนเธอเป็นนัยๆ ว่าอย่าสร้างปัญหา "เรื่องข้อสอบน่ะค่ะพี่เคน ข้อสอบเช้านี้น่าจะยาก" เคนพยักหน้ารับยิ้มๆ หย่อนตัวลงนั่งข้างแฟนสาวตัวเล็กพร้อมกับวางถุงหลายถุงลง "พี่ซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้ง แล้วก็น้ำหวานมา จะได้มีแรงสอบค่ะ" ใบหน้าหล่อหันไปป้อนคำหวานแฟนสาว จนพริกไทยพยักหน้าหงึกหงัก "พี่ซื้อมาเผื่อด้วยนะครับเบลล์" "ขอบคุณค่ะ" "เอ แล้วนี่กันต์ไปไหนคะ พี่ไม่เห็นเลย" เคนหันไปถามแฟนสาว ตาก็กวาดมองรอบๆ ที่ทุกครั้งเด็กหนุ่มหน้าหล่อ นิสัยกวนๆ จะต้องมาป้วนเปี้ยนข้างๆ แฟนเขาอยู่ทุกครั้งที่มีเวลาว่าง พริกไทยเงียบ เพราะตั้งแต่ที่ทะเลาะกัน ไม่ว่าจะโทร หรือข้อความก็ไม่มีสักนิด กันต์หายไปสองวันเต็มๆ "วันนี้วิชายากค่ะ เห็นทักมาบอกว่าจะอยู่อ่านหนังสือที่ตึก" เป็นเบลล์ที่ตอบแทนด้วยรอยยิ้ม ซึ่งเคนก็พยักหน้าเข้าใจ "มาค่ะเดี๋ยวพี่ป้อน ที่รักจะได้ไม่เปื้อนเวลาอ่านหนังสือ" มือหนาจัดการกับข้าวเหนียวหมูปิ้งพอดีคำ จ่อไปที่ริมฝีปากสวยของคนตัวเล็กอย่างอบอุ่น "ขอบคุณค่ะ" ภาพหวานจนน่าเอียนทำให้เบลล์กรอกตาไปมา กัดหมูปิ้งเข้าปากลดความหงุดหงิด แต่มือก็ยังกดรายงานสถานการณ์ ส่งไปให้คนที่อกหักจนช้ำตรม อ้างว่าเจ็บจนทนมองหน้าคนใจร้ายอย่างพริกไทยไม่ไหว ฝั่งของทางกันต์ที่นั่งซังกะตายอยู่หน้าห้องสอบ ก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เมื่อเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นติดๆ กัน มือหนาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากวาดสายตาอ่านข้อความจากเบลล์ พลันนัยน์ตาคู่คมก็ฉายแววกร้าวขึ้นมาทันควัน เบลล์ : กูทนมองภาพนี้ต่อไม่ไหวละ เบลล์ : ทำเหี้ยไรสักอย่างที เบลล์ : ไม่งั้นกูต้องเผลอประเคนตีนใส่ไอ้เหี้ยพี่เคนแหงๆ เบลล์ : [รูปภาพ] ข้อความจากเบลล์ พร้อมกับรูปภาพของคู่รักที่จู๋จี๋จนตัวแทบจะสิงกัน พาให้มือหนากำโทรศัพท์ในมือแน่น ก่อนจะปิดหน้าจอลง "เชี่ย โผล่หัวมาได้ไงวะ ปกติเห็นอยู่บัญชี" เพื่อนหนุ่มในสาขาอย่าง 'ติน' เดินมายังหน้าห้องสอบ มองกันต์ด้วยความแปลกใจ เพราะปกติเห็แค่เวลาเรียนเท่านั้น เมื่อเห็นว่ากันต์ไม่ได้ตอบ แถมยังดูหงุดหงิดชอบกล จากปกติจะกวนๆ ตินก็นึกสนใจขึ้นมา หย่อนตัวลงนั่งขนาบข้าง "สาวบัญชีหักอกหรอวะ" "เออ หักซะเจ็บชิบหายเลย แม่ง" กันต์สบถ ลิ้นหนาดันโพรงแก้มตัวเองเบาๆ "เอาน่่าๆ เดี๋ยวคืนนี้กูพาไปดามใจ พรุ่งนี้วันหยุด" กันต์หันไปมองติน ที่ยักคิ้วหลิ่วตาแบบมีเลศนัยน์ แบบที่คนประเภทเดียวกันมองกันออก "ก็ดีเหมือนกัน" ไม่ได้ไปเที่ยวมาสักพัก บวกกับอารมณ์ที่ไม่ค่อยคงที่ จากปกติที่ปฏิเสธเพราะมีเพื่อนสนิทอย่างพริกไทยห้าม วันนี้คงไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธอีกแล้ว "เชี่ย ต้องแบบนี้ดิวะเพื่อน เดี๋ยวป๋าตินจะจัดชุดใหญ่ให้เลยครับผม" @Vagalenka Club - 22.30 น. "นานทีปีหนจะเห็นมึงมาได้นะเนี่ยไอ้กันต์" หนึ่งในกลุ่มเพื่อนว่าขึ้น มือก็ชงเหล้าให้กับทุกคนภายในโต๊ะวีไอพีหรู ที่ประกอบไปด้วยสมาชิกห้าคน หนึ่งในนั้นคือและ และติน "นานๆ ทีปล่อยผี" กันต์บอกปัด ยกเหล้าขึ้นกระดกจนเพื่อนๆ ยกยิ้ม หันมองหน้ากัน "แดกเข้าไปเยอะๆ กูเอาคนขับรถมา เดี๋ยวไปส่ง" หนึ่งในคุณชายตระกูลใหญ่ออกตัว รินเหล่าให้กันต์อีกรอบ และครั้งนี้กันต์ก็ยกขึ้นกระดกจนหมดแก้ว "วู้ว! ยอดเยี่ยมย่ะเพื่อน จัดหนักครับจัดหนัก!" ตินที่เหบ้าเริ่มคล่องคอแหกปาก รินเหล้าให้กันต์พลันยกแก้วขึ้นชน กระดกกันไปอีกคนละหลายต่อหลายอึก ยิ่งดึก เสียงดนตรีอีดีเอ็มก็ยิ่งดังขึ้น แสงไฟบัดนนี้สลัวจนคนเมาแทบมองไม่เห็นแก้วของตัวเองด้วยซ้ำ "เหี้ยเอ้ยยยย พวกมึงแม่งอ่อนไอ้สัส! เหล้ากระจอกแค่นี้ เมาเฉย" ตินยกนิ้วขึ้นชี้หน้าเพื่อนทั้งสี่คน ตะโกนแข่งเสียงเพลงด้วยเสียงยานคราง และตาที่จะปิดไม่ปิดแหล่ "มึงตัวแรกเลยไอ้ติน" หนึ่งในกบุ่มเพื่อนว่าเสียงอ่อน เริ่มรู้สึกกริ่มๆ ไม่ต่างกัน หบีงจากกระดกกันไปหลายอึกในสองชั่วโมงที่ผ่านมา "ไหวป้ะวะกันต์" เพื่อนหนุ่มถามขึ้น มองกันต์ที่กำลังกระดกอีกแก้วลงคอ "กูไหว" เสียงยานครางเล็กน้อย และตัวที่โงนเงนไปมา ทำเอาคนที่เหลือส่ายหัวเล็กน้อย "สภาพแต่ละตัว กลับกันก่อนดีไหมวะ" "กูยังไม่เมา รีบกลับไปไหนวะไอ้ติน แม่ง" กันต์ว่าเสียงเนือย ยกมือขึ้นชี้หน้าเพื่อนสนิท แต่คนตรงหน้าไม่ใช่ติน เพราะตินหงายหบัง ฟุบกับโซฟาไปเมื่อหลายนาทีก่อนแล้ว "สภาพไอ้สัส" เพื่อนหนุ่มว่า ก่อนที่เสียงโทรศัพท์ข้างกายของกันต์จะดังขึ้น "ไอ้กันต์ สายเข้า" "ช่างแม่ง" แต่สายเรียกเข้าที่ดังไม่หยุดหย่อน ก็ทำให้หนึ่งในเพื่อนสนิทคว้ามาดูหน้าจอ ก่อนจะเฃิดคิ้วเล็กน้อย ยื่นให้เจ้าของที่เมาจนตาจะปิดดู "พริกไทย" เสียงของเพื่อนที่อ่านชื่อสายโทรเข้า เรียกให้คนเมานิ่งไปสักพัก ก่อนจะยกแก้วเหล้าที่มีเหล้าอยู่ถึงครึ่งแก้วขึ้นกระดก โดยที่ไม่ฟังเสียงห้ามปรามของคนบนโต๊ะ "สัสเอ้ย กูรับเองก็ได้วะ" เมื่อคิดว่าอาจจะมีเรื่องสำคัญจากปลายสาย เพื่อนหนุ่มจึงถือวิสาสะกดรับสายแทน "สวัสดีครับ" 'เราพริกไทยนะ เพื่อนกันต์ เอ่อ...กันต์อยู่ไหมอะ' "อ่อ อยู่ข้างๆ กันนี่แหละ แต่สภาพมันน่าจะคุยไม่ไหวนะ" 'เกิดอะไรขึ้น กันต์เป็นอะไร' เสียงที่ดูตื่นตัวและเป็นห่วง ทำเอาเพื่อนหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย เพื่อนกันโทรหากันตอนเกือบจะตีหนึ่ง แถมยังเป็นห่วงเป็นใยขนาดนี้มีอยู่ด้วยแฮะ "เปล่าหรอก พอดีสอบเสร็จเลยมากินเหล้ากัน กันต์หมดสภาพไปแล้ว" ปลายสายเงียบไปสักพัก ก่อนจะตอบกลับมาอีกครั้ง 'ร้านไหนหรอ เดี๋ยวเราไปรับกันต์เอง' "อ้อ วากาเลนก้าซอยสี่อะ มาถูกไหม" 'ได้ๆ เดี๋ยวถึงแล้วเราโทรหาอีกทีนะ' ติ้ด! เพื่อนหนุ่มมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความสงสัยนิดๆ กับสถานะเพื่อนที่ดูจะสนิทสนมกันยิ่งกว่าอะไร "ไรวะมึง" "เพื่อนมันจะมารับกลับอะ" "เพื่อนหรือพ่อวะ ไหงเป็นห่วงกันขนาดนั้น" "เพื่อนผู้หญิง ดูเป็นห่วงไอ้กันต์มากด้วยนะ" ทั้งสามคนมองหน้ากันเล็กน้อย ต่างฝ่ายต่างก็นึกเล่นๆ ในหัว ว่าเพลย์บอยหาตัวจับยากอย่างกันต์น่ะหรอ จะมีคนคุมอยู่แล้วจริงๆ ไม่น่าเชื่อสักนิด"เหี้ย! มึงเป็นไรวะพริกไทย!"กันต์มองคนตัวเล็ก ที่ยกมือขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าสวย ที่ไหลรินเป็นทางอย่างน่าสงสาร"มึง อย่าร้อง"นัยน์ตาคู่คมสั่นไหว รีบประคองไหล่เล็กของคนข้างกายเอาไว้ด้วยความเป็นกังวล อย่างที่ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี"ฮืออ ทำไมวะ"คนตัวเล็กสะอื้นตัวโยนทั้งน้ำตา กำปั้นเล็กทุบลงบนอกหนาของกันต์ไปสามสี่ทีอย่างไร้เรี่ยวแรง แต่สำหรับกันต์ มันกลับเจ็บไปยันก้นลึกของหัวใจ"ทำไมไอ้เหี้ยพี่เคนแม่ง เป็นคนเหี้ยแบบนี้วะะะ ฮึก!"แล้วก็เป็นอย่างที่กันต์คิดเอาไว้ เรื่องที่ทำให้คนในอ้อมแขนร้องไห้ เป็นเรื่องของแฟนเก่าเหี้ยๆ อย่างเคน"กูแม่ง รักแม่งไปหมดหัวจะ.."พรึ่บ!ยังไม่ทันที่คนเมาจะได้พูดจบประโยค วงแขนหนาก็คว้าร่างเล็กเข้าไปกอดเอาไว้แน่น ใบหน้าคมซุกลงกับไหล่ที่สั่นสะท้านของพริกไทยแน่น พร้อมกับอ้อมกอดที่แนบแน่นจนคนตัวเล็กผงะ"ไอ้กันต์ มึงจะฆ่ากูให้ตายใช่ไหมห้ะ!"เสียงยานครางถามทั้งน้ำตา ยกมือขึ้นทุบแผ่นหลังหนาระรัวด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่กันต์กลับไม่สะท้านสักนิด"ขืนมึงพูดอีกคำ มึงได้ตายคาเตียงจริงแน่"เสียงทุ้มต่ำปรามขึ้นข้างใบหู จนพริกไทยค่อยๆ สงบลง ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิเหล้า หรือเพราะคนตั
ครืด...ครืด..."อือ...."มือเล็กควานหาโืรศัพท์ที่สั่นมาหลายวินาที ด้วยความงัวเงียและนัยน์ตาที่ปิดแน่นอย่างขัดใจ ก่อนจะปัดมั่วซั่วเพื่อรับสาย"ฮัลโหล"เสียงงัวเงียและติดแหบนิดๆ บอกปลายสายได้เป็นอย่างดี ว่ากำลังรบกวนเวลาพักผ่อนของเธอมากแค่ไหน'หิว กินข้าวกัน'น้ำเสียงคุ้นหูพาให้คิ้วเล็กขมวดเข้าหากันแน่น แทบอยากจะลืมตากดวางสายด้วยซ้ำไป"มึงก็ไปหาแดกดิวะไอ้กันต์ กูเอาตะกร้อครอบปากมึงไว้รึไงวะ แม่ง"พริกไทยสบถ มุดหน้าไปกับหมอน'เดี๋ยวกูให้คนยกไปกินนู่นนะ แค่นี้แหละ'ติ้ด!มือเล็กโยนโทรศัพท์ไปส่งๆ ก่อนจะนอนแผ่หลาต่อ ด้วยลมหายใจที่สม่ำเสมอ ราวกับว่าเมื่อกี้ไม่ได้มีใครโทรมาก๊อก!ๆ"อือ"เสียงหวานครางฮือเบาๆ เมื่อเสียงเคาะประตูรบกวนแว่วๆ เข้าโสตประสาทก๊อก!ๆๆๆ"โอ้ย! ไอ้คนเหี้ย!"ร่างเล็กหยัดตัวขึ้นนั่ง สบถด่าคนที่กล้ามากวนเธอนอนเสียงดังลั่นบ้าน มือเล็กคว้าเสื้อตัวโคร่งมาสวมลวกๆ ลุกเดินไปเปิดประตูทันควัน"แดกข้าว"นอกจากคนตัวสูงตรงหน้าจะไม่กลัวอะไรแล้ว ยังมีหน้ามาชวนเธอด้วยรอยยิ้มหน้าตายอีกต่างหาก"เดี๋ยวมึงจะได้แดกตีนกูแทน"พรึ่บ!ไม่ว่าเปล่า หมอนใบใหญ่ในมือฟาดเข้าเต็มๆ อกหนาของกันต์ จนต้องเล
"เสร็จสักที"พริกไทยปัดมือตัวเองเปาะแปะ มองข้าวของที่จัดเรียงไว้ในบ้านอย่างเข้าที่เข้าทาง โดยมีกันต์ที่ช่วยทุกขั้นตอน มิหนำซ้ำเหมือนจะมากกว่าเจ้าของข้าวของอย่่างเธอซะอีก"กินน้ำไหม เดี๋ยวกูไปหยิบให้"กันต์เช็ดเหงื่อตัวเองเล็กน้อย พลันหันไปถามคนตัวเล็ก"นี่บ้านกู"พริกไทยย้ำชัด เดินไปหยิบน้ำเย็นๆ มาให้กับเพื่อนสนิทแทน"หายเหนื่อยละตามเข้ามาในครัวนะ เดี๋ยวกูเข้าไปเตรียมของรอ"มือเล็กหยิบของหลายอน่างออกมาจากตู้เย็น ก่อนจะเริ่มจัดการล้างผักและเนื้อสัตว์ให้สะอาด หั่นเป็นชิ้นพอดีคำ"มาละ มีไรให้ทำบ้าง"กันต์ที่พึ่งเดินเข้ามาถามด้วยความสนใจ พยายามกวาดสายตามองส่วนประกอบ ที่ไม่ว่าจะเดายังไงก็เดาไม่ออก ว่าคนตัวเล็กต้องการจะทำเมนูอะไรกันแน่"กูเตรียมของให้ มึงทำ"พริกไทยจัดแจง ผายมือให้คนตัวโตเข้าครัวไปจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง เพราะเธอทำอาหารแล้วไม่ค่อยเวิร์คเท่าไหร่"รับทราบครับเมียยย"กันต์ตอบเสียงยานคาง ก่อนจะประจำที่ แม้ที่บ้านจะมีคนคอยประคบประหงม แต่เวลาอยู่หอเขาชอบทำอาหารมาก และชอบทำให้คนตัวเล็กข้างๆ กินเป็นที่สุด"ไอ้กันต์ หยุดเรียกกูด้วยสรรพนามนั้นสักทีจะได้ไหม ถ้ามีใครได้ยินเข้าจะทำยังไ
- 23.00 น"ไอ้เคน ไหงหน้าดูซังกะตายงั้นวะ"เพื่อนในวงเหล้าหันมามองคนที่กระดกเหล้าเข้าคอรางกับน้ำเปล่า อย่างสนใจ"นั่นดิ หรือยังคิดถึงเรื่องเด็กที่มึงเสียพนันอยู่วะ ชื่ออะไรนะ""พริกไทย คณะบัญชีป้ะ"มือหนาชะงักลงเล็กน้อย ก่อนจะกระเหฃ้าลงคอไปอีกอึก ไม่ได้ตอบคำถามของเหล่าเพื่อนแม่แต่คำเดียว"ไอ้เหี้ย ใครจะรู้วะว่าติ๋มๆ งั้นจะไปรอดไอ้เคนไปได้""กูว่าแม่งน่าจะเอาเรื่องนะ กับแฟนแบบไอ้เคนยังไม่ให้ เสือกไปอ้าขาให้คนอื่นเอา"เสียงหัวเราะฮาครืน และอ้างอิงถึงเด็กสาวแสนเชยเฉิ่มอย่างพริกไทย ที่เป็นเรื่องส่วนตัว กลับกลายเป็นเรื่องส่วนรวมที่ทำเอาคนในกลุ่มหัวเราะครืนอย่างสนุกสนานเงินที่พนันกันไว้ ก็เป็นเคนที่เป็นฝ่ายเสียอีกต่างหาก"ไอ้เคน ว่างๆ มึงก็พามาให้พวกกูเล่นบ้างสิวะ ยังไงยัยเด็กนั่นก็ดูง่ายดีอยู่แล้ว"เพล้ง!พลันเสียงหัวเราะภายในโต๊ะก็เงียบลงสงัด เมื่อขวดเหล้าถูกฟาดลงบนหัวของเพื่อนคนหนึ่ง ที่พึ่งพูดประโยคที่แสนดูถูกดูแคลนคนคัวเล็กออกมา"หุบปากพล่อยๆ ของพวกมึง ก่อนที่กูจะเอาตีนปิดมันแทน"เคนที่เป็นคนฟาดขวดปรามเสียงต่ำ มือหนากำเข้าหากันแน่นด้วยใบหน้าที่เกรี้ยวกราด สายตาคู่คมฉายแววแข็งกร้าวอย่า
เสียงผิวปากของคนที่พึ่งเดินลงมาจากชั้นสองของตัวบ้าน ในเวลาช่วงเย็น พาให้ทุกสายตาหันไปมองคนมาใหม่อย่างคุณชายเพียงคนเดียวของบ้าน"ไอ้กันต์ รีบมานั่ง เดี๋ยวป้าภิมกับพริกไทยก็มาแล้ว"รดาสั่งเสียงเย็น ก่อนลูกชายอย่างกันต์จะหย่อนตัวลงนั่งบนโต๊ะอย่างว่าง่าย"เรียนเป็นไงบ้าง"มิสเตอร์เชนหันไปถามลูกชายด้วยสำเนียงแปล่งๆ "ก็ดีครับแด๊ด คนฉลาด ทำอะไรก็ง่าย"กันต์ยักคิ้วหลิ่วตา จนผู้เป็นพ่อได้แต่ส่ายหัวยิ้มๆ ส่วนรดานั้นมีสีหน้าปลง เบื่อหน่่ยกับความมั่นหน้าของลูกชายเต็มทน"รดา"น้ำเสียงอ่อนโยนจากทางเข้าห้องอาหาร เรียกให้สายตาทุกคู่หันไปมองเป็นตาเดียว เป็นภิมกับพริกไทยที่เดินเข้ามาพร้อมกับตระกร้าในมือ"พี่ภิม หนูพริกไทย"รดาไม่รอช้า รีบเดินเข้าไปสวมกอดเด็กสาวที่ไม่ได้พบกันมาแรมเดือนอย่างคิดถึง"คุณน้าสบายดีนะคะ"มือเล็กยกขึ้นโอบกอดคนเป็นน้า ก่อนจะถามด้วยรอยยิ้ม"สบายดี คนสวยของน้าสบายดีนะลูก"ทั้งสองคนผละออกจากอ้อมกอดของกันและกัน คุณนายรดามองใบหน้าสวยจิ้มลิ้มของเด็กสาวตรงหน้าด้วยความเอ็นดู"สบายดีมากๆ ค่ะ คิดถึงคุณน้าสุดๆ สวัสดีค่ะคุณอา คิดถึงคุณอาด้วยนะคะ""คิดถึ๋งเมือนกาน หนู่พริกไทย"มิสเตอร์เชนส
"กูรอจังหวะซ้ำอยู่นะเมีย หึ""อึก"พริกแกงกัดปากตนเองแน่น มองสบสายตาคู่คมเจ้าเล่ห์ของกันต์คิ้วขมวดพรึ่บ!"โอ้ย....ซี้ด"คนตัวโตผละหนีเร็วรี่ เพราะครั้งนี้โดนเตะผ่าหมากเข้าเต็มๆ เป้า จนต้องนั่งงอตัว เบ้หน้าจนแดงก่ำไปทั้งตัว"ฮ่า!ๆๆๆ กูขำว่ะไอ้กันต์ อยู่ดีไม่ว่าดีชิบหาย"เบลล์ขำจนน้ำตาไหล ผิดกับคนเจ็บที่หันมาคาดโทษตาเขม็ง ฝั่งพริกไทยก็รีบหยัดตัวขึ้น จัดเสื้อผ้าตัวเองและปัดลางร้ายที่อาจะแฝงมากับกันต์ออกทั่วตัวด้วยสีหน้ารังเกียจอย่างเปิดเผย"ใช้งานไม่ได้ขึ้นมา อย่ามาร้องไห้ทีหลังนะมึง""กูดีใจซะอีก บรรดาเมียมึงจะได้ไม่วิ่งตามตูดมึงต้อยๆ"พริกไทยเบะปาก อยากจะเตะผ่าหมากให้ไอ้คนหลฃตัวเอง ได้สติขึ้นมาอีกสักที"มึงก็เมียกู แต่ไม่เห็นวิ่งตามตูดกูบ้าง"คนตัวโตบ่นอุบอิบ จนนัยน์ตาคู่สวยต้องตวัดไปมองเป็นเชิงเตือน เพราะขืนมีอะไรเล็ดลอดออกมาจากปากอีก มีหวังโดนประทุษร้ายอีกแน่ๆ"แล้วพวกมึงเอาไงต่อ เป็นเพื่อน คนคุย หรือแค่เอากัน"คำถามของเบลล์พาให้บรรยากาศเงียบลงถนัด กันต์เองก็หันมองพริกไทยด้วยหัวใจที่เต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย"พลาดไปแล้ว ทำอะไรไม่ได้ แต่กูกับไอ้กันต์ก็ยังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม"กันต์จิ๊
"พี่สาวคนสวย"ร่างอรชรในชุดเดรสสีดำตัวสั้น แนบไปกับเรือนร่างจนโชว์ส่วนเว้าส่วนโค้งเตะตาเลิกคิ้ว เบนสายมองสบกับสายตาคู่คมของหนุ่มหล่อ หน้าลูกครึ่งตรงหน้า"ว่าไง สุดหล่อ"สาวเจ้าว่าเสียงหวาน ย่างกรายเข้าไปใกล้ชิดกับกันต์ จนริมฝีปากหนายกยิ้ม"พอจะมีเวลาสักสิบนาทีไหม ผมอยากรู้จัก"เสียงมีเสน่ห์ผู้ชายติ
"เสร็จแล้วก็มาแดกข้าว"พริกไทยเบนสายตามองคนที่พึ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ ด้วยชุดนักศึกษาถูกระเบียบในรอบเทอม เนื่ิงจากวันนี้เป็นวันสอบไฟนอลของนักศึกษาส่วนใหญ่"หอมว่ะ"กันต์หย่อนตัวลงนั่ง มองข้าวต้มหมูกลิ่นหอมตาวาว ไม่รอช้าตักเข้าปากไปคำโต"กินไปคุยไปนะ"ร่างเล็กหย่อนคัวลงรั่งด้วยสีหน้าจริงจัง จนเขาต้อ
ฉันชื่อ 'พริกไทย' อยู่ปีสองคณะบัญชี แฟนชื่อ 'เคน' หล่อ รวย สุภาพ ใจดี แถมเป็นสุภาพบุรุษสุดๆ คิดไปแล้วก็ช่างต่างกับใครบางคนซะเหลือเกินฉันกับพี่เคนคบกันมาห้าเดือนกว่าๆ ความรักเราไม่ได้หวือหวา แต่ก็ไม่ได้มีเรื่องให้เครียดหรือปวดหัวอะไร เรียกได้ว่าต่างคนต่างรู้หน้าที่กัน ถึงจะเคยแอบสงสัยอยู่บ้างก็เถอะ
"ตรงนี้ถูกไหมวะ"คำถามพร้อมกับหนังสือถูกยื่นมาตรงหน้า สายตาคู่สวยกวาดมองช้าๆ ก่อนจะพยักหน้ารับ"ถูกละ ใส่เล่มแล้วส่งอาจารย์ได้เลย""ขอบใจมากมึง เจอกันพรุ่งนี้นะ"เพื่อนสาวคนสนิทรีบเก็บของ ก่อนจะสาวเท้าเดินออกไปทันควัน พาให้คนที่นั่งมองตามหลังได้แต่ถอนหายใจใกล้สอบไฟนอลเทอมแรกแล้ว อาจารย์ส่วนใหญ่ก็ป







